Foto bij 183 - Emmeline

Ik voel me trots als ik het gesprek van Eailyn en haar broer aanhoor. Ze is een sterke vrouw, dat blijkt elke dag weer een beetje meer.
"Dit moet goed georganiseerd worden," het is de eerste keer dat Lucien praat, en ik knik enkel om het te bevestigen. "Niemand mag weten wat er precies gebeurd is; het zou voor te veel onrust zorgen."
Zowel Ainmere als Eailyn knikken.
"Als wel uitkomt wat er gebeurd is zal je in Frankrijk niet vervolgd worden, daar zal ik voor zorgen. Ik kan echter niet beloven dat dat in je thuisland niet zal gebeuren."
"Dat risico wil ik nemen, als dat betekent dat mijn vader niemand meer kwaad kan doen." De man klinkt vastberaden, er is niets meer dat we kunnen zeggen om hem van gedachten te doen veranderen.
Zelfs al zouden we hem vertellen dat hij onmiddellijk na zijn daad opgehangen zou worden, zou hij er op staan dat hij het doet. En dat bewonder ik.
Natuurlijk heeft hij steken laten vallen in zijn jongere jaren, heeft hij zijn zusje nooit beschermd. Maar hij was een kind. Hij werd beïnvloed door zijn vader, hij wist niet beter. Het is bewonderenswaardig dat hij nu een poging wil doen om het leed te verzachten, de pijn te verlichten.
En de dood van Darragh zou daar bij helpen, denk ik. Het is goed voor Eailyn om te weten dat hij haar, of welke andere vrouw dan ook, nooit meer pijn kan doen.
En natuurlijk blijven er altijd mannen zoals hij op deze aarde, maar elke man minder is een goed begin.
De hele situatie gaat me aan het hart, natuurlijk, en zorgt er ook voor dat ik angstig word. Als het kind in mijn buik een meisje is, zal ik haar vanaf het moment dat ze oud genoeg is om het te begrijpen vertellen dat haar lichaam van haar is, en niet van welke man dan ook.
Dat ze het recht heeft om 'nee' te zeggen, tegen haar man en elke andere man in haar leven die iets van haar wil dat ze ze niet wil geven.
Zodat ze nooit de pijn zal hoeven voelen die Eailyn gevoeld heeft, Die ik voelde, in mijn eerste huwelijk.

Mijn peetkind kruipt inmiddels al vlijtig over de houten vloer van Kenna en Winoc's vertrekken, luid kirrend en met haar mollige handjes wijzend naar alles dat ze ziet.
Kenna heeft me thee gegeven en pakt haar dochtertje van de vloer als ze op het punt staat om een kleed van de tafel te trekken.
"Zwanger...," mompelt ze al een tijdje, bijna alsof het een wereldwonder is. "Het is zo ongelofelijk fijn om jou zo te zien, Emma. Je straalt. Hoe voel je je?"
Ik heb mijn voeten op de zetel voor me gelegd en roer in mijn kopje. "Ik voel me.. goed. Sterk. Natuurlijk ben ik ook moe, en doet mijn lijf pijn, maar volgens de arts gaat alles goed. Hij zegt dat we elk moment bewegingen zouden kunnen gaan voelen."
Kenna hobbelt Amelie ondertussen op en neer op haar knieën. "Het is zwaar, maar het is het allemaal zo waard.. De eerste keer dat ik haar," ze wrijft haar dochtertje door haar korte, donkerblonde haren, "voelde bewegen.. was magisch. Alsof ik toen pas besefte dat er echt een mensje in me groeide. Winoc bleef nachten wakker om haar te voelen."
Ik zie dat ze oprecht geëmotioneerd raakt door het vertellen van een klein verhaaltje zoals dit, en het doet hetzelfde met mij.
Natuurlijk omdat ik het zo mooi vind wat ze vertelt, maar ook uit lichte.. jaloezie? Alweer. Toen Kenna zwanger was was ik jaloers op haar, omdat het mij niet lukte. En nu.. Winoc en Kenna mochten niet samen zijn, maar toch was hij dolgelukkig toen hij er achter kwam dat hij een kind zou krijgen. Hoe gevaarlijk hun liefde op dat moment ook voelde, hij was door het dolle heen.
En ja, door dit verhaal komen mijn zorgen weer eventjes naar boven. Of Lucien wel zo veel van ons kind zal gaan houden als ik nu al doe, of hij het op zal kunnen brengen om zijn angsten aan de kant te zetten.
Kenna lijkt te merken dat ik in gedachten verdwaald ben en zet Amelie op mijn schoot. Het meisje kijkt me met grote, opgewonden ogen aan en grijnst breed, twee kleine tandjes zichtbaar in haar mond. Ze reikt haar handjes naar me uit, en trekt - zachtjes - aan mijn haren.
"Het komt allemaal goed, Em. Waar je je ook zorgen over maakt, zodra de baby er is valt alles op zijn plaats."

Lucien heeft een belangrijke bespreking met zijn vader en andere belangrijke mannen, dus ik dineer alleen. Het haardvuur knispert in onze vertrekken als ik me onderuit laat zakken in een van de banken. Mijn jurk zit strak, en ik heb al enkele veters van het korset losgemaakt voor wat ademruimte.
Ik lees een boek uit de bibliotheek, een groot en romantisch liefdesverhaal. Ik hoop dat er iemand, op een dag, zo mooi over Lucien en mij zal schrijven. Hopelijk laten ze dan de kwade details weg, maar misschien is dat juist wel wat ons zo perfect voor elkaar maakt.
Een liefde die niet tegen te houden was. Niet door het huwelijk, door kwade bedoelingen van buitenaf. Een liefde die voor altijd weder zal keren, zo lang we beiden leven. Wat er ook gebeurt, wij horen samen te zijn. Lucien en Emmeline. Emmeline en Lucien. Toekomstig koning en koningin van Frankrijk, geliefden, man en vrouw, vader en moeder. Van, als het aan mij ligt, meer kinderen dan we op één hand kunnen tellen. Maar al zouden we maar één kind krijgen, het aller belangrijkste is onze liefde.
Ik klap het boek dicht, te afgeleid in mijn eigen gedachten, en wil het op de salontafel leggen, als ik plots een onbekend gevoel door mijn lijf voel gaan.
Het voelt als verliefdheid, de vlinders in mijn buik die ik voelde elke keer als ik Lucien zag. Maar het zijn geen vlinders.
Het boek valt op de grond, naast de salontafel, met een bons. Maar ik geef er niet om - mijn handen gaan naar mijn buik.
Het gevoel keert terug en ik voel weer die intense verliefdheid. Ons kind... het moet gevoeld hebben hoe ik over hem of haar dacht. Het gevoel is niet heel groots, maar ik voel het toch zeker als ik mijn handen steviger tegen mijn buik druk.
Het beweegt. Alsof het door mijn buik danst, en de liefde die ik voel viert.
Ik huil. Het zijn tranen van blijdschap. Het voelt zoals Kenna vertelde - plots besef ik dat er een levend wezen in mij woont. Een kind van mij en Lucien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen