Twee jaar na Dana's begrafenis

Niets was mooier dan zien hoe haar rug zich kromde, hoe haar mond een beetje open zakte en haar ogen wegrolden toen haar orgasme over haar heen walste.
      Terwijl ze hijgend bijkwam en zich weer op het bed liet zakken, kuste hij haar warme, zweterige huid vanaf haar middel tot aan haar lippen. Ze was zo prachtig, zo ongelofelijk prachtig.
      En ze was van hem.
      Vier maanden geleden hadden ze elkaar het jawoord gegeven en sindsdien voelde elke dag als een geschenk. Het was een goed besluit geweest om naar Kroatië te verhuizen. Hij merkte dat het haar gelukkig maakte en de wetenschap dat hij haar na alles wat Maddox haar had aangedaan nog steeds gelukkig kon maken, vulde hem met een diepe liefde. Ze ging regelmatig met hun zoontje naar de markt en er waren twee meiden van haar leeftijd met wie ze langzaam een band opbouwde. Het ging nog wat moeizaam doordat ze geen Engels spraken, maar de meiden konden het goed met elkaar vinden en leken er niet te veel hinder van te ondervinden.
      Langzaam vonden ze hun weg hier tussen de vreemdelingen. Zijn eigen toekomstplannen waren nog wat wazig – hij was het niet gewend om geen werk te hebben – maar het ontbrak hen aan niets en zolang zij van hem hield was zijn doel bereikt.
      ‘Waar denk je aan?’
      Ruben merkte nu pas dat hij opgehouden was haar te kussen en keek naar haar op. Hij boog zich over haar heen en streek langs haar wang. ‘Hoe gelukkig je me maakt.’ Zijn handen gleden langs haar armen totdat hij haar polsen bereikte die boven haar hoofd lagen en hij trok ze naar zich toe en maakte de bondage tape los. Zijn duimen streken even langs haar huid, maar die zag niet rood en hij nam aan dat het geen pijn had gedaan.
      Zelf had hij het nooit durven voorstellen, hoe geil hij het ook vond. Na alles wat Maddox haar had aangedaan was hij ervan uitgegaan dat bondage niet langer een van haar fantasieën zou zijn omdat het nare herinneringen opriep, maar ze had hem toevertrouwd dat ze het spannend vond en dat ze hem vertrouwde dat hij zou stoppen als ze het hem vroeg.
      Hij drukte een kus op haar polsen, waarna ze rechtop ging zitten en haar armen om hem heen sloeg. Ondeugend keek ze hem aan. ‘Nu is het mijn beurt.’
      Doordat hij zich deze keer op haar genot had geconcentreerd, had hij het zelf zo lang uitgesteld dat hij uiteindelijk helemaal niet gekomen was. Hij ging rechtop zitten en stond toe dat ze zijn armen op zijn rug bond terwijl hij op de rand van het bed ging zitten. Ze zakte op zijn schoot neer en kuste eerst zijn lippen, daarna zijn schouder terwijl ze zijn hoofd boog totdat zijn mond vlak bij haar tepel was. Hij wilde haar dichter tegen zich aan drukken en een van haar borsten in zijn hand nemen, maar zijn handen waren nog steeds gebonden. Vanaf zijn schouder verplaatsten haar lippen zich naar beneden, totdat ze tussen zijn benen neerzakte en hem in zijn mond nam.
      Hij wilde zijn hand in haar haren begraven, wilde haar in het tempo leiden door haar hoofd te omvatte. Niets daarvan kon echter, hij was volledig overgeleverd aan wat zij wilde doen. Niet dat ze ooit teleurstelde, hij kreeg er nooit spijt van dat hij de controle uit handen gaf en toch vond hij het iedere keer weer moeilijk om te doen.
      Plagerig trok ze haar hoofd terug en keek naar hem op. Haar tong gleed langs haar lippen. ‘Ik denk dat ik het hier maar bij laat…’
      ‘Deen…’ reageerde hij met een gefrustreerde grom, aangezien hij bijna op knappen stond.
      Lachend klom ze op zijn schoot en sloeg haar armen om zijn nek. Haar terug omhelzen was onmogelijk. ‘Geduld, lieverd. Geduld is het antwoord op alles.’

Hand in hand liepen ze even later naar beneden. De deur naar het terras stond open en toen ze erheen liepen, zagen ze Charley in het gras zitten. Casper drentelde om haar heen en gooide met speelgoedautootjes. Hij kirde van het lachen, en ook het meisje glimlachte.
      Dana en Ruben gingen bij hen in het gras zitten en hij ving zijn zoontje op toen die zich boven op hem lanceerde. Hij tilde hem op en hield hem even boven zijn hoofd, terwijl hij naar het lachende gezichtje kreeg. Toen hij Casper weer liet zakken, sloeg hij zijn armpjes om zijn nek en rustte met zijn hoofd op zijn schouder.
      ‘Ben je moe, kleine man?’ vroeg hij.
      De jongen antwoordde niet, maar sloot zijn ogen.
      Ruben kwam overeind en tilde de jongen naar binnen toe. Hij legde hem in zijn slaapkamer in bed neer en gaf hem zijn knuffelbeer toen hij in zijn ogen begon te wrijven.
      ‘Nog verhaaltje?’ vroeg hij met een vermoeide fluisterstem.
      Ruben twijfelde er niet aan dat hij in slaap zou vallen voordat de eerste bladzijde omgeslagen was en dus pakte hij het favoriete boek van zijn zoon en sloeg die op een willekeurige bladzijde open. Al na twee alinea’s hoorde hij Caspers ademhaling rustig worden. Hij legde het boek weg, streek zijn blonde haar voor zijn voorhoofd vandaan en gaf een kus. Daarna stond hij op.
      In de deuropening draaide hij zich weer even naar het slapende jongetje. Casper was iets meer dan twee jaar nu. Bij de gedachte aan nog een kindje voelde hij een kriebel in zijn buik.
      Zodra hij in de tuin was teruggekeerd, ging hij achter Dana in het gras zitten en sloeg zijn armen om haar heen. Hij begroef zijn neus even in haar haren terwijl hij haar stevig vasthield. Er was een zenuwachtig gevoel in zijn maag, maar ze moedigde hem altijd aan om te zeggen wat hem bezighield.
      ‘Denk je er weleens aan om een tweede kindje te nemen?’
      Hij las de verbazing op haar gezicht toen ze zich naar hem toedraaide. ‘Ben je serieus?’
      Hij trok een schouder op. ‘Misschien kunnen we er eentje adopteren. Een baby’tje dat toch geen ouders meer heeft.’
      Ze leunde met haar achterhoofd tegen zijn schouder terwijl ze even stil was. ‘Misschien wel. Een broertje of zusje voor hem is wel leuk.’
      Zijn lippen dwaalden naar haar slaap. Wat was hij gezegend met een vrouw als zij. Er was niets ter wereld waarvoor hij haar zou willen inruilen. Hij wist dat hij haar niet verdiende, maar toch hoorden ze bij elkaar, als yin en yang.
      ‘Ik hou van je,’ fluisterde hij.
      Ze kroelde dichter tegen hem aan. ‘Ik ook van jou, Ruben.’

Maddox zou de spiertrekking in haar kaak hebben gezien, de donkere flikkering in haar ogen, de duisternis in haar stem. Ruben niet. Hij zag alleen maar wat hij wilde horen en zien – zijn droomvrouw die alles voor hem had opgegeven en hem een mooiere toekomst beloofde dan hij ooit had kunnen bedenken.

Reacties (3)

  • Sunnyrainbow

    Jaa daar komt Dana!

    2 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Yes Dana Go! nog even wachten en dan BAM haha

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Kijk, ik heb een hekel aan Maddox, maar ik vind het toch wel zielig voor Ruben. Ik zou het absoluut niet erg vinden als Dana hem vermoordt, maar hij heeft echt helemaal niks door en dat maakt het zo sneu, want hij bedoelt het wel goed.

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen