HET VERLEDEN


‘Ik kan gewoon niet geloven dat ik er weer om huil.’ Met haar pols veegde Jordy langs haar ogen. ‘Ik wist verdomme dat er zoiets zou gebeuren.’
      June zat naast haar op het bed en streek over haar rug. Zelf was ze ook bang geweest dat Emilio haar vriendin zou kwetsen en ze kon niet zo veel opbeurende woorden bedenken. Ze was vanavond teruggekomen van haar tripje met Juan en het had niet lang geduurd voordat Jordy had verteld wat er gisteren gebeurd was.
      ‘Ik weet dat je geen opgever bent.’ Met een zachte stem probeerde ze tot haar vriendin door te dringen. ‘Maar misschien moet je toch inzien dat hij je niet leuk vindt. Je hebt je best gedaan, je hebt hem vaak genoeg laten weten dat je interesse in hem hebt. Als hij niet wil… dan heeft het ook geen zin om te blijven aandringen.’
      Jordy boog haar hoofd. Haar blauwe haren vielen voor haar bleke gezicht. ‘Ik dacht echt dat er wat veranderd was. Ik bedoel – we hadden het best naar onze zin tijdens onze dates en hij was degene die gisteren wilde chillen. Waarschijnlijk alleen vanwege die stomme weddenschap – maar dan nog, hij had dat ook gewoon per sms kunnen vragen.’
      June pakte haar hand vast en kneep er troostend in. ‘Misschien stonden jullie er gewoon anders in. Jij hoopte op iets romantisch, terwijl Emilio misschien meer op een vriendschap aanstuurde. Ik denk dat hij je echt wel aardiger vindt dan een paar weken geleden, maar dat betekent niet dat hij nu verliefd op je wordt. En als jouw gevoelens niet weggaan… misschien is het dan gewoon niet zo’n goed idee om te proberen vrienden te worden.’
      Jordy trok haar schouders op. ‘Ergens hoopte ik dat hij zijn gevoelens niet durfde toe te geven. Omdat ik niet zo’n… populaire trien ben. Maar dat als we eenmaal gezoend hadden, hij het er dan toch voor over had. Ik bedoel – Juan heeft er geen problemen mee dat je geen cheerleader bent ofzo, misschien hoopte ik dat jullie relatie onze drempel ook zou wegnemen.’
      Peinzend keek June opzij. ‘Ik weet dat ze beste vrienden zijn… maar ze zijn toch heel verschillend van elkaar.’
      Jordy liet een sarcastisch lachje horen. ‘Je meent het.’
      June trok aan een bedeltje van haar armband. ‘Wanneer is het eigenlijk begonnen? Al voordat je wist van mij en Juan?’
      ‘Ik weet het niet,’ zuchtte ze. ‘Ik vond hem altijd al knap. Hen allebei. Maar misschien kreeg ik hoop toen ik wist dat Juan jou leuk vond. Je weet hoe ik ben, normaal gesproken vind ik wel tien jongens tegelijk leuk. Nu is hij al een paar weken de enige aan wie ik kan denken.’
      June was even stil. Ze wist niet wat ze er verder nog over kon zeggen. Emilio was een pestkop, ze begreep gewoon echt niet wat Jordy in hem zag. Eigenlijk had ze zo’n hekel aan hem dat ze hem niet eens knap kon vinden.
      ‘Genoeg over mij,’ zei Jordy met een halve grijns. ‘We hebben een paar leuke dagen gehad, vond ik. Hij moet het zelf maar uitzoeken als hij liever met anderen rondhangt. Maar vertel! Hoe was het bij Juans zus? Was ze leuk?’
      ‘Ja, ze was heel lief. We zijn een middag wezen winkelen terwijl de jongens gingen voetballen. Ze zei dat ze ons een leuk stel vond.’
      ‘Natuurlijk vindt ze dat! Wie niet! Ging het goed, een paar dagen samen? Dat is altijd toch wel spannend.’
      Met een blos op haar wangen knikte ze.
      Jordy begon breed te grijnzen toen ze haar rode wangen zag. ‘Is er wat gebeurd?’
      June beet op haar lip en keek haar vriendin verlegen aan. ‘Hij uhm, hij vroeg me de eerste nacht of hij me mocht uitkleden. Niet helemaal maar – nou ja, je weet wel. Hij was zo lief en geduldig. Hij heeft mijn borsten gestreeld. En ze – en ze gekust.’ Ze kromp ietsje ineen toen ze het zichzelf hoorde zeggen. Jordy was echter altijd zo open over haar seksuele ervaringen dat het bijna vanzelf ging. Bovendien was er niets waar ze zich bij haar vriendin voor schaamde.
      Jordy glimlachte. ‘Vond je het lekker?’
      Met een droge keel knikte ze. ‘Ja. Het was – het was fijn.’
      ‘En hij probeerde niet weer verder te gaan?’
      ‘Nee, hij is heel voorzichtig.’
      Jordy gaf haar een knuffel en rustte met haar hoofd tegen haar schouder. ‘Ik ben zo blij voor je meid. Dat het zo goed gaat. Jullie hebben het allebei niet makkelijk thuis, dat maakt jullie echt een sterk koppel.’
      ‘Ik hoop het,’ zei ze zacht. ‘Dat alles ook zo goed gaat als we weer naar school gaan en we toch ieder onze eigen vrienden hebben.’
      ‘Hmm, ja.’ Jordy keek haar bedenkelijk aan. ‘Ik ben benieuwd hoe Beth reageert.’
      June zuchtte. ‘Daar denk ik liever nog niet aan. Zodra ze thuis is, ga ik bij haar langs om het haar te vertellen. Hopelijk wordt ze dan niet al te boos.’
      ‘En anders heeft ze pech,’ snoof Jordy. ‘Je houdt van hem en hij houdt van jou. Dat moet ze gewoon accepteren.’
      June knikte stilletjes.
      ‘Junie…’
      Ze keek opzij toen ze de strengheid in Jordy’s stem hoorde.
      ‘Wat ze ook zegt – je gaat Juan niet opgeven hè?’
      ‘Nee,’ mompelde ze. ‘Natuurlijk niet. Hij betekent heel veel voor me.’
      Maar dat betekende niet dat ze niet als een berg tegen het gesprek opzag.

June haalde diep adem voordat ze op de bel drukte. Zowel Jordy als Juan hadden aangeboden om met haar mee te gaan, maar ze wist zeker dat Beth haar niet eens zou willen aanhoren als ze samen met Juan op de stoep stond en Jordy meenemen had haar ook geen goed idee geleken. Het was overduidelijk dat haar vriendin haar kant zou kiezen en ze wilde niet dat Beth zich aangevallen voelde.
      Bovendien was dit iets tussen haar en Beth. Zíj had voor Juan gekozen, dus was het ook aan haar om dat aan haar vriendin te vertellen.
      Niettemin voelden haar handen klam en bonsde haar hart zo hard in haar borstkas dat het pijn deed. Terugdenkend aan hun vorige gesprekken over Juan, kon ze niet echt zien hoe dit goed moest gaan verlopen. Maar ze moest het proberen.
      De deur zwaaide open.
      ‘Hallo June.’ Beths moeder gaf haar een geforceerd glimlachje. June voelde zich er klein door, het was alsof de vrouw recht in haar hoofd kon kijken en tot de conclusie kwam dat ze haar dochter zou gaan verraden.
      Ze schudde het ongemak van zich af. Al ver voordat Beth en zij onenigheid hadden, had ze haar moeder altijd een beetje eng gevonden. Ze keek altijd zo streng, alsof ze ieder moment boos kon worden.
      ‘Hallo mevrouw,’ antwoordde ze beleefd. ‘Ik hoorde dat Beth gisteren thuis is gekomen. Is ze er?’
      De vrouw knikte kordaat. ‘Ze is op haar kamer.’
      Door een stap opzij te zetten liet ze June binnen. Door de hal heen liep ze naar de trap toe. De muren waren kaal, het hele huis zag er onpersoonlijk uit, alsof ze iedere herinnering aan hun overleden dochter hadden weggehaald.
      De trap kraakte terwijl June naar boven liep. Ze voelde zich een beetje een indringer en had gewenst dat Beths moeder haar naar beneden had geroepen. Ze klopte tegen de deur.
      ‘Beth?’ vroeg ze zacht.
      Het duurde niet lang totdat de deur openging.
      ‘Hé!’ Tot haar verbazing onthaalde Beth haar in een warme omhelzing. June ontspande iets, blijkbaar had de vakantie haar goed gedaan. Het liep al zo lang stroef tussen hen dat ze zich niet eens kon herinneren wanneer ze elkaar voor het laatst zo hadden vastgehouden.
      ‘Heb je het leuk gehad?’ vroeg June terwijl ze verder de kamer in liep en op een van de twee zitzakken plaatsnam.
      Beth vertelde haar enthousiast over haar tijd daar en het duurde niet lang voordat June begreep waarom ze er veel gelukkiger uitzag dan in de voorgaande maanden: ze had daar een meisje ontmoet met wie ze in een relatie was.
      ‘Wat fijn voor je,’ zei June en ze gaf haar een oprechte glimlach.
      ‘Hoe was jouw vakantie?’ vroeg Beth.
      ‘Leuk. Uhm, ik heb ook een vriend.’
      ‘Echt? Wat leuk!’
      Haar stralende glimlach deed June vermoeden dat ze blij was dat ze over Juan heen was.
      ‘Ja. Uhm… Juan en ik zijn samen sinds het begin van de vakantie.’
      Een doodse stilte volgde haar woorden. Nerveus vlocht ze haar vingers in elkaar en ze keek schichtig op.
      De vreugde trok gelijk van Beths gezicht weg. Heftig schudde ze haar hoofd. ‘Dit is echt ongelofelijk. Echt, wat een kutstreek. Ik ben een paar weken weg en jij besluit meteen met die smeerlap in bed te duiken?!’
      June haalde diep adem en probeerde haar kalmte te bewaren. Het had geen zin als ze allebei zo gingen doen.
      ‘Hij is geen smeerlap. Hij is lief en –’
      ‘Alsjeblieft zeg. Ik wil het niet horen.’
      June slaakte een zucht en haalde haar schouders op. Dan niet.
      ‘Dus dit was het dan? Je offert onze vriendschap op voor hem?’ Haar ogen gloeiden ijskoud.
      ‘Ik wil helemaal niets opofferen. Ik begrijp dat jullie elkaar niet mogen, oké? Ik mag zijn beste vriend ook niet, en omgekeerd. Moet hij daarom zijn vriend maar links laten liggen? Natuurlijk niet. Ik wil gewoon eerlijk tegen je zijn, Beth. Hij maakt me gelukkig en ik hou van hem. Het gaat goed tussen ons en ik ga het niet uitmaken omdat jij een hekel hebt aan zijn broer. Sorry. Ik wil onze vriendschap niet opgeven, maar als jouw haat voor Mateo belangrijker is dan onze vriendschap dan moet ik dat maar accepteren.’
      Beths lippen werden een strakke streep. Ze was even stil, nu June de rollen had omgedraaid en ze de keuze bij haar vriendin had neergelegd.
      ‘Er komt een dag dat je wenste dat je naar me geluisterd had,’ zei ze toen. ‘Dat je zult inzien dat ik gelijk had en dat hij net zo verdorven is als zijn broer. Maar best, als jij zo graag een gebroken hart wilt hebben dan ga je je gang maar.’
      June ademde zachtjes uit. Dichterbij acceptatie zou het niet komen. ‘Dank je,’ zei ze alleen. ‘Dat je me de ruimte geeft om mijn eigen keuzes te maken.’
      Beth rolde met haar ogen.
      June twijfelde. Was het beter om naar huis te gaan? Ze vond het vervelend dat ze Beths goede bui om zeep had geholpen.
      ‘Laten we gewoon niet over hem praten, oké? Vertel me maar over Cynthia, heb je een foto van haar?’
      Beth keek haar een beetje argwanend aan, daarna leek haar boosheid toch weg te ebben en zocht ze op haar telefoon een foto op. Het was een knap meisje, ietsje ouder dan zij, met kastanjebruin haar en een gezicht vol sproeten. Ze had een verblindende lach en stiekem hoopte ze dat ze wat van haar vrolijkheid aan Beth zou afstaan.
      ‘Wat leuk!’
      ‘We hebben afgesproken om vanavond the cammen. Ik kan Jor en Shawna wel vragen om ook te komen? Dan kunnen jullie haar ook ontmoeten. Ze kan pas over twee weken naar Queens komen. Dan kunnen we weer eens een ouderwets meidenavondje doen.’
      June baalde ervan dat ze haar goede gemoed weer moest verpesten. ‘Ik heb vanavond alleen al iets. Maar morgen kan ik wel?’
      Beths gezicht betrok. ‘Je bedoelt dat je een fuckdate met je vriendje hebt?’
      ‘Nee, maar zijn broer…’ Ze deed er het zwijgen aan toe. Mateo’s naam ter sprake brengen zou haar niet bepaald helpen. Het was echter te laat.
      ‘Nou? Wat is er met zijn broer? Die verbiedt je om na zeven uur nog naar andere mensen te gaan? Bang dat je z’n kleine broertje zult kwetsen door met anderen te…’
      June besloot het er maar gewoon uit te gooien. Ze kwam binnenkort toch wel te weten wat er was gebeurd, ze twijfelde er niet aan dat de halve school straks over Mateo’s tijd in de gevangenis zou praten.
      ‘Hij komt vrij uit de gevangenis,’ antwoordde ze. ‘Aan het eind van de middag. Na zes weken. Ik heb Juan beloofd naar zijn huis te komen voor een… soort klein feestje.’
      Beth staarde haar aan. ‘Ben je fucking serieus? Je verkiest nu zelfs Mateo boven mij?? De verkrachter van mijn zus, de…’
      ‘Ik verkies helemaal niemand!’
      ‘En dan víér je ook nog dat hij vrijkomt uit de gevangenis!’ ging ze onverstoorbaar verder. ‘Terwijl je weet dat hij daar thuishoort! Dat hij daar al veel langer had moeten zitten voor wat hij Katie heeft aangedaan! Wat ben jij een goor klotewijf zeg! Dat je dit zo in mijn gezicht smijt.’
      June staarde haar aan, volkomen verbijsterd. Ze had juist gedacht dat het goed was om eerlijk te zijn, dat…
      Ze zag het niet aankomen. Plotseling greep Beth haar bij de kraag van haar shirt, sleurde haar op haar voeten en haalde uit naar haar gezicht.
      Pijn schoot door haar jukbeen en ze struikelde opzij. Met een klap kwam haar rug tegen de rand van het bed en ze gilde het uit. Het bracht Beth niet tot haar positieven.
      ‘Wie had dat ooit gedacht hè? Die lieve June die nooit iemand kwaad doet… Nu ben je Ortiz’ fucking hoer. Nou ik hóóp dat die klootzak je zal verkrachten en dat niemand je gelooft!’
      Aan haar haren trok Beth haar weer omhoog. Ze snoof woedend. June kon zich niet verroeren. Beelden schoten door haar hoofd van Juans keuken, waar Mateo het hoofd van zijn moeder tegen de gootsteen sloeg. Al het bloed, al het geschreeuw… Ze klapte voorover toen Beth haar bij de schouders vastpakte, haar naar beneden drukte en haar met haar knie in haar buik stootte.
      ‘Eens kijken of je nog steeds denkt dat hij zo onschuldig is als je je eigen polsen vanwege hem hebt doorgesneden!’
      ‘Beth stop,’ prevelde ze. Ze probeerde haar af te weren met haar armen, maar Beth deed al jaren aan kickboxen en June kon niets tegen haar beginnen.
      Ze zakte op de grond en bleef daar opgekruld tot een balletje liggen. Haar hele lijf deed pijn en ze proefde bloed. Hoelang ze daar bleef liggen, wist ze niet.
      Toen ze uiteindelijk langzaam overeind krabbelde, was er niemand in de kamer meer. Ze strompelde naar beneden toe, een hand tegen haar stekende buik gedrukt. De kamer tolde om haar heen. Toen ze beneden kwam ving ze een glimp van Beths moeder op, maar die keerde haar de rug toe. Ze was het vast met de woorden van haar dochter eens.
      Eenmaal buiten zakte ze tegen de muur aan. Ze was kotsmisselijk. Haar rechteroog zat dicht en ze kon niet stoppen met huilen, zelfs al deed dat pijn in haar ribben. Hoe moest ze thuiskomen? Ze wilde niet dat Juan haar zo zag, wie weet wat hij zou gaan doen. Bovendien moest hij Mateo ophalen. Met bevende, beurse vingers haalde ze haar telefoon uit haar zak en belde Jordy. Ze nam niet op. Even overwoog ze om Shawna te bellen, maar die had toch geen rijbewijs.
      Meer vrienden had ze niet.
      Ze scrolde door haar korte lijst contactpersonen en drukte op Rileys naam. Van Juans vrienden kon ze het het beste met haar vinden en ze waren zelfs een keer naar het poolcafé gegaan zonder dat de jongens erbij waren.
      ‘Hé June,’ klonk het na een tijdje.
      ‘Hoi,’ zei ze met een schorre stem. ‘Ik – iemand heeft me in elkaar geslagen en ik – ik krijg Juan en Jordy niet te pakken.’
      Het meisje vloekte. ‘Waar ben je?’
      June noemde de straat, daarna strompelde ze Beths tuin uit. Na een paar meter zocht ze steun tegen een lantaarnpaal. Het voelde alsof Beth met een honkbalknuppel tekeer was gegaan, in plaats van met haar vuisten.
      Ze merkte er niet veel van toen er een auto stopte en toen iemand haar op de bijrijdersstoel zette. Riley stelde vragen, maar het lukte June niet om te antwoorden. Uiteindelijk sloot ze alleen haar ogen.
      Pas toen ze het woord ‘ziekenhuis’ hoorde vallen, schrok ze op. ‘Nee,’ mompelde ze. ‘Nee dat hoeft niet. Het zijn gewoon wat blauwe plekken.’
      Ze merkte dat ze aan de kant van de weg stonden. Riley had haar hand op Junes knie gelegd. ‘Wat is er gebeurd, June? Wie heeft je aangevallen en waarom? Ben je bestolen?’
      June snifte zachtjes. Iedere keer dat ze haar neus ophaalde, schoot de pijn door haar schedel. Ze hoorde zichzelf mompelen, dacht Beths naam te onderscheiden, zelfs al wilde ze haar dat helemaal niet vertellen.
      ‘Ik breng je even naar mijn huis. Dan kun je daar wat bijkomen.’

Een halfuur later lag June bij Riley thuis op de bank. Er zaten pleisters op de grootste wonden en ze had haar gezicht en armen schoongespoeld. Ook had het meisje haar een paar pijnstillers gegeven.
      ‘Gaat het weer een beetje?’ vroeg Riley. Ze ging naast haar zitten en streek door haar haren.
      Moeizaam kwam June overeind. Automatisch ging haar hand naar haar zere ribben. ‘Ja,’ kreunde ze. ‘Ja, het gaat wel.’
      Ze wilde niet naar huis, wilde niet dat haar zusjes en moeder dit zouden zien. Maar ze kon moeilijk hier blijven.
      ‘Kom, ik breng je weg. Dan kun je zo naar bed.’
      June knikte wezenloos.
      Pas toen de autorit ten einde kwam, ontdekte ze dat Riley haar helemaal niet naar haar huis had gebracht, maar naar dat van Juan. In paniek keek ze haar aan. ‘Nee… ik wil niet… ik wil niet dat hij me zo ziet.’
      ‘Hij is je vriend, June. Je kunt dit niet voor hem verborgen houden. Je bent mishandeld door iemand die je als een vriendin beschouwde. Juan is ook mijn vriend, ik ga dit niet in de doofpot stoppen. Sorry.’
      June wilde het niet, maar ze voelde zich te zwak om te protesteren en schuifelde met haar mee naar de voordeur. Door de dichte deur heen kon ze het gelach van de jongens al horen. Een nare steek plaagde haar maagstreek bij de gedachte dat niet alleen Juan binnen was.
      De deur ging open. Heel even ving ze een glimp op van Juans lachende gezicht, daarna bevroor de glimlach op zijn gezicht.
      ‘June?’ Zijn stem sloeg over. ‘Lieverd wat is er gebeurd?’
      Zijn omhelzing deed pijn, maar toch wilde ze niet dat hij haar losliet. Zachtjes huilde ze terwijl hij haar verder het huis in loodste en op de bank trok.
      Het was stil geworden.
      Ze drukte haar gezicht tegen zijn schouder zodat hij de verwondingen liet zien, maar het duurde niet lang voordat hij haar hoofd oprichtte. Zijn ogen kregen een donkere gloed.
      ‘Wie heeft dit gedaan?’
      ‘Gewoon wat jongens op straat,’ murmelde ze. ‘Het is niets.’
      ‘Het is niets?’ viel hij uit. ‘Heb je jezelf gezien?’
      Ze voelde een hand op haar knie. Hij was niet van Juan, toen ze opzij keek zag ze dat Mateo naast haar was neergeknield en haar gezicht in zich op nam.
      Het was geen bezorgdheid wat ze zag, het was eerder alsof hij haar mentaal dwong het echte verhaal te vertellen. Ze scheurde haar blik van hem los.
      ‘Was het Beth?’ vroeg Juan. Hij keek langs haar heen, naar Riley, vermoedde ze. ‘June was het Beth?’
      ‘Die gore teef.’ Met een grom kwam Mateo overeind. ‘Die’s al net zo gestoord als d’r zus.’ Hij beende naar de voordeur toe.
      ‘Wat ga je doen?’ vroeg Juan.
      ‘Wat dénk je dat ik ga doen? Ervoor zorgen dat ze je meisje niet nog een keer met een vinger aanraakt – dat niemand dat ooit nog zal doen.’
      ‘Wacht nou!’ Juan sprong op van de bank. ‘Denk je nou echt dat je de enige bent die haar een lesje wilt leren? June is míjn meisje.’
      Mateo keerde terug naar de deuropening en keek hem peinzend aan. ‘Je hebt gelijk. Maar voor het geval je weer net zo’n pussy bent als de vorige keer, ga ik met je mee.’
      June kromp ineen. Ze wilde dit helemaal niet, maar het kostte haar verdomd veel moeite om te praten. ‘Jullie maken het alleen maar erger. Laat het… onze vriendschap is voorbij. Je bent net terug uit de gevangenis…’ Ze keek Mateo wanhopig aan.
      Hij keerde terug de kamer in en zakte op haar zijn hurken voor haar neer. De blik in zijn bruine ogen was intens toen hij haar aankeek. ‘Jij bent familie, June. En niemand doet mijn familie wat aan. Als ik daarvoor de gevangenis weer in moet – best. Maar ik laat niet toe dat iemand jou pijn doet.’
      Ze had nooit verwacht zoiets liefs uit Mateo’s mond te horen komen, maar toch schudde ze haar hoofd.
      ‘Je snapt het niet. Het ging om jou. Ze werd zo boos omdat ik vanavond hierheen ging, vanwege jouw vrijlaten, in plaats van dit ik bij haar bleef. Als je nu naar haar toe gaat dan denkt ze dat ik je gestuurd heb en ik wil niet – ik wil niet dat de hele school denkt dat ik zo iemand ben. Dat ik na een ruzie met mijn vriendin iemand naar haar toe stuur die… die…’
      ‘Die een crimineel is,’ antwoordde hij kortaf.
      Ze boog haar hoofd.
      ‘Dan gaan we zonder jou.’
      Emilio’s plotse inmening verbijsterde haar nog meer dan wat Mateo net gezegd had. Nu wilde hij óók nog naar Beth gaan?
      ‘Nee,’ hield ze voet bij stuk. ‘Nee, laat het gaan. Geweld lost niets op.’
      Juans vingertoppen streken over haar gekneusde vingers. ‘Je wil dat ik niets doe? Je bent afgeranseld, June. Dit is niet zomaar een boze mep!’ Hij stond op. ‘Nietsdoen lost ook niets op.’ Hij leunde naar haar toe en kuste haar voorhoofd. ‘Ik kan niet doen alsof dit nooit is gebeurd. Sorry.’
      Ze zag dat hij het meende, dat hij er spijt van had. Maar hij voelde het als een aantasting van zijn eer als hij hier geen antwoord op gaf. Hij stond op, keek zijn vriend aan en gebaarde met zijn hoofd naar de deur.
      June kwam overeind. ‘Juan… doe nou niet! Je maakt alles alleen maar erger!’
      Hij luisterde niet, en de deur viel in het slot.
      Ze wilde achter hem aangaan, maar struikelde en viel tegen Mateo aan. Hij ving haar op.
      ‘Dit zijn mannenzaken,’ zei hij. ‘En jij moet je nu niet te druk maken, ik denk dat je een hersenschudding hebt.’ Ze kermde toen hij haar optilde en daarbij tegen een van de vele beurse plekken drukte. Hij schrok er niet voor terug en droeg haar naar Juans slaapkamer toe.
      Voorzichtig legde hij haar neer en trok de deken over haar heen. Zijn hand legde hij tegen haar wang terwijl hij haar aankeek. ‘Wij lossen dit op. Probeer wat te slapen.’
      Hij drukte zijn lippen tegen haar voorhoofd, kwam overeind en liet de rolgordijnen naar beneden komen. Daarna liep hij weg en sloot de deur achter zich.
      June kneep haar ogen dicht. Tranen drupten tussen haar wimpers door terwijl de angst zich door haar lijf verspreidde.
      Wat waren ze in hemelsnaam van plan? Waarom zagen ze niet in dat ze alles alleen maar erger maakte? Ze hadden haar wens moeten respecteren.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Ik vind dat ze beide wel een punt hebben. Maar die Beth mag van mij dan ook aar lekker de bak in hoor

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O June, arme arme June. Beth is wel echt een trut trouwens.

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh, dit gaat zo verschrikkelijk mis.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen