Echt fucked up, hij heeft nu al twee keer reversed waardoor mijn 800 woorden allemaal weer werden verwijderd. xd

POV Isabel:

Vermoeiend open ik mijn ogen en kijk ik naar de donkere donderwolken die het zonlicht maar een heel klein beetje doorlaten. Ik ga rechtop zitten en kijk de open plek rond.
Mikai is weg.
Ik ga staan en kijk nog even goed, maar ik kan hem echt niet vinden. Ik loop naar de plek waar hij deze nacht verdwenen is en ga rennen in de hoop dat ik hem kan vinden. Na een hele tijd rennen vind ik hem, gewond. Dood. Er is een bloederige wond ontstaan in zijn borst en zijn huid is spierwit. Zijn ogen zijn gesloten en hij is duidelijk deze nacht gestorven. Tranen biggelen over mijn wangen en ik kniel bij hem neer. Ik leg mijn hand op zijn borst en hoop dat hij nog wakker wordt, maar nee.
'Nee,' adem ik. 'Mikai, nee. Laat me niet achter. Ik hou van je.'
Omdat ik geen antwoord krijg, sta ik op en ren weer terug naar de anderen, klaar om het te melden, maar ik kan ze niet meer vinden. Ik ben verdwaald.

POV Jens:

Ik word wakker met de donkere lucht boven me hoofd. Ik maak mijn vrienden wakker en ga staan.
'Het zal zo wel gaan regenen.' zegt Ilian.
Ik knik. 'Dan zullen we het wel ijskoud krijgen, kunnen we warmte zoeken bij de chickie's.'
'Gast, echt niet!' roept Ruben. 'Ten eerste: zijn alle lekkere meissies met Nina meegegaan, ten tweede zal het zo hard wel niet gaan regenen.'
Eerst heeft hij gelijk. De waterdruppels uit de grijze wolken komen langzaam en zachtjes op ons terecht. Het is nog niet genoeg om het vuur uit te maken of om ons er uit te laten zien dat we recht uit het zwembad komen. Maar dan, barst het los. Het regent bakstenen en we worden doorweekt. Het vuur dooft uit en iedereen schrikt wakker wanneer donder onze oren vult. Geen minuut daarna vervolgt er een flits. Het verlicht de hemel voor een seconde en dan is het weer stil.
'Oh, nee.' zegt een van onze klasgenoten. 'Onweer. Ik ben bang voor onweer!'
Iedereen raakt in paniek wanneer er weer donder klinkt en de bliksem een boom naast ons inslaat. Iedereen begint te gillen en het vuur vormt een cirkel om ons heen. Dan klinkt er nog een keer donder en verschijnt er een flits. Daarna is het stil. Doodstil.

POV Floor:

Ik huiver en bibber van de kou. Het kotsen is gestopt, maar mijn neus is nog steeds verstopt. Ook heb ik nog steeds last van diarree, maar verder gaat het al wat beter. Ik ben nog maar als enige over. Ik heb alle lijken van mijn klasgenoten die hier hun dood vonden bij elkaar gelegd met degene die vanochtend stierf. Haar heb ik bij haar vriendin gelegd. Maar waar the fuck is Janne? Ze zou toch zeker niet zijn weggelopen? Huiverend loop ik naar het raam en kijk ik naar buiten. Donkere donderwolken blokkeren de zon en in de verte is er een boom in de fik gevlogen. Het vuur is zich gaan verspreiden en angst pakt me vast. Wat als het hier naar toe komt en ik ook levend verbrand? Wat als ik lijd voor een laatste keer en dan zal sterven in het vuur? Zal dit alles dan eindelijk voorbij zijn? Stiekem hoop ik dat het gebeurd, maar het is nog te ver weg.
'En toen waren er nog maar drie.' hoor ik ineens iemand achter me zeggen. Ik draai me om en zie een meisje staan. Het is het meisje dat we vonden in de toilet op de allereerste dag van het kamp. Maar, zij was dood! Is ze tot leven gekomen?
'W-Wie ben jij?' stamel ik. 'Wat wil je van me?'
'Rustig maar,' zegt ze. 'Ik ben een vriend. Ik ben Charlie, het eerste slachtoffer van Brandon. Hij gaf me hallucinaties en daardoor pleegde ik zelfmoord op de WC, maar niemand had me gevonden tot jullie de deur open wisten te krijgen.'
'Ik was de tweede die moest lijden.' zegt een stem van mijn linkerkant. Ik draai me hoofd naar hem toe en zie daar een man staan. Hij heeft de kleding van de politie en heeft een donkere huidskleur met zwarte haren en donkere ogen. 'Helaas zijn ze nooit te weten gekomen dat we waren vermoord door iemand die eigenlijk niet helemaal meer leefde.'
'Jullie hadden naar mijn dochter moeten luisteren.' voegt een man toe van mijn rechterkant. Hij heeft bruine haren en groene ogen. Ook hij draagt een uniform voor agenten. 'Isabel wist wat er gaande was.'
Dat is Isabels vader.
Maar Isabel zei dat hij overleden is, dus dan moeten dit wel geesten zijn! Mijn hart klopt in mijn keel en ik voel me langzamerhand nog zieker worden. Mijn eten van gisteren komt er weer uit en ik voel hoe alle energie uit me gezogen wordt. Ik val op de grond en sluit mijn ogen.
'Ik ben bang dat ik me bij jullie moet voegen,' fluister ik tegen de geesten en ik voel hoe mijn ziel het lichaam verlaat.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen