Foto bij Chapter 6

Avery Autumn Lagorio

Ik voel iets hards tegen me aankomen. Ik voel hoe mijn lichaam zijn evenwicht verliest, hoe ik opnieuw tegen de grond ga. Mijn armen raken voor de tweede keer vandaag hard de grond en een zuchtje ontsnapt mijn lippen terwijl pijn door mijn lichaam schiet. Ik merk dat ik zeker een paar centimeter opzij ben geschoven, weg van de plek waar de lichtflits naartoe ging.
Ik weet dat ik het niet zelf ben geweest die mezelf in veiligheid heeft gebracht, wat wil zeggen dat iemand tegen me geduwd heeft. Ik ben verbaasd. Hagrid en zijn eerstejaars zijn al vertrokken en alle andere leerkrachten bevinden zich op Hogwarts. De koetsen met de leerlingen zijn vertrokken en er zou hier normaal gezien niemand moeten zijn. En toch hoor ik naast me de gejaagde ademhaling van iemand, het levende bewijs dat ik niet de enige ben die door de stromende regen naar het kasteel moet wandelen.
“Weet je, normaal gezien duik je opzij als je iets naar je toe ziet komen met een akelige snelheid,” hoor ik iemand op een sarcastische manier naast me zeggen.
Ik kan van verbazing niks zeggen. De pijn is dof en kloppend en even vergeet ik dat ik het ijskoud heb en dat ik doorweekt ben tot op het bot. Dan draai ik mijn hoofd en zie ik naast me een jongen liggen van mijn leeftijd, een jongen die ik niet ken.
Hij heeft donker haar dat tegen zijn gezicht plakt. Het is aan de zijkanten opgeschoren en ik vermoed dat de lok die nu in zijn gezicht hangt normaal gezien naar achteren gestreken moet zijn. Het is een haarstijl dat ik al bij veel jongens van zijn leeftijd heb gezien. Wat ik echter nog nooit eerder heb gezien, is zo’n zichtbare tatoeage die hij heeft.
Hij heeft een ontzettend grote tatoeage van een vogel in zijn nek. En als ik mijn ogen naar zijn gezicht laat dwalen, zie ik dat hij me strak aankijkt met zijn blauwgrijze ogen.
“Ben je klaar met me uit te kleden met je ogen?” vraagt hij bot.
“Ik was je niet…”
“Whatever. Het regent, ik ben echt zeiknat en ik heb die verdomde koets gemist. Op dat vlak was Durmstrang wel beter.”
Durmstrang? Is dat niet die toverschool waar Dark Arts in de hemel wordt geprezen? Waarom zou een student van Durmstrang naar Hogwarts komen?
“Waarom…” begin ik, maar hij kapt me af door snel overeind te komen.
“Sta op,” commandeert hij. “We hebben nog een lange weg te gaan naar het kasteel als ik het vanaf hier bekijk.”
Hij zet zijn hand tegen zijn voorhoofd en tuurt in de verte. Ik kreun inwendig als ik opsta, maar durf niet aan hem te laten zien dat ik pijn heb. Hij haalt een hand door zijn zeiknatte haar en begint vervolgens met lopen.
“Waarom ben je naar Hogwarts gekomen?” vraag ik haastig.
“Ik ben deze zomer ingedeeld in Slytherin,” ontwijkt hij mijn vraag. “Vandaag is mijn eerste dag.”
“Maar waarom…”
Ik houd abrupt op als hij zich naar me draait, een kille blik in zijn ogen.
“Aan je irritante attitude te merken, neem ik aan dat je niet in mijn afdeling zit.”
Met een frons kijkt hij naar mijn gewaad, waarschijnlijk om het logo te ontdekken dat op mijn borst gespeld zit, maar mijn gewaad zit onder de modder en dus kan hij niks zien.
“Waarom zit je niet in één van die koetsen?” durf ik voorzichtig te vragen.
De jongen zucht luid en rolt met zijn ogen.
“Is dat niet duidelijk dan? Ik heb ze gemist. Ik ben in slaap gevallen en die verdomde leerlingen hebben geen enkele moeite gedaan om me wakker te maken. Ik ben wakker gemaakt door die irritante serveerster met dat karretje.”
Ik wil hem eigenlijk nog zo veel meer vragen stellen, maar ik durf niet. De afstandelijke, kille blik in zijn ogen weerhoudt me ervan om naar zijn school en zijn afkomst te vragen. Het is echter geen verrassing dat als hij daadwerkelijk op Klammfels gezeten heeft, hij nu ingedeeld is in Slytherin. Ik denk ook dat geen enkele andere afdeling bij hem zou passen. Misschien wordt hij zelfs wel goede vrienden met Lander en Steven.
“Wel, ik ben te laat omdat…”
“Ik heb geen interesse in je zielige verhaal. Ik wil enkel naar dat verdomde kasteel gaan en vervolgens een paar uur slapen. Ik heb het echt alweer gehad met alles.”
En met die woorden doet hij een paar stappen vooruit, maar draait zich dan naar me om.
“Hunter.”
Eerst weet ik niet wat hij bedoelt, maar dan zie ik dat hij zijn wenkbrauwen verwachtingsvol optrekt en besef ik me dat hij zich zojuist voorgesteld heeft. Wat een vreemde manier om jezelf voor te stellen, maar ik besluit om er niks van te zeggen. Ik wil hem niet harder irriteren dan nu al het geval is.
“Avery,” zeg ik zachtjes.
“Goed, Avery,” begint Hunter. “Je stelt geen vragen, je laat me met rust en je zorgt dat je uit de problemen blijft voor de rest van de trip naar het kasteel. Is dat begrepen?”
Ik wil hem er het liefste op wijzen dat als hij geen last van me wilde hebben, hij me ook niet van dat onweer had moeten redden, maar zoals altijd houd ik wijselijk mijn mond en knik ik gewoon.
“Goed.”
Hij geeft een knikje terug en draait zich dan op. En de rest van de weg blijft hij met stevige passen voor me uit lopen. Hard genoeg zodat we niet kunnen praten, maar niet hard genoeg dat hij me echt in de steek laat.
En ik heb geen idee hoe ik me daarover moet voelen.


Durmstrang - Klammfels
Dark Arts - Zwarte kunsten/Duistere magie

Reacties (1)

  • Teal

    Leuk!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen