"Harry?"
"Hmm?"
"Ik heb het gevoel dat ik haar ergens van kende" mompelde Louis. Ik legde mijn telefoon naast het bad neer en keek hem aan. Louis zat tegenover me in hetzelfde bad.
"Waar zou je haar van moeten kennen?" vroeg ik verward.
"Ik weet het niet Harry, maar haar gezicht komt me bekend voor" mompelde hij ongemakkelijk.
"Wellicht heb je haar een keer op straat gezien?"
"Zou kunnen.. Maar dat is toch niet zo memorabel zou je zeggen? Gaat ze niet naar NYU of zoiets?"
"Nee, ze werkt als personal assistant, ze is geen student" zei ik gelijk. Zo veel wist ik niet over Violet, maar ze heeft me niet gezegd dat ze een student was toen ik zei dat ik NYU werkte, dus het leek me sterk dat ze het dan wel was. Dan had ze het wel gezegd, toch?
"Het zal ook wel, denk ik. Draai je eens om" stelde Louis voor. Ik keek hem fronsend aan maar deed wat van me gevraagd werd. Ik nestelde mijn rug tegen zijn borst en keek toen over mijn schouder naar hem.
Louis nam de fles shampoo en spoot een beetje van de inhoud op zijn eigen hand. Vervolgens verdeelde hij het over beide handen en begon hij mijn haar te masseren. Ik liet me ietwat verder onderuit zakken, alsnog tegen hem aan, en genoot van de massage. Ik sloot mijn ogen en liet een zachte, tevreden kreun horen.
"Je houdt er echt van als iemand met je haar speelt, of niet soms?" vroeg Louis zachtjes.
Ik liet een bevestigende kreun horen "het is echt mijn guilty pleasure".
Louis liet een zachte grinnik horen "het is maar goed dat ik het leuk vind om aan je haar te frunniken".
"Stop niet" kreunde ik tevreden, terwijl ik nog steeds genoot van zijn vingers die mijn hoofdhuid masseerden.
Louis drukte een kusje op mijn schouder en hield me vervolgens dicht tegen hem aan. Ik bleef met gesloten ogen tegen hem aan liggen, genietende van hem en het warme badwater.
"Is ze vandaag lang hier geweest?" vroeg Louis me nu.
"Ik heb geen idee? Ik gok sinds een uur of elf? Ze had soep meegenomen" legde ik met gesloten ogen uit.
"Oh.. Oké" was het enige antwoord dat ik kreeg.
"Hoezo?" vroeg ik dus zelf maar.
"Geen idee, het is gewoon raar hoe iemand ineens zo veel contact zoekt en in je buurt wil zijn" mompelde hij terwijl hij nog een kusje op mijn schouder drukte.
"Vind je? Ik denk niet dat ze boze bedoelingen heeft" zei ik zelf.
"Nee dat hoop ik toch niet, anders heeft ze goed haar tijd kunnen nemen om je huis te onderzoeken toen je sliep" zei Louis vervolgens.
Ik draaide me naar hem toe en opende mijn ogen "wil je daar iets mee zeggen?"
Louis schudde zijn hoofd "nee, ik ben gewoon een beetje paranoïde, sorry".
"Het is oké, ik maak me eerder zorgen om het feit dat mijn moeder mijn adres nu heeft" gaf ik toe.
Louis liet een zucht horen "ook dat nog. Dat moet ook benauwend voelen".
"Nogal. Ik denk niet dat ze het hier bij laat zitten. Als ze hier te vaak op de stoep staat zal ik nog een contactverbod moeten aanvragen".
"Wellicht is ze veranderd. Ze zag er niet erg dronken uit vandaag?"
"Dat is waar, maar dat zegt nog niets. Daar moet ze zich eerst voor bewijzen" reageerde ik weer terwijl mijn ogen zich weer sloten.
"Maar om zich te bewijzen zul je haar onder ogen moeten komen" concludeerde Louis.
Ik liet een bevestigende, ietwat geërgerde kreun horen "klopt ja".
"Ben je moe?" vroeg Louis zachtjes.
"Jawel" bevestigde ik.
"Dan gaan we vanavond op tijd naar bed" fluisterde hij tegen mijn schouder, waarna hij er nog een kusje op gaf.
Ik was zo blij dat ik Louis bij mijn zijde had. Ik vond het fijn dat ik niet alleen was, maar bovenal dat ik tegen iemand aan kon kruipen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen