Ik had me tegen zijn borst aan gevleid en ging liefkozend met zijn vingers over zijn zij, mijn ogen half geopend. Ietwat suf staarde ik naar de witte muur die ik als uitzicht had momenteel. Veel was er niet te zien. De kamer was verlicht door de schemering van buiten, maar ik lag zelf met mijn rug richting het raam. Ik keek graag naar de skyline, maar ik lag ook graag tegen Louis aan.
Louis ademde diep in en uit, overduidelijk in een diepe slaap verkerende. Ik kon zelf niet echt in slaap komen om de een of andere reden. Wellicht was het dan ook wel doordat ik al heel veel geslapen had de afgelopen tijd. Dat kwam dan ook doordat ik ziek was. Ik voelde me nog steeds niet goed en ik wist dan ook wel zeker dat NYU 'm morgen ook niet ging worden. Het kwam echter wellicht ook wel door de voorvallen van vandaag. Ik had geen zin om Louis ongerust te maken, maar ik voelde me wel degelijk behoorlijk aangetast door de opkomst van mam. Dat was.. Onverwachts en vreemd?
Ik zuchtte terwijl ik wat patroontjes op Louis' blote huid tekende. Ik voelde me veel te onrustig om fatsoenlijk te kunnen slapen, maar het was niet alsof er iets anders te doen was. Ik miste de seks met Louis wel, maar dat was niet erg handig om te doen zodra er iemand ziek was. Ik wou Louis dan ook niet besmetten, hoewel hij het alsnog gemakkelijk over zou kunnen nemen door constant in mijn buurt te zijn.
Ik draaide me ietwat om, om naar de wekkerradio te kijken. Het was half twaalf 's avonds. We lagen al in bed sinds tien uur, omdat Louis dacht dat ik vroeg naar bed wou gaan. Daar was dan ook weinig aan gelogen, maar het was overduidelijk gebleken dat de rollen omgedraaid waren. Louis sliep binnen tien minuten en ik lag nog steeds na te denken over alles, verre van in slaap.
Ik kwam langzaam overeind en kroop van het bed af. Ik moest even iets anders doen.
Heel voorzichtig verplaatste ik de fauteuil naar het raam, waarna ik in de woonkamer een plaît haalde. Ik wierp een laatste blik op Louis voordat ik me liet zakken in de fauteuil. Ik liet mijn voeten op de koude vloer staan, terwijl ik het plaît wel om de rest van mijn lichaam wikkelde. Rustig staarde ik naar de skyline van New York City. Ik nam de lichtjes in me op. Ik nam de gebouwen in me op. Op straat was het aanzienlijk rustiger dan overdag, maar er klonken nog genoeg auto's. Er reden nog redelijk wat taxi's langs. Een enkele kamer in andere gebouwen was verlicht, maar het grootste gedeelte van de lichten was buiten gebruik momenteel.
Ik dacht na over alles wat me vandaag overkomen was. Alle mensen die ik vandaag onder ogen was gekomen en hoe ik daar interactie mee gehad had. Het begon bij Louis toen hij op stond, toen heb ik Jessica gesproken over haar vakantie, vervolgens heb ik afgesproken met Violet, toen werd ik wakker met het aanzien van mijn moeder en tot slot kwam Gemma ook nog langs. Kortom: genoeg indrukken. De meest prominente indruk was alsnog wel mijn moeder. Ik had niet verwacht haar te zien vandaag en ik kon dan ook niet zeggen dat het me gelukkig gemaakt had. Maar wie hield ik voor de gek: ik kon niet doen alsof iemand simpelweg niet bestond. Op die manier ging ik niets verwerken. En verwerken had ik volgens mij nooit überhaupt fatsoenlijk gedaan. Ik wist niet hoe ik het moest doen, naast op zijn tijd even mijn emoties de vrije loop te laten gaan. Het voelde aan als een moment dat het weer nodig was. De lichtjes van de stad werden ietwat troebeler voor mijn ogen terwijl de tranen in mijn ooghoeken opwelde. Ik wou echt dat ik een normaal leven geleid had, met normale ouders. Ik wou helemaal niet weten hoe het was om een alcoholist als moeder te hebben. Dat hoorde ik helemaal niet te weten. Dat hoorde niemand te moeten ervaren. Was zoiets erfelijk? Betekende dit ook iets voor mijn toekomst? Ik wreef door mijn ogen maar de tranen hielden maar niet op met stromen. Ik probeerde zachtjes te snikken, mezelf ietwat onderuit laten zakkende. Ik liet mezelf gaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen