Foto bij Clue Four.

WILLOWDALE
november 1st, 2018


Commissaris Russo had het meest onmogelijke voorstel. De beste man wilde dat hij, Perry Montgomery, een partner kreeg. Een of andere nieuweling die vanuit New York kwam. Zo'n stads persoon zou hier nooit tot zijn recht komen, wist Perry uit ervaring. Een zucht rolde over zijn lippen terwijl hij vanuit zijn kantoor naar dat van Russo keek. De man was de hele tijd aan zijn telefoon en soms kon hij het speeksel uit zijn mond zien vliegen, zo druk was hij aan het praten. De moord op Roselynn Taylor ging langzaam rond door het dorpje en het zou niet lang meer duren voordat iedereen op de hoogte was, vanaf dat moment zou de telefoon over gaan lopen met tips. Een kleine gemeenschap als dit zou de buurt goed in de gaten houden.
Perry richtte zijn blik weer op zijn computer en plaatste zijn bril terug op zijn neus. Roselynn Taylor ging naar Willowdale High en was pas twintig jaar. Een vrolijk lachende blondine staarde hem aan vanaf de foto op zijn scherm.
Met zijn rechterhand verwijderde hij zijn bril weer en met zijn linkerduim en wijsvinger wreef hij over het bruggetje van zijn neus. Het was tijd voor het verschrikkelijkste gedeelte van zijn vak: de familie vertellen dat een geliefde was overleden, of in dit geval, vermoord. De ouders van het meisje waren op dit moment in Bangkok op zakenreis, agent Decker zou ervoor zorgen dat de twee het slechte nieuws kregen. Roselynn had nog een zus, Lilian Taylor, die ook op Willowdale High zat. Ze was vier jaar jonger dan haar zus en hij keek er nu al tegenop om het aan haar te moeten vertellen.
Hij zag commissaris Russo zijn kant op komen, dus drukte hij zijn computer uit, checkte hij of hij zijn badge had en raasde langs hem heen naar buiten.
"We praten later wel, Montgomery!" hoorde hij de man roepen.
Perry schudde zijn hoofd en liep naar zijn blauwe Mercedes. De auto reed op hetzelfde slome tempo als altijd.

Willowdale High was een fors, groot gebouw voor een klein dorpje als Willowdale. Perry parkeerde zijn auto en keek naar alle lachende kinderen die voor het schoolgebouw stonden.
Hij stapte uit zijn auto en meteen voelde hij verschillende kinderen naar hem staren. Behalve de docenten, was hij een man die hier niet thuis hoorde. Hij draaide zijn auto op slot en liep het schoolplein op, richting de ingang. Kinderen fluisterde terwijl hij langs liep. De roddels in een dorpje hielden ook nooit op.
Eenmaal binnen liep hij naar de receptie, waar hij zijn badge pakte en deze voor het raampje hield.
"Rechercheur Montgomery, Willowdale politie, ik ben op zoek naar de directeur."
Een jonge vrouw zat achter de receptie en hij zag haar ogen vergroten.
"Natuurlijk, een momentje, meneer."
Ze draaide zich om, pakte de telefoon en toetste een nummer in. Hij kon haar niet horen praten. Hij zag hoe ze de hoorn er weer oplegde en vriendelijk naar hem glimlachte.
"Directeur Hunter komt zo bij u."
Hij knikte. "Bedankt."
Perry borg zijn badge weer op en leunde tegen het muurtje naast de receptie. Lessen waren in volle gang, want het was rustiger dan normaal.
"Rechercheur Montgomery?" hoorde hij achter zich, waarna Perry zich omdraaide. "Ik ben Samuel Hunter, directeur van Willowdale High."
Perry pakte de man's uitgestoken hand aan. "Perry Montgomery."
"Mijn kantoor is hier om de hoek, misschien we kunnen we daar beter even praten."
Perry knikte en volgde hem naar zijn kantoor.

Lilian Taylor had op dit moment Engelse les. Directeur Hunter liep met hem mee naar het klaslokaal, waarna ook hij degene was die vroeg of ze even mee wilde lopen.
Een pienter meisje keek angstig uit haar ogen en ze hield haar rugtas stevig vast.
"Het lokaal hiernaast is op dit moment leeg, daar kunnen we wel even gaan zitten," deelde directeur Hunter mee. Hij opende de deur van het lokaal en liet Lilian als eerste naar binnen, waarna hij volgde en Perry was de laatste die binnen kwam.
"Lilian," begon de directeur. "Dit is rechercheur Montgomery, van de Willowdale politie. Hij is hier om met jou te praten."
Het meisje knikte.
"Dag, Lilian," zei hij. Ook al had Perry zelf een zoon, hij had het altijd lastig gevonden om met kinderen te communiceren.
"Lily," zei het meisje met een schorre stem. "Alleen mijn ouders en docenten noemen me nog Lilian."
Perry knikte. "Goed. Lily, ik heb een vervelende mededeling voor je. Misschien kan je beter even gaan zitten."
Hij zag haar al witte gezicht nog witter wegtrekken. Ze trok een stoel naar achter en ging er op zitten. Haar tas lag bij haar voeten.
Perry volgde haar voorbeeld en ging op de stoel tegenover haar zitten, directeur Hunter bleef bij het bureau staan.
"Wanneer is de laatste keer dat je jouw zus hebt gezien?" begon hij mee. Hij had in zijn loopbaan geleerd dat het altijd beter was om het langzaam in te leiden.
Hij kon van haar gezicht aflezen dat ze die vraag niet had verwacht. "Uh, Rose? We hebben gisterenavond samen gegeten. En met Spencer, dat is haar zoontje."
Dat was zijn volgende vraag geweest. "En waar is Spencer nu?" vroeg hij.
"Bij onze oma. Onze ouders zijn op een zakenreis, ergens in Thailand."
Ze rolde met haar ogen.
Hij knikte. "Het spijt me, Lily, maar ik heb slecht nieuws voor je. Vanochtend hebben wij een lichaam aangetroffen en uit positieve identificatie is gebleken dat het om jou zus, Roselynn, gaat."
Haar blik veranderde in horror. Hij kon precies het moment zien dat het echt tot haar door drong. Ze sloeg haar hand voor haar mond en hij zag tranen in haar ogen opwellen.
"Maar... ik..."
Veel verder dan die twee woordjes kwam ze niet, want ze barstte in huilen uit. Perry voelde haar tranen door merg en been.
"Het spijt me echt heel erg, Lily, maar ik moet je dit vragen. Had jou zus vijanden? Iemand die haar dit wilde aan doen?"
Lily schudde haar hoofd. Tranen biggelde over haar wangen. "Nee, echt niet. Ze was ontzettend lief en geweldig met Spencer."
Zijn naam zorgde ervoor dat de tranen weer erger werden. Het kleine mannetje zou nu zonder moeder moeten opgroeien.
"Oké, bedankt. Dat was het voor nu," zei hij. Lily was duidelijk te overstuur om nog een goed woord uit te kunnen brengen.
Ze knikte, greep haar tas en verdween het lokaal uit.
"Dat was vreselijk," hoorde hij directeur Hunter zeggen.
Perry knikte. "Het wordt nooit eenvoudiger."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen