Foto bij Clue One.

WILLOWDALE
november 1st, 2018


Rechercheur Perry Montgomery werkte al zijn hele carrière in het dorpje Willowdale. Hij was er geboren en getogen. Sinds vijftien jaar was hij ook de beste rechercheur die het dorpje had, er gebeurde niet veel, een dorpje met net over de 10.000 inwoners zag niet veel criminaliteit maar Perry was content met zijn baan.
De blauwe Mercedes die hij reed pufte langzaam vooruit, het was nog vroeg. Een jogger had het alarmnummer gebeld nadat diegene een lichaam had gevonden in het bos aangrenzend met Willowdale. Dat gedeelte viel nog net onder zijn jurisdictie.
Het duurde niet lang voordat hij het bos bereikte, hij parkeerde de auto en wandelde het laatste stukje. Een jonge politieagente kwam op hem afgelopen en hij stopte met lopen.
“Meneer Montgomery,” begon ze. “Het is een jonge dame. We hebben haar nog niet kunnen identificeren, ze had geen ID op zak. Ze is om het leven gebracht met twee messteken.”
Hij knikte, maar zei verder niets. Het hele korps van Willowdale was bijna uitgetrokken naar deze plek, het kwam ook niet vaak voor dat er iemand vermoord werd. Het was een hechte gemeenschap.
Er was een witte tent over het slachtoffer gezet en Perry zag de mensen van de technische recherche druk aan het werk, hij liep naar ze toe en stopte in de opening van de witte tent.
Hij keek neer op een jonge vrouw. Hij kon de angst zien in haar ogen, het zorgde voor een rilling die hij over zijn hele lichaam voelde.
“Hé, Perry,” zei Thomas Miller, de patholoog anatoom. “Dit is een erge,” sprak hij uit. “Voor zover ik nu kan beoordelen is ze om het leven gebracht door twee messteken, ze heeft geen verdedigingswonden, dus het is zeer waarschijnlijk dat ze haar moordenaar kent.”
Perry knikte, dat was waar hij al bang voor was. “Decker zei dat ze geen ID bij zich had?”
Miller schudde zijn hoofd. “Niet eens een telefoontje, dus ik hoop dat haar vingerafdrukken in het systeem staan en dat we zo achter haar identiteit kunnen komen. Ik denk dat ik hier wel klaar ben,” de jonge patholoog anatoom stond op en wenkte zijn twee hulpkrachten. “We kunnen haar meenemen, jongens. Wees voorzichtig.”
Perry en hij verlieten de tent. “Ik ga nu terug naar het mortuarium. Ik laat het je weten als ik meer weet.”
“Dat is goed.”
Perry keek toe hoe Miller samen met zijn twee hulpkrachten en het nog onbekende slachtoffer het plaats delict afreed. Hij had nu al een gevoel dat dit een moeilijke zaak zou gaan worden.
Hij liep naar politieagente Decker en sprak haar aan. “Ik ga weer terug naar het politiebureau,” zei hij.
Ze knikte en hij verdween naar zijn auto. Hij wist nu al dat hij het te horen ging krijgen van commissaris Russo. Hij mocht de man niet echt, maar nog een paar jaar en dan ging hij met pensioen. Perry hoopte dat hij tegen de tijd zijn plek over kon nemen.
Hij zag zijn vertrouwde auto al opdoemen. Eenmaal in zijn auto leunde met zijn hoofd tegen de hoofdsteun aan, het zou een zware dag gaan worden.

Perry was onderweg naar het politiebureau, toen hij zijn ringtoon hoorde. Technologie van deze tijd vond hij af en toe nog lastig. Zijn zoon, Rick, had een telefoonhouder voor hem ingesteld en dat was waarom hij nu zijn telefoon kon opnemen.
“Rechercheur Montgomery,” zei hij.
“Thomas Miller, ik heb een ID voor je slachtoffer.”
Perry fronste zijn wenkbrauwen. “Dat heb je snel gedaan,” sprak hij dan ook uit.
“Het eerste wat ik deed toen ik in het mortuarium kwam,” als je de patholoog langer kende dan vandaag kon je een glimlach horen. “Haar naam is Roselynn Taylor. Roepnaam Rose.”
“Bedankt.”
Maar Perry voelde zich als behalve dankbaar. Hij moest denken aan haar ouders, eventuele andere familie.
“En Perry,” ging Miller verder. “Ze heeft vrij recent een keizersnee gehad, wat betekent dat ze een moeder was. Meer kan ik je op dit moment niet vertellen.”
Perry mompelde iets onverstaanbaars. Een naar gevoel nestelde zich in zijn buik en hij had het idee dat die niet snel weg zou gaan.
“Spreek je later,” zei hij daarom, waarna hij op het rode hoorntje drukte en zich focuste op de weg.
Het politiebureau kwam in zicht en Perry parkeerde zijn auto in de daarvoor gereserveerde plek. Hij was niet klaar om naar binnen te gaan, hij had niet veel zin in het gezeur van commissaris Russo, maar hij ging toch naar binnen.
Het was zijn taak om de moordenaar van Roselynn Taylor te vinden.

Reacties (1)

  • Lacune

    Oehh spannend! Ik hou nu al van dit verhaal. Snel verder!

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen