“Hey Harry” klonk een stem, terwijl ik een hand op mijn schouder voelde rusten.
Ik keek op van mijn uitzicht en zag mam naar me staren. Ze had een fles whiskey in haar hand.
“Kom op, drink een drankje met me” zei ze terwijl ze me de fles toe stopte. Ik weigerde de fles aan te nemen, geen zin hebbende in alcohol.
“Nee bedankt” mompelde ik, de fles ietwat terug duwende in haar richting.
“Wát zeg je?” vroeg ze nu verontwaardigd.
“Ik zei dat ik geen alcohol hoef” herhaalde ik, ietwat verward.
“Het was geen vraag. Hier, drink” zei ze, waarna ze de fles wederom in mijn richting stak.
“Ik zei nee” maakte ik nogmaals duidelijk.
Ik voelde hoe ze mijn kin vast nam en de opening van de fles aan mijn lippen zette.
“Drinken zul je” zei ze nu streng terwijl ze de fles kantelde. Ik probeerde mijn mond gesloten te houden. Ik probeerde mijn handen te bewegen om haar te stoppen, maar ik was verstijfd in de houding waarin ik momenteel zat.
“Kom op, loser” spuwde ze, waarna ze aan mijn onderlip trok om mijn mond alsnog te openen. Ze kreeg haar zin: de alcohol betrad mijn mond. Ik kon het niet uitspugen. Ze hield me in een houdgreep.
“Harry?” Klonk een zielige stem achter me.
“Harry ik voel me niet zo goed” ging de stem verder. Gemma?
Ik draaide me abrupt om, de smaak van whiskey in mijn mond achter blijvende.
“Gemma!” riep ik nu verward, terwijl ik van de stoel af probeerde te komen en naar haar toe kroop. Ze lag op de grond, haar ogen de mijne zoekende. Ze was er overduidelijk niet goed aan toe.
“Wat is er Gem? Wat heeft ze gedaan?”
“I-ik denk niet dat ze enkel alcohol in die fles heeft zitten” proestte Gemma.
“Wat?” vroeg ik nu, mijn zintuigen afnemende.
Ik hoorde niets meer. Ik keek naast me. Gemma praatte tegen me, maar het bleef volledig stil in mijn beleving.
“Gemma?!” riep ik verontrust.
“Gemma! Ik hoor je niet! Gemma!” krijste ik inmiddels. Er gebeurde niets. Ze bleef tegen me praten alsof ik niets tegen haar riep. Uiteindelijk begon ze ietwat vreemd te bewegen. Ik zag hoe iemand haar weer tegen de grond aan drukte en een fles op haar lippen zette. Ze had geen keuze, ze moest drinken. Ik wou roepen. Ik wou mam van haar af duwen. Ik voelde me echter verlamd. Gemma deed haar best om zich te verzetten maar gaf uiteindelijk de strijd op. Haar lichaam ontspande zich en haar ogen sloten zich. Ze reageerde nergens meer op. Mam stond op en kwam in mijn richting gelopen. Ik begon te schreeuwen en krijsen, maar dat hield haar niet tegen. Ik was de enige die mezelf kon horen.
Nou ja, achteraf bekeken niet.
“Harry!” klonk een luide stem. Ik nam een hap naar adem en kwam abrupt overeind. Louis keek me verward en bezorgd aan, zijn vingers door mijn haar strijkende.
“Ben je oké?” vroeg hij zachtjes.
“I-ik weet het niet” gaf ik toe.
“Kom je mee naar het bed? Deze stoel kan niet comfortabel zijn” fluisterde Louis. Ik liet me gewillig naar het bed dirigeren.
Louis nam me tegen zich aan. Ik nam hem stevig vast en staarde verward voor me uit, proberende weer op adem te komen.
“Het is oké” fluisterde Louis zachtjes.
Ik maakte zachtjes een bevestigend geluid terwijl ik hem alsmaar steviger vast nam.
“Als je er over wil praten moet je het zeggen hè” klonk Louis’ stem weer.
Ik maakte een bevestigend geluid “misschien een andere keer”.
“Oké” antwoordde hij zachtjes, waarna hij liefkozend over mijn arm bleef strijken.
Ik werkte me nog wat verder naar boven, zodat ik mijn gezicht bij zijn nek kon leggen. Louis hield me stevig vast en bleef met zijn vingers langs mijn ruggengraat af laten strijken. Mijn ademhaling werd weer ietwat rustiger en regelmatiger. Ik sloot mijn ogen langzaam en concentreerde me op zijn tedere aanrakingen. Ik was oké.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen