Foto bij 08.

Woehoe, nog een nieuwe abonnee erbij! Welkom:)
Een wat langer stuk deze keer!

Terwijl hij bezig is met de operatie, hoort Julian telkens een stemmetje in zijn hoofd dat vraagt: 'Waarom heb je dit niet gezien tijdens de vorige operatie? Als het nu misgaat, is het jouw schuld.' Normaal kan hij heel goed accepteren dat hij als arts ook maar een mens is en dat er fouten gemaakt worden, maar inmiddels moet hij wel aan zichzelf toegeven dat hij een bijzondere band heeft met Lana. Blijkbaar hoort daar ook een groter verantwoordelijkheids- en schuldgevoel bij. Diep vanbinnen weet hij eigenlijk wel dat het niet goed is dat hij iets voor haar voelt en dat hij haar eigenlijk aan een collega over zou horen te dragen. In zijn eerste jaar Geneeskunde werd hem al geleerd: Behandel nooit vrienden of familieleden tenzij het een noodgeval betreft, en behoud altijd een professionele afstand tot de patiënt. Die professionele afstand lijkt in zijn geval echter snel kleiner te worden.

Een paar uur later wast hij opgelucht zijn handen in de ruimte naast de O.K. Voor zover hij het nu in kan schatten, is de operatie geslaagd en zou Lana zo wakker worden op de Verkoeverafdeling. Als hij op de klok kijkt, realiseert hij zich dat zijn dienst er al bijna op zit. Hij fronst zijn wenkbrauwen. Dan weet hij morgen pas hoe het met haar gaat en of alles goed is gegaan. Hij kan immers moeilijk even naar de afdeling bellen en vragen hoe het gaat. Hij zucht. Gelukkig heeft hij repetitie met zijn band, hopelijk leidt dat zijn aandacht af. Nadat hij Lana's moeder gerust heeft gesteld dat alles goed lijkt te zijn gegaan, rijdt hij naar huis.

"Yoo gast!" Zijn beste vriend slaat zijn hand tegen de zijne. "Hoe is het?"
"Goed! Met jou?"
"Druk, druk. Maar wel prima. Man, ik wist niet dat relaties zoveel tijd kostten!"
Julian lacht. Daan, zijn beste vriend, heeft sinds kort voor het eerst een serieuze relatie en hij krijgt alle stappen mee. Van de eerste ontmoeting met haar ouders tot het eerste familiefeest: Daan houdt hem goed op de hoogte van zijn struggles.
"Hoe is het met Denise?"
"Ja, ook goed, ze is alleen heel gestrest over haar masterscriptie. Hopelijk haalt ze haar deadline en is dat over een week voorbij. Hee, maar hoe is het met jou dan? Ben jij nog een beetje aan het Tinderen of niet?"
"Naaah, niet echt." Even speelt hij met het idee om over Lana te vertellen, maar hij durft niet. Hij denkt niet dat zijn vriend begrijpt hoe hij zoveel aan een meisje kan denken, terwijl hij haar nauwelijks kent.
Daan schudt zijn hoofd. "Ik snap jou echt niet. Je zou toch zeggen dat alle meisjes aan je voeten liggen als ze horen dat je dokter bent? Of ben je zo picky geworden?"
Julian haalt zijn schouders op. "Ik weet niet. Ik ben wel een beetje klaar met dat oppervlakkige gedoe geloof ik."
Daan laat een lage "oeeeeh" horen, voor hij zegt: "Meneer is klaar voor het serieuze werk! Houd me op de hoogte man! Het wordt tijd dat we weer eens gaan dubbeldaten of iets, dus zoek snel een leuke meid uit. Ah mooi, daar zijn Kylian en Eefje, dan kunnen we beginnen!" Met een biertje en de gitaren in de hand lopen ze naar de repetitieruimte. Julian neemt plaats achter het drumstel. 'Lekker', denkt hij, 'even nergens aan denken.' "Beginnen we met Snow?" vraagt hij. Als de rest instemmend humt, telt hij af en begint de gitarist Kylian te spelen.

"Goedemorgen!" Glimlachend kijkt Julian Lana aan. "Hoe voel je je?"
Verlegen kijkt ze hem aan. "Goed! Een stuk beter dan gisteren."
"Mooi. De operatie is geslaagd, en ik lees dat het daarna ook wel redelijk ging," zegt hij terwijl hij door het dossier bladert.
"Ja, klopt. Ik was 's avonds alweer terug op mijn eigen kamer."
"Mooi. Ik ga je even lichamelijk onderzoeken, dan ben je daarna weer van me af." Lana wendt haar blik af, maar zegt niets.
Terwijl hij met vaardige handen alle onderzoeken uitvoert, twijfelt hij of hij iets moet zeggen. Hij wil haar graag beter leren kennen, en ze is nu een stuk helderder dan gisteren. Hij waagt het erop.
"Studeer je nog?"
Verrast kijkt ze hem aan. "Ik zit op de dansacademie, in mijn derde jaar."
"Ahh, vandaar de zorgen om je enkel."
De kleine glimlach die net op haar lippen lag, verdwijnt meteen. "Ja," zegt ze zacht. "Ik hoop zo dat het weer goed komt. Als ik niet kan dansen..." Ze maakt haar zin niet af, maar Julian begrijpt wat ze bedoelt.
"Hopelijk valt het allemaal mee," zegt hij bemoedigend terwijl hij het infuus met antibiotica controleert. "Mag ik je buik nog even bekijken?"
Ze knikt en slaat de dekens opzij. Opnieuw valt hem op hoe dun ze is. Als ze ligt, kan hij haar heupbotten zien. Voorzichtig betast hij de huid rond het verband dat de operatiewond bedekt. Hij drukt en vraagt: "Doet dit pijn?" Lana schudt haar hoofd. Julian is zich ervan bewust hoe dichtbij hij nu bij haar is. Zijn blik glijdt van haar blauwe ogen naar haar jukbeenderen, die met kleine sproetjes bedekt zijn. Haar rechte neus past goed bij de rest van haar gezicht, en haar lippen zijn mooi vol. Haar blonde haren heeft ze in een vlecht over haar schouders gelegd, maar zelfs dat staat haar geweldig.
"Is alles goed?" hoort hij opeens haar stem.
"Ja. Prima." Enigszins van slag trekt hij haar shirt weer omlaag en slaat de dekens terug. "Je buik is niet meer opgezet, dus de ontsteking lijkt weg te trekken. Met de antibiotica erbij moet het wel goed komen."
"Ahh lieverd! Hoe is het?" Geschrokken doet Julian een stap naar achteren, als hij haar moeder de kamer binnenkomt.
"Goed hoor," antwoordt Lana zacht.
"Alles ziet er goed uit. Ik ga weer verder, maar ik zie je later nog." Met een knikje naar Lana verdwijnt hij uit de kamer.

Hij weet niet zo goed waarom, maar hij zijn moeder maakt hem zenuwachtig. Ze lijkt het allemaal goed te bedoelen, maar ze is erg aanwezig. Als hij haar rond lunchtijd met een andere vrouw de gang uit ziet lopen, grijpt hij dan ook zijn kans en steekt zijn hoofd om de deur van Lana's kamer.
"Alles goed?"
Snel doet Lana haar ogen weer open. Ze ziet er een stuk vermoeider uit dan die ochtend. "Hee, gaat het wel?" vraagt hij bezorgd.
"Sorry, ik ben een beetje moe."
"Was je moeder er de hele ochtend?"
Ze knikt. "En mijn tante is ook net gekomen."
"Wil je niet liever even slapen?"
Lana aarzelt. "Maar mijn tante heeft een heel eind gereden, ik wil haar niet wegsturen..."
"Zal ik het voor je doen? Aan het begin waren we nog wat soepeler met de bezoekregelingen omdat je er zo slecht aan toe was, maar dit lijkt me een mooi moment om ze aan te scherpen."
Lana hem verbaasd aan. "Eehm, nouja, als je het zo stelt... Eerlijk gezegd zou ik een middagje niks wel fijn vinden."
"Snap ik helemaal. Ik zeg het tegen ze en dan kun jij vandaag en komende dagen heel rustig aan doen. Volgens mij heb je dat wel nodig."
Lana glimlacht. "Bedankt."
"Geen probleem." Hij knipoogt en verlaat de kamer. Op de gang kan hij zichzelf wel voor zijn kop slaan. 'Een knipoog, seriously? Wil je dat ze je meteen aangeeft bij de afdeling voor ongewenst gedrag?' Veel tijd om na te denken krijgt hij echter niet, want hij ziet Lana's moeder met haar tante de afdeling alweer op lopen. Ze hebben voorverpakte broodjes in hun hand.
"Ha dames, mag ik even storen?" zegt hij, terwijl hij op ze af loopt.
"De afgelopen dagen waren we nog wat soepel met de bezoekersregeling, maar Lana heeft meer rust nodig," vervolgt hij. "Ik wil daarom vragen of jullie het bezoek snel af kunnen ronden."
Geschrokken kijkt haar moeder hem aan. "Ah ja, natuurlijk. Hoe lang kunnen we nog blijven?"
"Maximaal vijf minuten," antwoordt hij.
"Oh, zo kort? Okee. Bedankt dokter."
"En komende dagen mag het ook niet teveel voor haar zijn. Maximaal drie kwartier per dag. Ze heeft haar rust nodig."
Haar familieleden knikken en gaan naar binnen. Gerustgesteld gaat Julian verder met zijn werk.

Reacties (1)

  • Luckey

    Hoop dat evht goed komt met der
    Das nu nog even afwachten
    Hij is wel goed

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen