Foto bij Chapter 7

Avery Autumn Lagorio

Avery, elf jaar, 1 september

Ik voel een hard gerommel in mijn maag en ik moet een paar keer slikken om het misselijke gevoel te onderdrukken. Hoewel ik bijna zeker weet dat ik in Slytherin ingedeeld zal worden, kan ik de blikken van mijn moeder, die van Lander en de opmerkingen van hem niet loslaten. Het is net alsof ze me ergens voor proberen te waarschuwen, alsof er me iets staat te gebeuren wat heel mijn leven zal veranderen.
Ik werp een blik op professor McGonagall. Ze heeft een strenge blik in haar ogen en haar mond is vertrokken naar een streep terwijl ze naar de nieuwe leerlingen kijkt. Om mezelf af te leiden van het gevoel in mijn maag en haar strenge blik, kijk ik rond. De hal waarin we staan is griezelachtig verlicht door de toortsen die zich op een paar centimeter afstand van elkaar op de gelijke hoogte aan de muur bevinden. Achter ons bevinden zich de grote deuren die ons binnengelaten hebben en boven de deur waar we nu voor staan, bevinden zich twee stenen trappen die beiden naar hetzelfde punt leiden.
Rechts achter ons bevindt zich een deur die naar ergens zal moeten leiden en onderweg naar hier heb ik nog een paar deuren gezien. Het lijkt een immens groot kasteel te zijn en ik vraag me af wat er zich achter die trap bevindt. Ik draai mijn hoofd weer naar voren als mijn broer me aanstoot en naar voren knikt.
Samen met de andere leerlingen lopen we door de grote zaal. Ik zie, aan elke kant van mijn perspectief uit gezien, twee rijen van tafels die doorlopen van het begin tot aan het einde van de zaal. Aan die tafels zitten leerlingen en hun gezichten zijn op ons gericht. Ze dragen allemaal een identiek zwart gewaad, met wit overhemd, een stropdas en een zwarte broek bij de jongens of een rok tot vlak boven de knie bij de meisjes. Ze hebben ook een soort van zwarte, puntige hoed op hun hoofd die grappig naar achteren hangt.
Ik merk op dat de leeftijden erg variëren. Zo zie ik meisjes en jongens tussen de zee van gezichten zitten die één jaar ouder dan mij zijn, maar zie ik ook gezichten die er veel ouder uitzien, zo ongeveer een vijftien of zestien jaar. Hun lichamen zijn allemaal naar mij gedraaid zodat ik verschillende logo’s kan zien die zich op hun gewaad bevinden en mijn hart begint sneller te kloppen als ik het groen met zilveren logo van Slytherin herken.
Professor McGonagall leidt ons helemaal naar de voorkant van de zaal, waar achter nog een grote tafel verscheidene volwassen mensen zitten. De meesten zien er al vrij oud uit en sommigen kijken stoïcijns in onze richting, anderen glimlachen bemoedigend.
De grote, vriendelijke reus die met ons op de boten zat, zit er ook bij. Hij ontmoet mijn blik en steekt zijn hand begroetend naar me op. Ik beslis op dat moment dat ik hem erg aardig vind. Ik laat mijn blik wat verder naar opzij glijden en verstijf als ik de kille blik van een man met kort, zwart haar ontmoet. Ik durf te wedden dat hij in Slytherin heeft gezeten.
Een man met lang zilvergrijs haar en een identieke baard, die zeker tot bijna op zijn buik komt, staat op en stelt zichzelf eerst voor als professor Dumbledore. Daarna houdt hij een toespraak en kan de sorteerceremonie beginnen.
“Als ik je naam afroep, kom je naar voren en neem je plaats op de kruk. Daarna plaats ik the Sorting Hat op je hoofd en word je in een afdeling ingedeeld. Stilte graag!”
Professor McGonagall’s blik richt zich scherp op een paar oudere leerlingen van Slytherin die elkaar lachend aanstoten, maar meteen stil worden als ze de blik van hun professor op zich gericht zien.
“Annabel Abello!”
Ik ga op de tippen van mijn tenen staan en kijk toe hoe the Sorting Hat op haar hoofd gezet wordt. Het is even stil, maar daarna scandeert hij de afdeling die hij voor haar heeft uitgekozen door de zaal.
“HUFFLEPUFF!”
En zo gaat het nog wel een tijdje door. Omdat mijn achternaam met een ‘L’ begint, duurt het nog wel even eer dat mijn naam geroepen zal worden. Ik word met elke letter die we dichterbij mijn naam komen steeds zenuwachtiger. Er zijn verschillende leerlingen die in Slytherin ingedeeld worden, maar er gaat ook een heel deel naar Gryffindor. De meesten lijken in die twee afdelingen terecht te komen, hoewel er ook een paar ingedeeld worden in Ravenclaw.
“Eugene Labenz!”
Een jongen met een bril en een nerveuze grijns om zijn lippen loopt naar het krukje toe, waar hij op gaat zitten. De hoed hoeft zijn hoofd nog maar amper te raken als hij al kei hard “RAVENKLAUW!” door de zaal schreeuwt.
“Lander Lacayo!”
Mijn blik glijdt naar de jongen met de ongewoon gekleurde ogen. Hij grijnst naar me en loopt dan met een zelfverzekerde tred vooruit. Ik speur met mijn ogen de gezichten van de zee van leerlingen af en trek mijn wenkbrauwen op als ik bij de tafel van Slytherin beland. Ik zie dat de jongens die elkaar eerder aanstootten nu geïnteresseerd naar Lander aan het kijken zijn. Eén van de jongens zegt iets en de andere jongen geeft een snel knikje. Ik vraag me af waar ze het over hebben.
“SLYTHERIN!”
Lander grijnst op een manier alsof hij het antwoord allang aan had zien komen en springt bijna opgewekt van zijn kruk af. Hij geeft me een knipoogje en loopt dan naar de tafel van Slytherin, waar hij een paar bemoedigende klopjes krijgt van zijn nieuwe afdelingsgenoten.
Nog een paar leerlingen gaan aan me voorbij en dan…
“Avery Lagorio!”
Mijn voeten lijken wel van lood te zijn als ik begin te lopen naar de kruk. Ik ga zitten en houd mijn adem in als ik alle verwachtingsvolle blikken op me gericht zie. Ik zoek met mijn ogen naar mijn broer en glimlach nerveus als hij bemoedigend zijn duimen opsteekt. Dan kijk ik weer naar de Slytherins en zie de jongens die eerder naar Lander keken ook naar mij kijken.
Ik ontmoet de blik van één van de jongens en voel mijn hart bijna in mijn keel zakken als hij me eerst in zich opneemt en dan langzaam met zijn hoofd schudt.
Wat wil dat zeggen?
Voordat ik daar beter over na kan denken, zakt plotseling the Sorting Hat over mijn hoofd. Het gewicht is zwaarder dan ik had verwacht en zodra de hoed contact maakt met mijn hoofd hoor ik allemaal stemmen in mijn hoofd.
“Hmm, moeilijk, moeilijk. Je hebt een goed stel hersenen, maar je bent ook wat timide. Ergens zie ik toch wel enige bravoure, maar ook een zekere ambitie die niet mag onderschat worden.”
Alsjeblieft, zet me in Slytherin. Slyherin, Slytherin, SLYTHERIN!
“Ah, de familie Lagorio. Allemaal Slytherins. Maar het is niet omdat de traditie zo begonnen is, dat het in je hart zit om hem ook zo verder te zetten. Ik vind meer kwaliteiten in je die verdergaan dan een Slytherin, maar toch…”
Mijn vader zal teleurgesteld zijn. Mijn moeder zal niet meer tegen me willen praten. Mijn broer zal zich voor mij schamen. Alsjeblieft, laat me in Slytherin komen smeek ik in gedachten.
“Het spijt me,” hoor ik de stem zeggen in mijn hoofd.
En opeens valt heel mijn droom in duigen. Opeens kan ik de blikken van Lander, van mijn moeder, van mijn vader en van de Slytherin-jongens veel beter plaatsen. Opeens dringen de woorden van Lander tot me door, is het schudden van het hoofd van de jongen een duidelijke boodschap voor me.
En nog voordat ik dat besef goed heb verwerkt, scandeert de naam van mijn nieuwe afdeling door de zaal heen. En het is niet Slytherin.


Professor McGonagall - Professor Anderling
Professor Dumbledore - Professor Perkamentus
Sorting Hat - Sorteerhoed
Gryffindor - Griffoendor
Ravenclaw - Ravenklauw


Als ik genoeg voorraad heb staan, activeer ik vanaf nu ook vrijdag hoofdstukken!

Reacties (1)

  • Teal

    Aaaaaah wat gemeen om hier te stoppen! Nu weet ik het nog niet

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen