"Bedankt voor de soep" zei ik zodra het kommetje leeg was. Ik zette het kommetje op de salontafel en rekte me even uit.
"Geen probleem, ik weet dat soep mij ook altijd helpt wanneer ik me ziek voel. Mijn moeder maakte het altijd voor me".
Ik glimlachte bedankend en keek weer even naar de televisie. Jessica kwam inmiddels uit de slaapkamer gelopen en zette haar spullen weg "ik denk dat het er weer op zit voor vandaag".
Ik keek op "dankjewel Jessica. Ik zie je dan.. Over twee dagen?" vroeg ik.
Jessica knikte en trok haar jas aan "beterschap meneer Styles".
"Dankjewel Jessica" antwoordde ik, voordat ze de deur achter zich dicht trok.
"Poetsvrouw?" vroeg Violet me nu. Ik knikte "Jessica is echt een geweldige poetsvrouw".
Violet grinnikte even en keek naar de televisie. Ik besloot me ook maar weer te concentreren op de televisie, de comfortabele stilte in me opnemende.
"Dus, vertel me wat meer over jezelf" zei Violet nu.
Ik keek haar weer verward aan "wat wil je weten?"
"Wat doe je wanneer je niet ziek bent?" vroeg ze grinnikend.
"Ik werk als een leraar bij NYU" vertelde ik glimlachend. Ze leek onder de indruk te zijn.
"Welk vak geef je les in?" vroeg ze verder.
"Kunst" zei ik, ietwat trots.
"Oh je bent een kunstenaar? Wat doe je zoal?"
"Niet zo veel momenteel, maar ik heb wel vaker portretten gemaakt. Ook vind ik abstracte schilderijen wel leuk om te maken" legde ik uit.
"Oh en je bent dus ook wel een beetje een bekende schilder, gok ik zo?"
Ik haalde mijn schouders op "ik denk het. Ik schep er niet zo graag over op".
"Oh maar als je echt talent hebt mag dat wel hoor. Er moet een reden zijn dat ze je aangenomen hebben bij een grote school zoals NYU, toch?"
Ik haalde mijn schouders op "ik denk het?"
"Wat doe je zelf zoal?" vroeg ik haar nu.
"Ik werk als een personal assistant bij een of andere rijke zakenvrouw die op de upper east side woont" zei ze nonchalant.
"En ze heeft je vandaag niet nodig?"
"Nee, ik heb gelukkig nog vrije dagen. Die heb ik hard nodig om bij te komen van haar" zei Violet grinnikend.
"Woon je ook bij haar?" vroeg ik verder.
Violet schudde haar hoofd "ik woon in een soort kraakpand met een flink aantal studenten. Privacy is niet echt van toepassing. Maar goed, het is relatief goedkoop op deze manier".
Ik knikte "dat klikt niet erg plezierig".
Ze schudde haar hoofd "niet echt, maar ik ben er inmiddels aan gewend. Ik heb dan ook geen geld voor een andere plek, zeker niet eentje zoals deze. Woon je hier ook in je eentje?"
Ik haalde mijn schouders op "in principe wel, maar mijn vriend is vrijwel altijd hier".
"Een vriend? Als in: een relatie?" vroeg ze grijnzend.
Ik knikte gelijk, denkende aan Louis.
"Oh, dus je bent gay?" vroeg ze voorzichtig verder.
Ik haalde mijn schouders op "ik houd het op open minded, maar momenteel heb ik een relatie met een man ja".
"Heb je een foto?" vroeg ze geïnteresseerd.
Ik zocht naar een foto van Louis op mijn telefoon en liet deze met trots zien. Ze knikte tevreden, niet erg verrast, "ziet er uit als een leuke jongen".
"Hij is ook een leuke jongen" gaf ik toe. Ik richtte me weer op de televisie, waar nog steeds weinig spannends op te zien was. Alsnog voelde ik me wel gewoon op mijn gemak hier in mijn appartement. Ik kende Violet niet erg goed, maar ze voelde wel aan als een persoon die gemakkelijk te vertrouwen was. Mijn gok was dat Violet uiteindelijk zelf ook wel door ging hebben dat ik haar zo vertrouwde. Het kon dan ook niet anders, toen mijn ogen eenmaal dicht vielen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen