(kort stukje, I know)

POV Lana:

Ik kijk achterom hopend dat ze al weg is, gelukkig is dat zo. Ik loop langzaam en twijfelend naar beneden. Mijn voetstappen galmen door de ruimte en ik moet een huivering onderdrukken. De hele kamer is in duisternis verhuld en een steek van pijn schiet ineens door me heen wanneer ik de grond van de kelder raak. Ik til mijn voet op en zie een gat in mijn schoen. Een straaltje bloed loopt naar beneden en ik begin te hinken als een of ander gewond dier. Ik kreun en voel hoe de tranen mijn ogen vullen. Ik strompel naar de knop voor de lamp. Ik probeer de lamp aan het plafond aan te zetten, maar er verschijnt enkel een vonkje van elektriciteit die voor een seconde de kamer verlicht. Tot mijn grote geluk is het genoeg tijd om een zaklamp te ontdekken die ik beneden kan gebruiken. Ik hinkel naar de tafel waar het ligt en pak hem vast en zet hem aan. Ik ga de kamer rond en zie dan dingen die ik eigenlijk niet wil zien. Allemaal materialen om te martelen. Een mes, een zweep, van alles! Het helpt helemaal niks en de pijn wordt alleen maar meer. Dan kijk ik naar de plek waar ik mijn voet pijn deed. Er staat een scherpe punt helemaal rechtop en er drupt langzaam bloed vanaf. Ik ga de rest van de kamer rond en weiger me ziek te voelen, maar dat is moeilijker dan gedacht. Een paar zwarte vlekken verschijnen voor mijn ogen, maar gelukkig weet ik ze weer te laten verdwijnen. Toch voel ik me weer niet lekker wanneer alles alleen maar erger wordt. Er komt iets tevoorschijn wat me alleen maar zieker laat voelen. In het licht is er iets te zien. Een vorm, een schaduw, iets dat alles alleen maar erger laat voelen. Het is een meisje. Een meisje van mijn leeftijd. Ze hangt aan een touw die om haar nek is gewikkeld aan de muur. Ik schrik me kapot en val achterover wanneer ik de klok hoor luiden. Met mijn rug val ik recht in de grote spijker waar ik eerst in stond en een schok schiet door mijn lichaam. Even lukt het niet om mijn hoofd op te tillen, maar wanneer ik het probeer zie ik hoe het uiteinde van de punt uit mijn borst steekt. Ik ben er recht in gevallen. Liters bloed verlaten mijn lichaam en ik voel me steeds zwakker worden. De vlekken verschijnen weer en ik voel me steeds zieker en uiteindelijk voel ik niets meer.

POV Janne:

Kreunend ontwaak ik en sta ik vermoeiend op. Ik leg mijn hand op mijn hoofd die als een gek aan het bonken is. Ik hoor hoe Mindy over haar nek aan het gaan is terwijl Floor aan het hoesten en het proesten is. De andere twee klasgenoten houden een icepack tegen hun voorhoofd en nek en wanneer ik op sta, val ik meteen weer in mijn bed. Ik ben heel duizelig en voel langzaam ook hoe mijn eten van gisteren omhoog komt. Ik geef over en kijk naar mijn klasgenoten.
'Wat kijken jullie? Ruim het op!' zeggen ze, maar ze zuchten.
'Je mag het zelf opruimen.'
Verontwaardigd pak ik een doekje en maak ik het zo schoon als ik kan. Ongelofelijk dat ze mijn eigen woorden tegen me gebruiken, ik begin langzaam genoeg te krijgen aan dit kamp. Ik kijk naar mijn armen en zie dat mijn huid rood en opgezwollen is. Ik heb heel veel uitslag en voel alsmaar zieker.
'Jongens,' fluister ik. 'Ik voel me niet zo lekker.'
Blijkbaar vinden ze mijn reactie niet zo leuk, want Mindy komt tevoorschijn en antwoordt woedend.
'Wat dacht je van mij!'
Ze is net zo wit als een spook en er loopt wat knalgroen snot uit haar neus. Op haar benen en armen heeft ze net als ik uitslag, alleen erger. Ze bibbert van top tot teen en heeft nog een beetje kots op haar kleding. Haar ogen staan dof en nu pas besef ik hoe slecht ze er aan toe is. Ze begint weer te kokhalzen en rent naar de toiletten om weer te spugen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen