. . .


Er klonk een galmend, ratelend geluid. Zonder te weten waarom, kwamen de haartjes op zijn armen overeind. Jax ging iets rechter overeind zitten en tuurde naar waar het geluid vandaan was gekomen. Een schim liep langzaam heen en weer. Iets wat van metaal was, tikte van spijl naar spijl. Hoewel hij in zijn leven al vaak in benarde situaties had gezeten, was zijn huidige omstandigheid zo ontzettend vreemd dat hij zich er geen raad mee wist.
      Hoelang hij hier was, wist hij niet. Hoe hij hier terecht was gekomen evenmin. Zijn herinneringen leken allemaal in elkaar over te lopen, het was onmogelijk uit te maken welke voortkwamen uit nachtmerries en wat echt was gebeurd.
      Hij had een broeder vermoord.
      Hij was op weg geweest naar zijn broeders om hun te vertellen dat hij het onvergefelijke had gedaan en dat hij daarvan de consequenties onder ogen moest komen.
      De Mayhem vote. Geen van zijn vrienden had hij met dat verdriet willen opzadelen en daarom had hij zich voorgenomen om er zelf een einde te maken, om op dezelfde manier uit het leven te stappen als zijn vader had gedaan.
      Daarna was er een gat in zijn geheugen, en daarna was hij hier ontwaakt. En weer in slaap gevallen. En weer ontwaakt. Alleen God wist hoe vaak. Het was donker om hem heen, de stenen onder hem hard en koud, die in zijn rug zelfs vochtig. Er hing een doordringende kilte die hem onnatuurlijk aandeed en die hem de stille hoop gaf dat hij aan het trippen was, dat iemand hem een of ander goedje had toegediend om hem te fucken – of misschien had hij het zelf wel gedaan. De laatste tijd waren er zo veel ellendige dingen gebeurd dat hij er niet vreemd van opkeek als er wat geknapt was in zijn hoofd. Of misschien was hij al dood. Misschien had hij al op een vrachtwagen ingereden en bevond hij zich nu in de hel.
      ‘Je bent eindelijk wakker.’
      Jax richtte zijn hoofd op. De stem klonk bekend – en tegelijkertijd leek hij iedere van de bovengenoemde theorieën van tafel te vegen.
      Piepend ging er een deur open. De figuur stapte naar binnen toe, ontbrandde een fakkel en zette die in een houder. De smeulende vlammen wierpen schaduwen op een bleek gezicht.
      Het was inderdaad Juice.
      De man zakte voor hem voor zijn knieën en keek hem aan.
      Nee – het was Juice niet. De laatste keer dat hij hem gezien had, had berouw zijn gezicht getekend, was er een traan over zijn wang gerold. Nu was zijn blik ijskoud, zijn grijns sinister. Maar toch – het was onmiskenbaar Juice. Iemand die hij ooit als vriend had beschouwd, als familie. Totdat hij de dood van zijn vrouw in de doofpot had gestopt.
      Het zien van de man die hen op zo’n gruwelijke wijze verraden had, die zoveel ellende had veroorzaakt die zelfs tot Bobby’s dood had geleid, gaf hem nieuwe energie. Waar hij ook was – waarom hij hier ook was, hij zou zich niet in een hoek laten dwingen door die lafaard.
      ‘Wat doe je hier?’ Uitdagend hief hij zijn kin omhoog. ‘Ik hoorde dat je dood was.’
      ‘Ik ben dood.’
      Jax zou het nooit hardop bekennen, maar zijn toon zond een huivering door zijn lijf. ‘Dus wat is dit dan? De hel?’
      Juice’ mondhoeken krulden verder omhoog, zo ver dat het er griezelig eruitzag. ‘Ja, dit wordt de hel voor jou.’
      Jax kon de ijsklomp die zijn maag geworden was nauwelijks negeren. Hij voelde dat de man veranderd was – en niet op een positieve manier. Er was een duisternis in hem die tastbaar aanvoelde en speldenprikjes in zijn huid achterliet. Toch slaagde hij erin zijn gezicht strak te houden terwijl hij de man met zijn meest donkere blik aankeek. ‘Ik leef al heel lang in de hel.’
      Juice lachte zacht. ‘Welnee.’ De man pakte zijn hand en maakte de boei aan de keten vast in de muur zodat die op hoofdhoogte hing.
      ‘Wat de fuck ga je met me doen man?’ gromde Jax. Toen Juice ook zijn andere arm vastpakte begon hij zich los te rukken, maar hij was de afgelopen uren behoorlijk verzwakt.
      De man glimlachte donker. ‘Het is niet mij over wie je je zorgen zou moeten maken. Ik zal me tot toekijken beperken.’
      Met een ruwe klik hing ook zijn andere pols nu tegen de muur.
      Jax slikte. Kippenvel raasde over zijn lijf. Hoe kon hij hier uit komen? Kon hij met woorden tot hem doordringen? ‘Waarom doe je dit man? Ik dacht je spijt had van alles wat je had gedaan.’
      ‘Als je lang genoeg in je kont geneukt wordt dan krijg je overal spijt van. Maar dat zul je nog wel merken.’
      Een rilling kroop langs zijn rug. Juice stroopte zijn mouw op, zijn vingers voelden ijskoud op zijn huid, zelf al was hij al tot op het bot verkleumd.
      ‘Wat is er met je gebeurd man?’ mompelde hij een beetje verslagen. ‘Wat is er met mij gebeurd? Ik…’ Hij klemde zijn kaken op elkaar toen hij het lemmet van een mes tegen zijn onderarm voelde.
      ‘Altijd maar praten hè? Wel die gouden tong van je gaat je niet meer helpen, vriend.’
      Jax klemde zijn kaken op elkaar toen de rand van het mes in zijn vlees zonk. Bloed glipte naar buiten en gleed langs zijn arm naar beneden.
      Juice haalde diep adem, zijn ogen waren op het rode vocht gericht.
      Wat ging hij doen? Hem laten doodbloeden? Een netwerk van sneeën op zijn lijf achterlaten? Zijn ogen sperden zich wijd open toen de man zijn gezicht opeens naar voren boog en aan de wond begon te zuigen. Het letsel stak venijnig. Jax probeerde zijn arm weg te trekken maar hij kon zich nauwelijks bewegen.
      ‘Wat de fuck man!’ snauwde hij toen het echt tot hem doordrong dat Juice zijn bloed aan het drinken was. ‘Je bent echt fucking gestoord!’
      Juice draaide langzaam opzij. Bloed droop van zijn grijnzende lippen naar beneden en trok strepen over zijn kin.
      Dat was echter niet hetgeen wat hem vanbinnen verkrampte.
      Dat waren zijn ogen die rood oplichtten en Jax vertelden dat er meer aan de hand was dan dat de man gewoonweg zijn verstand had verloren.

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Wooow goed geschreven!!!!!!
    Facking spannend!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen