Foto bij 195 - Emmeline

Slapende Cecilio is echt nog een jongetje. Hij straalt rust en onschuld uit - zijn mond een beetje open, de donkere wimpers verbergen zijn even donkere ogen.
Je vergeet zo bijna eventjes dat hij zo onschuldig nog niet is. Dat hij gisteren betrapt werd met prinses Eschieve.
Natuurlijk is het niet de bedoeling en moeten we het afkeuren, maar ik snap het ergens wel.
De twee zijn verliefd, en er is niets spannenders dan stiekem verliefd zijn. Verboden, natuurlijk, hartstikke, maar wel heel erg spannend.
Ik kon Cecilio wel een klap verkopen toen ik zijn gezicht zag, maar het is overduidelijk dat Eschieve hier net zo schuldig is, en dus ben ik redelijk neutraal naar het slapende jochie.
Lucien daarentegen zag en ziet er uit alsof hij hem wel de nek om zou kunnen draaien. En dat snap ik dan ook wel weer, Eschieve is zijn jongere zusje, en hij zal haar voor eeuwig blijven beschermen.
"Lucien..," ik prik hem in zijn zijde in een poging zijn gezichtsuitdrukking te veranderen. Hij kijkt ook naar de slapende prins, een argwanende blik op zijn gezicht. "Stop daar eens mee."
"Wat? Dat joch heeft..," ik maan hem tot stilte door opnieuw in zijn zij te prikken. "Jij was anders gisteren degene die zei dat mannen tactloos zijn."
"Dat zijn ze ook." Ik rol, voor zover dat nog mogelijk is, op mijn zij en strijk met een vinger over zijn wang. "Vooral als ze verliefd zijn."
Hij laat een verontwaardigde zucht uit. "Verliefd..."
"Ja," ik druk een kus op zijn schouder. "Je zag toch hoe die twee naar elkaar keken?"
Hij reageert niet meteen, de frons staat nog steeds op zijn voorhoofd.
Ik wil niet eens weten waar hij momenteel aan denkt.
"Ze hadden het gewoon anders aan moeten pakken..." zucht hij dan, en slaat de dekens van zich af.
"Anders? Je bedoelt zoals jij en ik het aangepakt hebben?"
"Dat was een heel andere situatie. Eschieve en Cecilio zijn -"
"Kinderen? Dat waren wij ook, Lucien. Iets ouders, misschien, maar niet heel veel wijzer. Ik praat niet goed wat ze gedaan hebben, maar volgens mij hebben wij ook genoeg stiekeme onderonsjes gehad. Allemaal in de naam van verliefdheid."
Hij zucht vermoeid en stapt uit het bed. Waar hij normaal gesproken best rustig loopt, lijkt hij nu door de kamer te stampen.
Ik blijf nog even liggen, mijn handen over mijn buik gevouwen. Als onze zoon zoiets zou flikken zou ik niet eens willen weten hoe Lucien zou reageren.
Het verschil is dat het voor jongens acceptabel is om dit soort dingen te doen, terwijl het voor vrouwen het einde van hun leven kan betekenen.
Lucien trekt een kamerjas aan, schuift met een hels kabaal de gordijnen open en als dat nog niet genoeg is om de jonge Portugese prins te wekken zorgt hij er voor dat hij, onderweg naar het vuur, het bed waarop hij slaapt een flinke dreun te geven.

"Het is niet eerlijk! Ze kunnen niet zo zijn!" Eschieve ijsbeert door haar vertrekken. "Ze doen alsof ik een kind ben!"
Ik herken mezelf in haar. Haar gedrevenheid, haar koppigheid.
"Eschieve, je bent ook-" "Maak die zin maar niet af." Ze zegt het grappend, maar ik merk de frustratie in haar stem.
"Het is niet alsof ik gedwongen ben, of dat ik hem me heb laten onteren.. Ik weet echt wel wat wel en niet mag! Maar al die regels zijn zo saai en stom. Waarom mag ik niet gewoon plezier hebben? Aleran en Lucien hadden vriendinnetjes toen ze mijn leeftijd hadden! Maar alleen omdat ik een meisje ben moet ik altijd maar netjes blijven? Wat een merde!"
Ze loopt nog steeds heen en weer door de kamer, en mist bij elke draai op een haar de tafel. Nog heel even en ze ramt het ding zo op de grond, zo driftig beent ze heen en weer.
"Het is gewoon niet eerlijk! Mijn ouders behandelen me alsof ik vijf ben. Ik ben vijftien! Vijf- tien! Ze hebben me in mijn eentje naar Portugal gestuurd om daar te gaan trouwen, maar vervolgens ben ik te jong om..." In haar frustratie heeft ze een kussen van de bank gepakt en werpt ze het ding met een flinke kracht richting de tafel, waar de kandelaar met een zelfde kracht tegen de muur belandt en in drie stukken op de grond valt.
"Eschieve," ik zucht en vouw mijn handen in mijn schoot. "Je ouders willen alleen maar wat het beste voor je is. Je was gisteren verdwenen, niemand wist waar je was. En niemand weet, of wist, waarom Cecilio hier is, We maakten ons zorgen... Misschien is er wat fel gereageerd, maar we zijn allemaal verantwoordelijk voor jouw veiligheid."
"Alsof ze het hadden goedgekeurd als ik had gezegd waar ik naar toe was! Mijn ouders denken alleen maar aan zichzelf. Wat de mensen wel niet van ze denken. En ik wil dat niet meer! Ik wil leven, Emma, le-ven!"
"Dat snap ik, maar je ouders tegen je in het harnas jagen is niet de beste manier om dat te doen.. Je moet geduld hebben."
"Maar ik wil geen geduld hebben! Ik wil mijn eigen keuzes maken, verantwoordelijk zijn voor mezelf. Ik ben geen kleuter, ik weet écht wel wat een goed idee is en wat niet. En met Cecilio zijn.. het voelt als een goed idee."
Ik ga rechter op de fauteuil zitten en kijk haar aan. Ze is gestopt met ijsberen en staat nu, tikkend met haar voet, voor de haard.
"Als met Cecilio zijn goed voelt zal dat zich op den duur wel bewijzen, Eschieve. Maar je moet geloven dat je ouders, en Lucien en ik.. Dat we het beste met je voor hebben. En stiekem vozen met een prins is niet echt goed voor... nou, voor wie dan ook."
"Pffff," het tikken is veranderd in een soort stampen en haar gezicht staat op onweer. "Dat klinkt niet echt geloofwaardig uit jouw mond, Emma. Als er iemand weet hoe het is om verliefd te zijn.. écht verliefd.. dan ben jij het."
Ik wil tegen haar ingaan, zelfs al weet ik dat ze ergens een punt heeft, maar het lukt me niet. Er dansen sterretjes voor mijn ogen.
Oh, hemel. Ik heb me weer te druk gemaakt...
"Niet..," ik buig voorover, mijn hoofd voor zover dat nog kan tussen mijn benen, en haal diep adem. "Schrikken. Ik ga volgens mij flauwvallen."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen