Foto bij Proloog.

WILLOWDALE
november 1st, 2018


Takken bewogen langzaam op en neer van het koude briesje dat er stond op deze eerste dag van november. Vanaf de plek waar ik stond kon ik haar mooi in de gaten houden. Van een klein afstandje zag ik dat de jonge vrouw aan het huilen was, als je heel goed luisterde kon je het zelfs horen.
Mijn hand klemde zich steviger rond het zwarte lemmet, ik voelde de punt van het mes tegen mijn bovenbeen en dat maakte mij rustig. Dit was goed. Ik deed het met een goede reden, beaamde ik nog maar eens tegen mijzelf.
De boombast waar ik tegenaan stond was nog vochtig, de zon kwam langzaam op en ik staarde. Minuten lang.
Wachten tot het goede moment was altijd iets wat ervoor zorgde dat de adrenaline door mijn lichaam begon te stromen. De rivier stroomde rustig verder, het meisje was intussen gaan zitten op een van de grote keien en keek uit over het stromende water. Het was bijna zover. Mijn ogen dwaalde af naar mijn horloge, als de klok zes uur zou slaan, was het zover.
Vijf, vier, drie, twee, een. De kerkklok sloeg voor de eerste keer. Takjes kraakte onder mijn voeten eenmaal ik begon met lopen, het meisje had nog niets in de gaten.
De kerkklok sloeg voor de tweede keer, een derde keer en ik had haar bijna bereikt. Mijn hand klemde een stevige vuist rond het lemmet en ik klakte een keer met mijn tong. Verschrikt keek ze op.
“Wat doe jij hier?”
Herkenning was te zien in haar ogen. De kerkklok sloeg voor de vierde keer. Ze was gaan staan, haar ogen vielen op het mes wat ik vast had, een verschrikte blik maakte plaats voor de herkenning.
De klok sloeg voor een vijfde keer, ik zette een stap naar haar toe en op het moment dat de kerkklok voor de zesde en laatste keer over sloeg, duwde ik het mes hard in dezelfde plek waar haar keizersnee nog aan het helen was.
Verbazing en angst nam plaats in haar ogen. In een beweging trok ik het mes uit haar lichaam en met dezelfde soepele beweging stak ik haar nog een keer.
Haar handen vielen af naar de plek, waarna ze op haar knieën viel en het bloed intussen ook uit haar mond kwam. Het meisje viel voorover en met mijn voet duwde ik haar op haar rug.
Er was alleen nog maar angst in haar ogen te zien, ze gorgelde bloed en probeerde haar laatste woorden te zeggen. Maar het lukte al niet meer. Haar ogen draaide weg en ze blies haar laatste vlaag adem uit.
Het mes drupte bloed op de takken, met een uiterst kalme uitstraling draaide ik mij om, weg van mijn slachtoffer en ik wandelde het bos uit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen