Foto bij 07.

Onwijs bedankt voor de kudo! Ik ben heel blij met alle reacties:)

Na zijn ronde gaat Julian even langs bij de verpleegkundigen. "Zijn de bloeduitslagen van mevrouw Ten Kate al binnen?" vraagt hij.
Een blonde verpleegkundige kijkt het even na. "Nee, nog niet."
"Verdorie!" roept hij, terwijl hij met zijn vlakke hand op de balie slaat. Het meisje schrikt. "Sorry, zo bedoelde ik het niet. Wil je het me zo snel mogelijk laten weten als ze binnen zijn?" Dan loopt hij weer naar Lana's kamer.

"Hee," begroet hij haar. "Hoe gaat het?"
Lana doet haar ogen open en kijkt hem aan. "Nog hetzelfde," zucht ze.
Het valt Julian op dat er blosjes zijn verschenen op haar wangen. "Ik ga even je temperatuur opnemen," vertelt hij. Met een oorthermometer checkt hij of ze verhoging heeft. Er verschijnt 39,1 op het apparaatje.
"Je hebt koorts," vertelt hij haar, terwijl hij iets op haar dossier krabbelt.
"Ah, daarom voel ik me zo raar." Ze drukt op de morfinepomp en zakt nog verder weg in de kussens.
"Mag ik je buik nog eens zien?" Opnieuw raakt hij haar warme huid aan en weer slaakt Lana een klein kreetje als hij op de pijnlijke plek drukt. Daarna sluit ze vermoeid haar ogen.
Op dat moment komt de blonde verpleegkundige binnen. "Ik heb de bloeduitslagen binnen!"
Julian bedankt haar en bekijkt ze meteen.
"De CRP is veel te hoog," mompelt hij terwijl zijn ogen over de gegevens vliegen.
"Wat betekent dat?" vraagt ze met een klein stemmetje.
"Sorry. De ontstekingswaarden in je bloed zijn verhoogd, dus dat betekent dat er ergens in je lichaam een ontsteking zit. Daar was ik al bang voor. Ik ga even met een collega overleggen, maar ik ben zo terug."

"Ze heeft koorts en een opgezette buik, is misselijk en ze heeft een hoge CRP-waarde. En de buikpijn begon een paar uur nadat ze voor het eerst weer gegeten had, want daarvoor kreeg ze voedingsstoffen via een infuus. Alles wijst er dus op dat ze een darmperforatie heeft. Maar hoe kan dat? Dat had ik dan toch moeten zien terwijl ik haar opereerde?" Julian overhandigt de bloeduitslagen aan een collega in de pauzeruimte.
"Dat moet inderdaad wel een darmperforatie zijn. Soms zijn die zo klein dat je ze gemakkelijk over het hoofd ziet. Ga je meteen opereren?"
"Ik denk het wel, want ze gaat hard achteruit."
"Succes, ik hoor het wel als ik iets kan doen!"

"Sorry Lana, ik heb slecht nieuws," zegt Julian zodra hij haar kamer weer binnenkomt. "Je hebt waarschijnlijk een darmperforatie. Dat is een gaatje in je darmwand, waardoor je ontlasting niet in je darmen blijft maar daarbuiten terechtkomt. Dat is gaan ontsteken en dat veroorzaakt ook de koorts die je hebt. Ik moet je zo snel mogelijk opereren."
Koortsig kijkt ze hem. "Maar eeehm," ze sluit even haar ogen dicht terwijl ze de juiste woorden probeert te vinden. "Maar mijn moeder dan? Die is er niet, en dan kan ze me straks niet vinden."
"Maak je daar geen zorgen over. Ze wordt op dit moment gebeld, dus als je straks wakker wordt, is ze er."
"Okee. Dankjewel," zucht Lana.

Julian ontkoppelt haar van een aantal apparaten die ook al in de O.K. staan. Hij voelt dat Lana naar hem kijkt. Hij richt zijn blik op haar gezicht en ziet dat de koortsige blosjes alleen maar erger worden. Ze zucht diep. "Wat is er?" vraagt hij zacht.
"Ik weet niet... Ik vind het zo'n eng idee dat ik straks onder narcose moet en dat ze dan van alles met mijn lichaam gaan doen."
Julian laat de medische apparatuur even voor wat deze is en komt op de rand van haar bed zitten. Even aarzelt hij, dan legt hij zijn hand op de hare. Haar vingers voelen warm aan.
"Het is helemaal niet gek dat je bang bent. Dat is ook een heel rare gedachte! Maar vorige keer ging het ook goed, dus ik ga mijn uiterste best doen om te zorgen dat deze operatie ook goed verloopt.
"Van vorige keer weet ik helemaal niks meer, dus toen had ik geen tijd om me zorgen te maken."
Julian kijkt haar aan. "Nee, het zou heel raar zijn als je daar nog wel iets van zou weten, gezien de staat waarin je toen werd binnengebracht. Die operatie was echt spannend."
Verward kijkt ze hem aan. "Heb jij me toen geopereerd?"
"Ja, dat was ik. Heb ik dat niet verteld daarna?"
"Oh, dat kan wel. Ik kan het me niet zo goed herinneren allemaal. Ik weet niet, ik was ervan uitgegaan dat dat wel iemand anders geweest zou zijn."
Julian glimlacht. "Heb ik me daar vier uur lang voor uit staan sloven?" Hij geeft een kneepje in haar vingers ten teken dat hij een grapje maakt en laat ze dan weer los.
Lana glimlacht zwakjes. "Oeps. Dankjewel nog."
"Graag gedaan. En nu moeten we snel gaan, anders ga je je alleen maar slechter voelen." Hij controleert het laatste infuus nog en rijdt dan handig haar bed de gang in.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen