Ik zie aan mijn vader dat hij weet dat er iets speelt. Ik hou het voor me, ook al zou ik het hem moeten vertellen. Maar ik ben zo bang dat iemand ons hoort, dat duidelijk wordt wat er op dit moment omgaat in de gangen van het kasteel. Mijn moeder zou me persoonlijk komen wurgen. Het is eigenlijk ook gekkenwerk, dat weet ik ook wel. Maar Eailynn heeft dit nodig, en haar broer ook. Ze moeten weer verder kunnen met hun leven.
Ik besluit het mijn vader op een later moment te vertellen. Op dit moment hebben andere dingen voorrang; verhalen over de verbanning van de Portugeese koningin doen de ronde en niet iedereen neemt het ons in dank af. Aan het einde van de bespreking ben ik bekaf en kan ik niet wachten om met Emma in bed te kruipen. Als ik de vergaderruimte uitloop, grijpt iemand mijn arm. In reflex trek ik hem krachtig terug en ligt mijn vrije hand al op mijn heup, al is daar op dit moment geen zwaard te bekennen.
"Lucien!" Mijn moeder kijkt me met grote ogen aan, maar lacht dan lichtjes. "Dat was ook eigenlijk wel mijn schuld. Je zal me niet verwacht hebben."
Ik glimlach naar haar. Emma's zwangerschap doet ook haar goed; ze leeft helemaal op en is al van alles aan het voorbereiden. Ze straalt al bijna evenveel als mijn vrouw. "Dat moge duidelijk zijn. Wachtte je op vader? Die staat binnen nog te praten met... Weet ik eigenlijk niet. Maar hij is nog binnen."
Moeder schudt haar hoofd. "Nee, ik wilde jou ook even spreken. Ik zag Eailynn vanmiddag, Lucien. Ze leek van streek, maar ik had andere verplichtingen... Weet jij wat er aan de hand is?"
Oh. Waar ik me zorgen maakte over mijn vader die misschien achter onze plannen kwam, heb ik helemaal niet meer gedacht aan de vrouw die werkelijk waar alles ziet in dit kasteel. "Ik heb een vermoeden." zeg ik uiteindelijk. Ik kan niet liegen tegen mijn moeder. Ze heeft me altijd direct door. Ook nu kijkt ze me doordringend aan. "Ik weet wat er aan de hand is." geef ik dan maar toe. "Ik ga het binnenkort aan u en vader uitleggen, maar ze heeft gevraagd nog even te wachten. Voor nu is ze in goede handen."
Mijn moeders blik verzacht iets en ze knikt. "Ik hoor van je. Anders ga ik het haar zelf vragen."
Ik grijns. Eailynn kan nog slechter tegen mijn moeder liegen dan ik. Hoewel beiden het nooit aan me hebben toegegeven, weet ik vrij zeker dat de koningin weet van het godslasterende huwelijk tussen Eailynn en Pascalle. "Ik zal het doorgeven."
Ze glimlacht naar me, pakt mijn gezicht in beide handen en dwingt me zo voorover te buigen zodat ze me een kus op mijn voorhoofd kan geven. "Morgen gaan we thee drinken." En dan loopt ze de vergarderruimte binnen om mijn vader te spreken.
De thee is geen verzoek, meer een statement. Niet dat ik er iets op tegen heb. Het is lang geleden dat ik haar één op één gesproken heb. Ik besluit voor mezelf dat ik bloemen voor haar ga plukken.

Onder de kier van de deur zie ik een vage streep licht die me laat weten dat Emma er al is. Met een hart vol verlangen stap ik naar binnen. Een halve seconde later voel ik mijn hart in mijn maag vallen.
Emma huilt, haar handen met de vingers uitgespreid op haar buik. Paniek neemt bezit van me. Met snelle stappen sluit ik de afstand tussen haar en mij en hurk bij haar neer, handen boven haar benen omdat ik niet weet waar ik ze moet laten.
"Emma?! Emma, wat is er aan de hand?" Mijn hart racet in mijn keel als ze me met vochtige ogen aankijkt. Ze lijkt verbaasd me te zien, wat mijn paniek niet ten goede komt. Ik veeg de tranen van haar wangen terwijl ik heel hard probeer niet te laten zien dat ik in paniek ben.
"Het is oké." fluistert ze met gebroken stem. "Ik ben oké. Echt!" Ze legt een hand over de mijne op haar wang en drukt hem er dichter tegen aan.
"Maar wat is er dan?"
Ze lacht naar me en ik heb het gevoel dat ik ga flauwvallen, en of het is van verliefdheid of zorgen durf ik niet te zeggen.
"Hij bewoog." fluistert ze uiteindelijk. Ik kijk haar verward aan.
"Wat bewoog? Wie? Ik zweer, Emma, als ik iemand in de kerkers moet gooien..."
"Nee, nee!" onderbreekt ze me met een lach, terwijl er ook nog steeds tranen over haar wangen rollen. "Kom."
Ze pakt mijn hand en verplaatst hem van haar wang naar haar buik. Ze doet hetzelfde met mijn andere hand, die van haarzelf er stevig overheen. Even gebeurt er niks, en dan...
Van de schrik schiet ik naar achteren en verlies ik mijn evenwicht. Ik kan alleen maar naar Emma haar buik kijken terwijl zij me met een grote lach aankijkt.
"Was dat... is dat...?" Ik krijg het niet voor elkaar om mijn zin af te maken, maar Emma hoeft het niet te horen. Ze knikt, zo breed lachend dat ik alleen maar haar geluk kan delen. Alle angst is even vergeten. Niets dan geluk vult mijn gedachten en mijn lijf, gewoon omdat ik weet hoe blij Emma is. Haar geluk is mijn geluk. Ik stoot een zenuwachtig lachje uit en krabbel overeind.
Ze is zwanger. Het kindje leeft.
Het idee dat we nu al verder zijn gekomen dan de vorige keren, maakt me duizelig.
"Wil je alsjeblieft wat zeggen?" Emma's lach is gedeeltelijk verdwenen, en ik realiseer me dat zij niet weet wat er in mijn hoofd omgaat. Ik kan mijn stem niet vinden.
Als ik ga staan, volgen haar ogen me elke beweging. Maar ik ben niet bang. Nu eventjes niet. Nu voel ik alleen maar liefde en geluk. Het gaat niet om mij. Het gaat nooit om mij. Dit is wat Emma wil en dat betekent dat ik het haar zal geven. Heel haar leven zal ik haar alles geven wat ze wil. Als ze zegt dat ik mezelf van kant moet maken omdat dat haar gelukkig zal maken, zal ik dat doen. Heel mijn leven is van haar.
Ik veeg de laatste tranen van haar wangen als ik haar gezicht in mijn handen neem en ik haar kus.
In die kus stop ik alle liefde die ik voor haar heb. Ik kus haar met alles wat ik heb en alles wat ik ben. In dit moment ken ik alleen maar liefde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen