Ik ben te laat. Eschieve is eerder bij de Portugeese prins dan ik. Uit het niets doemde hij op; ineens zag iedereen die hem kende hem. Nu zijn dat niet bijzonder veel mensen, maar bij hen allemaal roept hij dezelfde reactie op - paniek. Waarom is hij hier? Is de rest van de Portugese koningsfamilie er ook? Hoe is hij, zonder uitnodiging, langs the wachters gekomen? De bezoekers zijn zeven controleposten langsgegaan voordat ze in de balzaal werden toegelaten en op elke hoek van het kasteel staan twee wachters. Er werd niets aan het toeval overgelaten.
En toch is hij hier. In een reflex maak ik aanstalten om een hereniging tussen de twee te onderbreken, maar een hand tegen mijn borstkas houdt me tegen. Als ik opkijk, schudt de koningin lichtjes haar hoofd.
"Moeder..." begin ik, voordat ik word afgebroken door een strenge blik.
"Kijk eerst wat er gebeurt." gebiedt ze me.
Tegen de koningin ga je niet in. Ik kijk toe. Een gevoel van opluchting valt over me heen als ik zie dat Emma vlakbij het tweetal staat, op haar hoede maar vriendelijk. Ik richt me op mijn zusje.
Ze kijkt niet boos. Niet angstig. Niet alsof ze hem de nek gaat breken. Ze kijkt... dankbaar.
En omhelst hem.
Naast me hoor ik mijn moeder scherp inademen.
"Je hoeft het maar te zeggen." fluister ik haar toe, maar ze schudt haar hoofd. Om ons heen gaat het feest gewoon verder. Het voelt alsof alles trager gaat, alsof mensen door honing heen dansen. Ik kan alleen maar Cecilio en Eschieve zien. De omhelzing is ondertussen onderbroken en ze zijn druk gebarend met elkaar aan het communiceren. Ze spreken elkaars taal maar half, dus dit is de manier om het te doen. Het is een beeld waar ik van zou kunnen genieten, ware het niet voor alle herinneringen die het aanzicht van de jongen met zich meebrengt.
"Lucien, ontspan." Het is mijn vader, aan de andere zijde van mijn moeder. "Het is een jongen van zestien en de wacht is in opperste paraatheid. Er is niks dat hij zou kunnen doen."
Als de jonge prins nu een mes trekt en Eschieve daarmee door haar hart steekt, zal geen enkele wacht snel genoeg zijn. Of als hij haar op de grond gooit en ze haar nek breekt. Of... "Maar waarom is hij hier? Is zijn vader er ook, is hij helemaal alleen hier naartoe gekomen? Is het een valstrik, een afleiding."
"Remi..." Mijn moeder pakt mijn hand en gaat voor me staan, zodat ik Eschieve en de prins niet meer zie. "Portugal heeft bij ons allemaal sporen achtergelaten. Bij jou zijn die zo diep dat ik niet eens kan proberen te begrijpen wat dit met je doet. Maar niet alles draait om plannen, of oorlog, of revenge. Het zijn kinderen. Ik betwijfel of Cecilio van plan is een oorlog te ontketenen. Dit zou in ieder geval een slechte plek zijn."
Ze heeft gelijk. Ik weet dat ze gelijk heeft. Dat neemt niet weg dat ik alle contact tussen hem en mijn kleine zusje wil belemmeren. In Portugal waren ze vriendelijk met elkaar, leek het er zelfs op dat Cecilio een oogje op haar had.
Dat was voor het vonnis. Voordat ik zijn moeder de verdoemenis instuurde en Eschieve het recht over haar leven gaf.
Moeder stapt weer aan de kant, precies op tijd voor mij om te zien hoe Cecilio een buiging maakt en Eschieve uitnodigt voor een dans. Zelfs op afstand kan ik zien hoe ze bloost wanneer ze de dans aanvaardt.

Niet lang daarna komt Emmaline me opzoeken. Ze heeft een speelse blik in haar ogen, die lijnrecht tegenover mijn eigen zorgen staan. "Je hoeft niet te kijken alsof je het hele gezelschap gaat uitmoorden."
"Ik ben het aan het overwegen."
"Ik snap je. Maar voor wat ik ervan begreep was het allemaal heel onschuldig." Ze legt haar handen beschermend over de bolling van haar buik. "Er is niks aan de hand."
Ik schud mijn hoofd. "Het is gewoon niet logisch. Waarom doemt hij ineens op? Is hij alleen?"
"Ik kan niet geloven dat je me dit laat doen, Lucien?"
Ik kijk vragend op haar neer. In plaats van antwoord te geven, pakt ze mijn hand en trekt ze me naar de dansvloer. "Hier staat tegenover dat je me morgen..." Ze werpt een blik op de dansende prins en prinses, even verderop. "...herstel - zodra je beschikbaar bent, volledig verzorgd zonder te klagen of te verdwijnen. Vooral dat laatste."
Ik kan een lachje niet laten en kus haar wang als we langzaam over de dansvloer zwaaien.

Ik vergeet even wat er speelt, tot mijn moeder ons met enige urgentie benadert. "Lucien, mag ik even?" Ze doet haar best om ontspannen over te komen, maar ik zie de zorgen in haar ogen. Samen met Emma volg ik haar naar de gang.
Zonder er doekjes omheen te dragen zegt ze: "Cecilio is weg. En Eschieve ook."
De stilte hangt als een zware deken over ons heen. Dit kan twee dingen betekenen: Eschieve is weggeslopen met de jonge prins om ergens een donker hoekje te vinden, wat absoluut niet acceptabel is maar ook niet het einde van de wereld. Het andere, daarentegen...
"We houden het feest gaande." stelt moeder direct. "Niemand mag hier van weten. Ga naar de barakken en haal vijftien jongens in opleiding om je te helpen zoeken. Ik laat de wachters inlichten." Dan kijkt ze naar Emma, en aarzelt. "Emmeline... Ik weet dat je graag zou willen helpen, maar in jouw situatie... Bovendien hoop ik dat jouw aanwezigheid de gasten tevreden stelt."
Een van de vele dingen die ik bewonder aan Emma, is hoe ze haar plicht kan herkennen. Van mezelf weet ik dat ik dit nooit zo makkelijk zou accepteren, maar Emma knikt stellig. Ik geef haar een snelle kus, ze wenst me succes, en ik haast me naar de barakken.

Het duurt ongeveer drie kwartier, als ik mijn gevoel moet geloven. Het feest is afgelopen, de wacht brengt iedereen naar buiten of naar hun vertrekken. Ik laat de hele familie verzamelen in mijn vaders kantoor met de boodschap dat we haar veilig en wel gevonden hebben, waar we op haar wachten.
Wanneer de wachters haar en de prins binnen brengen, is het direct duidelijk wat er is gebeurd. Beide zijn ze knalrood, Cecilios krullen zitten lang niet zo netjes meer en ook Eschieve haar opkapsel lijkt een stootje te hebben gekregen.
"Moeder!" begint ze direct, en ze wordt zo mogelijk nog roder. "Ik kan alles uitleggen!"
Cecilio schat de situatie goed in door enkel naar zijn voeten te kijken.
"Ik wil het niet horen." zegt de koningin, op een toon die ik slechts enkele keren in mijn leven heb gehoord. De laatste keer was tegen Aleran, toen ze hem de les las over Emma. "Werkelijk, Eschieve, ik weet niet hoe..." Ze valt stil wanneer mijn vader haar hand pakt. Ze kijkt hem even aan en zucht dan. "Het is laat. De avond is lang geweest. Morgen hebben we het hier verder over." Ze maakt een gebaar dat we mogen vertrekken. We maken aanstalten, maar de koning komt nog even tussendoor.
"Eschieve, vanavond slaap je bij ons in de vertrekken." Zijn stem laat geen twijfel mogelijk over wie de koning van dit land is. De blik die hij mij geeft vertelt me hetzelfde, en ik weet dat ik niets zal kunnen doen over wat er komt. "Cecilio zal bij Emmeline en Lucien slapen, met een constante wacht bij elke mogelijke uitgang." Zijn blik wordt iets zachter. "Ik wil een oogje op hem houden en jou... jullie vertrouw ik het allermeest."
"Vader!" Eschieve's ogen glinsteren met tranen. "Dit kunt u niet doen! Ik ben geen klein kind meer!"
In een fractie van een seconde is er van die zachte blik niks meer over; zijn ogen zijn van steen. "Je hebt het tegendeel bewezen, kind. Je mag blij zijn dat we je niet per direct naar het klooster sturen."
Dan richt mijn zusje zich op mij. "Lucien! Zeg iets, doe iets! Van iedereen moet jij toch begrijpen dat ik... dat..." Ze kan haar zin niet afmaken.
Ik schud mijn hoofd. " Als vader me zou laten, had ik je persoonlijk naar dat klooster gebracht."
Eschieve laat een hardbrekend geluid horen en sprint de ruimte uit. Zoals verwacht gaat er een wachter direct achter haar aan en hij wordt niet tegengehouden. Met nogmaals een handgebaar wordt vertelt dat we mogen vertrekken. Cecilio volgt ons zonder een woord te zeggen. Emma, overduidelijk moe, hou ik tegen me aan met een arm over haar schouders.
"Mannen zijn zo tactloos." mompelt ze dan. "Werkelijk."
Ik doe mijn mond open om haar tegen te spreken, glimlach, en sluit hem weer.
Ze kijkt me verdacht aan. "Wat?"
"Niks. Elke keer als je dat zegt, heb je gelijk. Dat zal nu niet anders zijn... vraag het me morgen nog eens."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen