Foto bij 192. - Lucien

Wanneer de ochtend komt worden we gewekt met ontbijt op bed. Eschieve is berucht om hoe slecht ze op kan staan, en om er een soort van schot in te krijgen hebben mijn ouders besloten dat ze niet meer standaard bij het familieontbijt hoeft te zijn. Daar komt ze namelijk toch niet opdagen. In plaats daarvan wordt het ontbijt naar haar toegebracht, zodat ze kan wakker worden tijdens het eten. Vandaag is ze echter direct wakker als ze zich realiseert dat ik er nog ben.
"Ik dacht dat je al weg zou zijn."
Ik schud mijn hoofd. "Ik wilde samen met je ontbijten."
"Uiteindelijk moet je terug naar Emma, Lucien." Ze trekt een wenkbrauw naar me op terwijl ze in haar croissant bijt.
"Mag ik niet nog even bij mijn zusje zijn nu ze nog een kind is?"
Dat maakt haar aan het grijnzen. Langzaamaan begint ze het aan iedereen te verkondigen: over precies tweeëntwintig dagen wordt ze vijftien. Daarmee markeert ze tevens dat Emma twee jaar bij ons in Frankrijk is; enkele dagen voor haar aankomst, werd Eschieve dertien. Het is ongelooflijk hoe erg ze is gegroeid in die twee jaar. Die simpele tijd waar ik gisteren zo naar terug wilde is ook in haar niet meer te vinden. Ik geloof amper dat ze nog maar vijftien wordt - na Portugal was ze in één klap volwassen.
"Vader zegt dat het een groot feest wordt, zodat we alle narigheid weer achter ons kunnen laten. Het wordt een nieuw jaar." Ze straalt, nu al. "Vanmiddag is het eerste overleg met de kleermaker over mijn garderobe!"
Ik neem een slokje van mijn koffie. "Is één jurk niet voldoende? Moet het een hele garderobe zijn?"
Ze trapt me lachend tegen mijn onderbeen. "Nee. Ik wil voor elk uur een nieuwe jurk en voor elk evenement nieuwe sieraden."
"Toe maar! Een verwend nest is wat je bent!" Lachend duik ik weg om de druiven die ze mijn kant opgooit te ontwijken. "Je zal er vast prachtig uit zien."
Ze grijnst zo breed dat het aanstekelijk is. Maar dan betrekt haar gezicht ineens. "Zal je met me dansen, zoals je vroeger altijd deed?"
"Waarom zou ik dat niet doen?"
Ze haalt haar schouders op. "Alles is nu anders. Je bent heel veel bij Emma. En dat is oké! Ik snap het! Maar sinds alles in Portugal, en nu met de baby... alles gaat zo snel. Soms zou ik willen dat alles een beetje langzamer gaat."
"Eschieve." Ik pak haar hand en kus de rug. "Ik beloof je dat ik met je zal dansen. De hele avond, als je dat wil. En als je voor of na de festiviteiten nog eens met me wil dansen, of gewoon met me wil praten, moet je me laten halen. Ik zal voor jou alles uit mijn handen laten vallen. Oké?"
Ze glimlacht en knikt. "Oké."
Ik kus haar voorhoofd. "Ik ga Emma zoeken. Maar het is zaterdag, dus vanmiddag boogschieten. Ik zie je dan."

Ik laat me vertellen dat Emma in de kapel is. Omdat ik haar niet wil storen, vraag ik de wacht of ze haar naar de gezelschapsruimte willen sturen als ze daar weer uit komt. Ik overwoog de bibliotheek, maar merkte al snel dat ik me nog steeds niet kon concentreren op de boeken. In de gezelschapsruimte heb ik beschikking tot een oude hobby die ik al veel te lang niet heb uitgeoefend.
De viool is gestemd, wat me vertelt dat Pascalle nog speelt. Zij heeft het me heel lang geleden geleerd en in ruil daarvoor lieten mijn ouders haar gebruik maken van het instrument. Als ze eens wist hoe lang het is geleden dat ik heb gespeeld... De eerste noten klinken dan ook wrang. De eerste paar maten ook. Maar de bladmuziek is een feest der herkenning en na een uurtje of twee oefenen krijg ik de smaak al snel weer te pakken. Als klein jongetje vond ik het spelen verschrikkelijk. Toen ik ouder werd begon ik het steeds meer te waarderen en nu, met alles dat er speelt, merk ik dat het een absolute uitweg is. Ik moet nadenken bij het spelen, wat ervoor zorgt dat mijn gedachten niet afdwalen zoals ze dat doen bij boogschieten. Maar ik kan mijn emoties in het spel leggen, de stukken uitkiezen die bij mijn humeur passen. Ik maak voldoende fouten, struikel over de noten heen, maar het is een ontsnapping.
Ik hoor vaag dat de deur opent en sluit, maar mijn stuk is nog niet afgelopen dus ik stop niet direct met spelen. In mijn ooghoeken zie ik hoe Emma plaatsneemt op een van de banken en me stilletjes bekijkt. Door haar aanwezigheid word ik ineens zenuwachtig; mijn noten worden vals en onregelmatig. Een paar maten voor het einde geef ik het maar op. Met een schaapachtige uitdrukking laat ik de viool zakken. Ik weet dat ik geen indruk hoef te maken op Emma, maar zo afgaan is wel weer een ander uiterste.
Emma, daarentegen, kan alleen maar breed glimlachen. "Ik wist niet dat je speelde."
"Het is lang geleden dat ik een viool heb aangeraakt... Ik dacht er ineens aan in mijn zoektocht naar afleiding." Ik ga naast haar zitten. Ze kust mijn wang.
"Het was prachtig."
"Ik was vroeger beter."
"Verpest mijn compliment nou niet."
"Sorry."
Ze lacht en kust mijn lippen. "Ook op zoek naar afleiding?"
"Ja. Sorry... dat ik er niet was vanochtend. Ik ben na een... nachtwandeling bij Eschieve in bed gekropen." Ik pak haar hand, mijn duim draait circeltjes op de rug. "Hoe gaat het met je?"
"Beter." zegt ze met een knikje. "Over gisteren..."
Ik schud mijn hoofd. "Laat maar. Het is oké. Als in, ik hoop dat het de volgende keer lukt om er over te praten, maar nu hoeft het niet."
Ze kijkt me dankbaar aan. "En jij?"
"Ik voel me... Weet ik niet. Overweldigd. Maar dat voel ik me al sinds je me vertelde van de zwangerschap. Ik weet dat je het liever anders ziet, maar ik zweer dat ik mijn best doe om te wennen aan alles wat er bij komt kijken." Ik kijk naar onze verstrengelde vingers. "Het is gewoon zo vreemd om te bedenken hoe een jaar geleden alles zo anders was."
Met een hand tegen mijn wang maakt Emma dat ik haar weer aankijk. Ik voel haar duim over mijn wang strijken; ik leun tegen haar aanraking in. "Het is oké, Lucien. We komen er wel. Ik geloof in je."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen