POV Mikai:

Mijn hoofd dreunt als een gek en ik ga voorzichtig overeind zitten. Isabel komt op me afgelopen en helpt me overeind.
'Rojvan is weg.' zegt ze kortaf.
'Wacht, wat?!' roep ik. 'Waar naar toe!?'
Isabel haalt haar schouders op. 'Eerlijk gezegd, boeit het me niet echt. Ik heb hem nog gewaarschuwd, maar hij was te eigenwijs om te luisteren.'
Ik kijk de ruimte rond, zoekend naar de drie meisjes die naar een fabriek gingen, maar zonder resultaat. Jennifer is nog steeds niet terug en ook Anna en Lotte zijn nog niet aangekomen.
'Wordt het tijd om de anderen wakker te maken?' vraag ik. Isabel haalt haar schouders op.
Ik begin te schreeuwen en iedereen wordt geschrokken wakker.
'Waar was dat nou weer voor nodig?!' gilt Nina.
'We gaan.' zeg ik. 'We moeten op zoek naar de anderen. Wat nou als er iets met ze gebeurt?'
Isabels ogen staan serieus en er is geen glinster van twijfel te zien. Wel zie ik angst, vastbeslotenheid en nog iets anders. Helaas heb ik niet de tijd nog meer te onderzoeken, want Isabel draait haar hoofd richting de douches alsof daar iemand staat.
Zij ziet dingen die wij niet zien.
'Kom mee,' zegt ze uiteindelijk zonder uitdrukking in haar stem. 'We splitsen ons op, gaan op zoek naar Jennifer, Anna, Lotte en Rojvan en over een uurtje komen we sowieso weer terug hier.'
'En wie zegt dat jij de leiding hebt?' snauwt Janne. 'Ik vind dit namelijk een vreselijk idee! We moeten gewoon naar de politie!'
Ik schrik wanneer ik zie dat de helft van de klas het met haar eens is, maar de andere helft ze liever zelf gaat zoeken.
Dit loopt uit de hand.
'Waarom zouden ze ons ooit geloven?' vraagt Jens. 'We zijn kinderen! Als de politie ons niet gelooft, betekent dat dat we ook geen meesters meer hebben en onze vriend kwijt zijn!'
'Of ze beschuldigen ons van een moord.' voegt Ruben, een andere klasgenoot, toe.
Nina schiet Janne te hulp. 'Maar als we het zelf uitzoeken, is de kans dat we sterven groter! Of door hongersnood, door te weinig slaap, of door die zogenaamde moordenaar.'
'We kennen dit bos niet uit ons hoofd.' protesteert Ilian, een van Rubens vrienden. 'Dus als we op zoek gaan naar de politie, weten we niet hoe lang we moeten lopen. Per slot van rekening hebben we hier geen bereik.'
Rumoer vult de kamer en terwijl zij ruziën, loop ik naar Isabel. Haar geduld is duidelijk op.
'Stilte!' schreeuwt ze. 'Dit heeft al helemaal geen zin! Als niemand naar me wilt luisteren, gaan jullie toch lekker met Janne en Nina mee!? Dan kan ik zorgen voor de groep die wel wilt zoeken.'
Dit vind ik geen optie, maar iets anders kan ik ook niet bedenken, dus ga ik naast haar staan.
'Is dit wel zo'n goed idee?' vraag ik. 'Ja. Ik geef ze hun zin, toch?'

POV Charlie:

Met grote ogen kijk ik naar Isabel. Is ze helemaal gek geworden? De klas in tweeën splitsen!? Dat moeten ze niet doen! Ze moeten samen blijven! Samen overleven! Met elkaar! Ik zucht. Ach ja, ik moet ook wel zeggen dat haar klasgenoten het haar erg moeilijk maken.
'Ze willen niet meewerken, of wel?' vraagt Mark. De zwartharige man kijkt met zijn oceaanblauwe ogen bezorgd naar de groep.
'Nee, niet echt. Ze doen me denken aan mijn klas, die hebben er ook allemaal voor geboet.'
Verbitterd denk ik terug aan ons kamp, een paar dagen nadat Brandon zelfmoord had gepleegd. Iedereen was blij vanwege zijn dood, maar ik kon alleen maar huilen. Ik werd plotseling lastiggevallen door allerlei hallucinaties en uiteindelijk zag ik hoe de rest van mijn klas om het leven kwamen. De docenten waren verdwenen in het niets en de klas kreeg ruzie, net als zij nu dus. De klas werd in vieren gesplitst. Het ene deel bleef in de hut, de anderen ging op zoek naar een vermist kind, het andere deel wilde naar de politie en de laatsten gingen op onderzoekingstocht. Mijn klasgenoten wie in de hut bleven, werden ziek door een onbekende ziekte en werden een week na hun dood gevonden. De kinderen die op zoek gingen naar hulp, waren mishandelt en getroffen door een agent in de buurt van het politiebureau. Ze waren allemaal niet meer in staat te vertellen wat er was gebeurd en stierven uiteindelijk aan hun verwondingen. De zoekers naar het vermiste meisje hadden het het langst volgehouden, maar op den duur verloren ook zij hun leven. Ze werden verspreid gevonden en sommige hadden geen hoofd meer. Die werden later gevonden, hangend aan de bomen. De avonturiers waren hoogstwaarschijnlijk om het leven gekomen door een instorting in een grot, maar ook dat is niet zeker. Het meisje dat vermist was, was nog steeds niet teruggevonden, tot Isabel de WC-deur openkreeg. Zij was het allereerste slachtoffer dat dit bos berucht maakte.

POV Nina:

Mijn klasgenoten volgen me naar buiten en we gaan op zoek naar het politiebureau.
'Nou, Janne.' zeg ik. 'Jij weet de weg vast, dus show it!'
Janne kijkt me verontwaardig en verbaasd aan.
'Waar heb jij het nou weer over?!'
Ik zucht. Kan ze dan niks? Ik pak mijn telefoon en zet mijn 4g aan. Ik ga naar Google Maps en geef mijn iPhone aan Janne.
'Ga op zoek naar het dichtsbijzijnde politiebureau. Janne gehoorzaamt en vindt hem uiteindelijk snel. We lopen die richting op, maar al snel, wanneer de hut achterwege is, komt er een verbijsterd geluidje uit haar mond.
'Wat is er nou weer?' vraag ik geërgerd. Waarom moet ik altijd alles doen?
'Het politiebureau is verdwenen, je telefoon geeft alleen maar bos aan en een klein huisje.'
Wat? Dat is onmogelijk! Ik kijk met haar mee en hoor paniekerige kreetjes uit de groep.
'Rustig, we hebben alles onder controle! We gaan naar het huis en vragen daar om hulp!'
'Wat?!' roept Janne geschrokken. 'Kunnen we niet beter verder lopen naar waar het politiebureau net stond?'
'Nee!' roept Anne, de grootste angsthaas van ons allemaal. 'We moeten terug naar de hut! Daar zijn we wel veilig.'
Een derde deel van ons is het met haar eens. Ik kijk haar woedend aan, maar zeg niks. Als zij als een stelletje bangeriken terug willen kruipen naar Isabel, dan doen ze dat maar. Ik kijk ze na wanneer ze weer teruglopen naar waar we vandaan komen en kijk hoopvol naar de rest van de groep. Vijf van hen gaan bij Janne staan en de rest staat aan mijn kant.
'Nou, dan zien we elkaar wel weer.' grinnik ik en Janne kijkt ineens heel schuldig. Even denk ik dat mijn vriendin haar excuses gaat aanbieden, maar dan draait ze zich om en lopen ze ervandoor. Losers, ik heb ze toch niet nodig.
'Nou,' zeg ik dan tegen mijn nieuwe vriendinnen. 'Zullen we dan maar gaan?'

POV Mikai:

'Rojvan! Rojvan! Waar ben je? Dit is niet grappig meer!'
'Ik denk niet dat het een grap is, Mikai.' zucht Jens. Schuldgevoel komt in me omhoog. Ik had wakker moeten zijn toen hij ging, dan kon ik hem nog overhalen om te blijven.
'Ik heb geen WiFi hier,' zucht Isabel. 'Dus ik vraag me af hoe Nina en Janne ooit het bureau willen vinden.'
Ik haal mijn schouder op. 'Of hoe wij ooit de voedselfabriek willen vinden.'
'Makkelijk toch?' vraagt Isabel. 'We volgen gewoon hun voetstappen. Ze zullen wel in één lijn hebben gelopen, dus zelfs als het zou gaan regenen weten we nog waar we naar toe moeten.'
Twijfel overmeestert mijn spijt en ineens heb ik er een heel slecht gevoel over. Trouwens, hoe kan Isabel zo kalm blijven?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen