Kip wist niet waarom hij zo zenuwachtig was dat hij het afgelopen uur amper had kunnen stilzitten en de hele tijd door zijn appartement ijsbeerde.
      Misschien doordat er nog nooit een meisje over de vloer was geweest.
      Of misschien kwam het doordat hij opnieuw was geconfronteerd met zijn geheugenverlies.
      De laatste twee jaar was hij aardig aan het idee gewend geraakt. Gesprekken met zijn ouders, de Sons en zelfs was militairen hadden ervoor gezorgd dat hij zijn leven een beetje had kunnen schetsen. In grijstinten, inkleuren kon niet. Hij zag geen beelden, geen herinneringen, het was gewoon informatie die hij in zijn hoofd had gestopt.
      Er waren slechts twee jaren waar niemand hem iets over had kunnen vertellen, en nu zag het ernaar uit dat hij eindelijk de laatste antwoorden zou krijgen.
      De deurbel ging. Hij haalde diep adem, liep toen naar de voordeur toe en deed die voor Dana open. Een beetje onhandig liet hij zich omhelzen. Hij merkte dat hij het fijn vond om haar lichaam tegen dat van hem te voelen en zijn wangen kregen een warme gloed. Dat was vast niet de bedoeling. Ze waren gewoon vrienden geweest.
      Hij ging haar voor de woonkamer in, waar ze op de bank gingen zitten. Een beetje opgelaten haalde hij een hand door zijn blonde haar. ‘Uh – wil je wat drinken? Ik heb bier – fris?’
      ‘Fris is goed.’
      Ze schonk hem een glimlach die weer iets in zijn buik liet kronkelen. Wat was dat toch? Gegeneerd draaide hij zich naar de keuken toe en vulde twee glazen. Onderwijl vroeg hij zich af of hij vroeger ook zo onbeholpen was geweest met vrouwen. Of misschien gewoon met mensen in het algemeen. Het was alsof hij zich niet echt meer met mensen kon verbinden sinds hij terug was, maar hij wist niet of dat voor die tijd anders was geweest.
      ‘Bedankt dat ik mocht langskomen,’ zei Dana toen ze het glas aanpakte. ‘Dit moet allemaal wel heel raar voor je zijn hè?’
      Hij trok een schouder op terwijl hij naast haar ging zitten. Zijn hele leven was raar. Incompleet. Een rilling liep over zijn rug. Met een gebogen hoofd keek hij naar het glas, terwijl hij zich realiseerde dat ze ontzettend lekker rook. Hij vond het moeilijk om zich ergens anders op te concentreren.
      ‘Hoe gaat het met je?’ vroeg ze.
      ‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Ik voel me niet mezelf. Niet dat ik weet wie dat zou moeten zijn. Hoe – hoe was ik vroeger?’
      De vraag had hij maar aan weinig mensen gesteld. Er was gewoon iets aan haar waardoor hij haar gelijk vertrouwde. Wat hij ook zou zeggen, hij wist dat ze niet over hem zou oordelen.
      ‘Je was vrolijk, altijd aanwezig… maakte een hoop slechte grappen.’ Toen hij schichtig opzij keek, zag ze dat ze lichtjes grijnsde. ‘Je was sociaal, iedereen mocht je graag.’
      Haar hand schoof naar die van hem en ze pakte hem vast. Hij voelde zijn hart in zijn borst bonken toen hij haar warmte voelde. Haar aankijken durfde ze niet meer.
      ‘De dingen die gebeurd zijn, hebben ons allemaal veranderd. Zelfs als Maddox je geheugen niet had gewist, zou je niet meer dezelfde man zijn geweest. Ik ben ook niet meer dezelfde als voor die tijd, Juice en Kozik ook niet… Iedereen heeft geleden.’
      Peinzend staarde Kip voor zich uit. Zouden zij zich hun vroegere zelf nog wel herinneren? Of was dat zo geleidelijk veranderd dat ze die verandering niet meer zagen?
      Na een tijdje kneep Dana ietsje harder in zijn hand. ‘Ik moet je iets vertellen waar je van zal schrikken,’ zei ze. ‘Maar ik denk dat het niet goed is om het te lang uit te stellen.’
      Hij sloeg zijn ogen op. Aan haar ademhaling hoorde hij dat ze zenuwachtig was.
      ‘Ok酒 zei hij zacht.
      Ze slikte en boog haar hoofd om naar hun handen te turen. Kip deed hetzelfde, het was makkelijker dan haar in het gezicht kijken.
      ‘Tijdens onze gevangenschap werd je verliefd op mij. En ik op jou.’ Ze liet even een stilte vallen, alsof ze hem de tijd wilde geven aan dat idee te wennen. ‘Ik weet dat je je er niets van herinnert maar…’
      ‘Ik voel het wel.’ Hij schrok van zijn schorre stem, waarin zo veel emotie verscholen lag. ‘Ik voelde het toen je me omhelsde.’ Hij was zich bewust van zijn bonzende hart. ‘Ik voel het nu.’
      ‘Echt?’ Haar stem klonk opgewonden. ‘Dat is geweldig! Wie weet zijn je herinneringen dan ook nog steeds ergens, diep in je verborgen.’
      Kip wist eerlijk gezegd niet hoe blij hij met deze ontdekking was. Juice was destijds pislink geworden omdat hij zich zijn vriendin niet kon herinneren, laat staan als hij erachter kwam dat ze ook nog eens verliefd op elkaar waren geweest en wie weet wat voor dingen met elkaar hadden gedaan.
      Er viel even een ongemakkelijke stilte. Weer wierp hij een blik op hun verstrengelde handen. Nu hij wist dat ze samen geschiedenis hadden wilde hij ze wegtrekken, meer uit plichtsgevoel dan dat hij haar écht wilde loslaten.
      ‘Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet,’ zei hij uiteindelijk. ‘Het is duidelijk dat je verder wilt gaan met Juice – en ik neem aan dat ik dat al die tijd wist.’
      ‘Ja,’ zei ze zacht. ‘Als Juice me ooit nog terug wil.’ Ze zuchtte. ‘Maar dat is niet de reden dat ik hier nu ben. Je bent niet een of ander reserve-vriendje. Ik ben hier omdat… omdat…’ Hij voelde haar vingers verstijven en keek naar haar op. Haar ogen schoten nerveus heen en meer.
      ‘Zeg het maar,’ moedigde hij haar zacht aan.
      Wat het ook was waardoor Juice blijkbaar boos op haar was, hij betwijfelde of hij zelf boos kon worden op zo’n beeldschoon, lief meisje, zeker na de verhalen die hij over haar ex had gehoord.
      ‘Je hebt Casper gisteren gezien, toch? Dat jongetje met wie ik binnenkwam?’
      Weer was daar een raar gevoel in zijn buik, een steek deze keer. ‘Ja,’ mompelde hij.
      ‘Casper is… Casper is je zoon, Kip.’
      Verbluft staarde hij Dana aan. Misschien had haar nervositeit ervoor moeten zorgen dat hij het had zien aankomen, maar het kwam volslagen onverwacht. ‘Ik – ik snap niet…’ hakkelde hij.
      Ze sloeg haar ogen neer. ‘Maddox kon geen kinderen krijgen. Hij wilde daarom dat jij me bevruchtte. Wat hij niet wist, was dat we gevoelens voor elkaar hadden en dat we al vaker seks hadden gehad.
      ‘Jemig,’ bracht hij uit. Hij wreef in zijn gezicht, plotseling leek de hele kamer om hem heen te draaien. ‘Jemig… ik heb een zoon. Ik heb gewoon een zoon.’
      Zijn ogen liepen vol tranen en hij snifte zachtjes. Hij voelde zijn hele lichaam beven toen ze haar armen om hem heen sloeg en haar hoofd tegen zijn schouder legde. Al twee jaar drentelde er ergens een dreumesje rond zonder vader. Zonder zijn échte vader. Hij had het niet geweten – er was geen enkele mogelijkheid hoe hij het te weten had kunnen komen en toch voelde hij zich schuldig.
      ‘Je hoeft hem niet meteen te zien,’ zei ze terwijl ze hem stevig vasthield. ‘Laat het bezinken. Als je eraan toe bent…’
      ‘Nee,’ fluisterde hij. ‘Nee ik wil hem nu zien. Als ik zijn vader ben, wil ik niet dat hij nog een seconde langer zonder zijn vader leeft.’

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Hopelijk komen z'n herinneringen terug *Wachtend en hopend in een hoekje* haha

    2 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    cries in a corner

    2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh Kip is zo lief!!

    2 maanden geleden
  • VampireMouse

    Dit is zo ontroerend!!!! Verder!!!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen