Foto bij 06.

Als Julian die middag thuiskomt van zijn werk, glijden zijn gedachten steeds terug naar het meisje dat die ochtend bij is gekomen uit haar coma. Hij glimlacht en schudt zijn hoofd, terwijl hij bedenkt dat hij misschien maar aan zichzelf toe moet geven dat hij een zwak voor haar heeft. Hij heeft buiten werktijd nog nooit zoveel aan een patiënt gedacht... Vlak voor hij naar huis ging, heeft hij haar nog een morfinepomp gegeven en aangemoedigd zoveel mogelijk van het avondeten te nemen. Ze is nu al zo slank, dat ze beter niet nog meer af kan vallen.

Als hij de volgende ochtend op zijn ochtenddienst verschijnt, begint hij met de overdracht. "Het was rustig vannacht. Alleen met mevrouw Ten Kate gaat het niet zo goed," vertelt zijn collega hem. Julian bladerde net de dossiers door, maar nu schiet zijn hoofd met een ruk omhoog. "Dat is dat meisje van het verkeersongeluk toch? Wat is er aan de hand?"
"Ze werd vannacht steeds wakker en heeft pijnklachten in haar buik, ter hoogte van haar milt. Ik denk dat het de nasleep van de operatie is, dus ik heb haar extra pijnstillers gegeven."

Julian gaat direct bij haar langs. Lana heeft haar ogen nog dicht en ziet er bleek uit. Haar moeder heeft vannacht blijkbaar thuis geslapen, want er staat geen extra bed in de kamer. "Goedemorgen. Hoe voel je je?"
Ze doet haar ogen open en probeert te glimlachen. "Niet zo goed," zegt ze zacht.
"Dokter Van der Vaart vertelde dat je buikpijn hebt. Wil je even aanwijzen waar precies?"
Lana slaat de dekens opzij en trekt haar T-shirt omhoog. Haar platte buik wordt ontsierd door enorme blauwe plekken en schrammen. Ze wijst naar een plek halverwege haar buik, aan de linkerkant. "Even kijken," zegt hij terwijl hij er zachtjes op drukt. Lana krimpt in elkaar van de pijn. "Sorry. Het lijkt een beetje opgezet, dus voor de zekerheid wil ik je bloed laten onderzoeken om te kijken of er niks ontstoken is. Heb je nog ergens last van?"
"Ik ben misselijk."
"Misselijk als in, laten we voor de zekerheid maar een teiltje pakken?"
"Ja, ik vrees het wel." Lana glimlacht dapper, maar Julian ziet dat ze zich heel slecht voelt. Hij haalt een teiltje uit de kast in de gang en pakt haar arm om bloed af te nemen.
"Wanneer werd mijn enkel ook alweer geopereerd?" vraagt ze, met het teiltje in haar andere arm geklemd.
"Volgende week. Ik ben bang dat je hier nog wel even moet blijven, dus je bent nog niet van me af!" Hij knipoogt naar haar, en kan zichzelf meteen daarna wel voor zijn kop slaan. 'Een knipoog, serieus? Je bent haar arts!'
Maar Lana lijkt het niet gemerkt te hebben, want ze buigt zich plotseling voorover en maakt kokhalsgeluiden.
Julian vult net het laatste buisje met bloed en drukt een compres in haar elleboogholte. "Gaat het?"
Net op dat moment moet ze echt overgeven. Met zijn ene hand houdt Julian het compres op zijn plek, en met de andere hand probeert hij haar haar naar achteren te houden. 'Net alsof we in de toiletten van een of andere club zijn,' denkt hij.
"Sorry hoor," klinkt het gesmoord uit het teiltje.
"Nee joh, ik heb wel ergere dingen gezien. Komt er nog meer?"
"Nee, ik geloof het niet."
Hij helpt haar overeind en zet het teiltje weg. Dan plakt hij een pleister over het compres in haar elleboogholte en beweegt de bloedbuisjes langzaam heen en weer. Dankbaar neemt ze het glas water aan dat hij voor haar inschenkt.
"Ik ga even zorgen dat deze snel onderzocht worden en dan kom ik straks bij je terug. Bel de verpleging vooral als je iets nodig hebt!"
Hij stopt de bloedbuisjes in een zakje met een rood etiket, zodat ze met spoed onderzocht worden. Hij vertrouwt het namelijk voor geen meter.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy!! Als maar goed gaat komen!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen