Dana’s handen gleden onder zijn motorjack en ze sloeg haar armen stevig om hem heen toen hij zijn motor startte. Het herinnerde haar aan de vele keren dat ze troost bij elkaar hadden gevonden wanneer een van hen er doorheen zat. Elkaar gewoon vasthouden was voldoende geweest om de angst, de pijn en de hopeloosheid van hun situatie even los te laten.
      Dat hij daar niets meer van wist, stak.
      Ze legde haar wang tegen zijn rug en sloot haar ogen even, probeerde zich weer net zo comfortabel te voelen als toen. Dat hij had toegegeven dat hij nog steeds wat voel haar voelde, zelfs al had hij geen herinneringen meer, verwarmde haar tot haar kern. Toch veroorzaakte het ook een doffe pijn: het zou onbeantwoorde liefde zijn.
      Zelfs als ze het wel wílde beantwoorden.
      Zelfs als Juice ervoor koos om haar niet meer terug te willen, dan kon ze niet zomaar met Kip verdergaan. Ze was de verloofde van zijn broeder, van zijn vriend. Niets zou hun samenzijn kunnen rechtvaardigen. Toentertijd had hij zich al een verrader gevoeld, recht onder Juice’ neus zou het alleen maar erger worden.
      De gedachte dat Juice haar niet meer wilde, deed de warmte die ze zo net nog had gevoeld verkillen. Jarenlang was hij haar rots in de branding geweest, had ze zich aan iedere herinnering vastgeklampt. Naar hem terugkeren was haar levensdoel geweest, de reden dat ze was blijven vechten, dat ze het nooit opgaf.
      Maar wat als hij tot de conclusie kwam dat hij haar niet kon vergeven? Een traan gleed langs haar wang. Als hij echt van een ander had gehouden, was het misschien makkelijker geweest om te accepteren. Dan was hij in elk geval gelukkig.
      Het gemak waarmee hij zijn vriendin gisteren aan de kant had geschoven, vertelde haar dat ze hem niet gelukkig maakte. Niet écht. Nog steeds geloofde ze dat zij bij elkaar hoorden, maar ze was ook bang voor de man die hij was geworden. Ze had geweten dat hij veranderd was en toch was ze ervan overtuigd geweest dat hij haar gewoon nodig had, dat hij zich pas weer heel kon voelen als hij zijn armen om haar heen sloeg. Nu knaagde de twijfel.
      Misschien was het al te laat. Misschien kon zij hem ook niet meer helpen.
      Toen ze bij Koziks huis waren aangekomen, veegde ze vluchtig de tranensporen van haar wangen.
      ‘Gaat het?’ vroeg Kip zacht toen hij was afgestapt.
      Dana knikte vlug. ‘Ja. Het is gewoon allemaal nogal heftig.’ Ze sloeg haar ogen neer. ‘Ik had me sommige dingen anders voorgesteld.’
      Zwijgend omarmde hij haar en wreef over haar rug. Met trillende lippen leunde ze tegen hem aan en ze betrapte zich erop dat ze wenste dat het Juice’ armen waren die nu om haar heen lagen. Ze had gevoelens voor Kip, maar vergeleken met wat Juice bij haar losmaakte neigde het toch dichter naar een vriendschap dan naar iets anders. Een paar keer haalde ze diep adem, daarna brak ze los uit de omhelzing, liep naar Koziks voordeur en stak de sleutel erin.
      Binnen trof ze Amy en Kozik aan. In elkaars armen lagen ze naar een film te kijken. Amy’s wangen kleurden een beetje alsof ze ergens op betrapt werden en ze ging gauw iets rechterop zetten. Het was een lieve meid, had Dana eerder vandaag ondervonden. Heel behulpzaam, maar door haar grote omvang een beetje onzeker.
      Dana keek opzij. Kip zag bleek van de spanning; ze was zo door haar eigen gevoelens opgeslokt dat ze niet eens doorhad gehad hoe zenuwachtig hij was. Haar hand gleed naar die van hem en ze gaf een bemoedigend kneepje.
      Samen liepen ze naar het stel toe en gingen op de bank zitten. Koziks nieuwsgierige blik rustte op haar en ze haalde diep adem. ‘Ik wil graag dat Kip Casper ontmoet,’ vertelde ze hem. ‘Hij ehm… hij is zijn vader.’
      De woorden lieten de warmte naar haar wangen stijgen. Hoewel ze nooit spijt had gehad van hun intimiteit, was het toch een beetje ongemakkelijk het zo uit te spreken.
      ‘Echt?’ Met een stomverbaasd gezicht kwam Kozik overeind. ‘Wow… eh, gefeliciteerd man?’
      Hij omhelsde de jongen.
      ‘Ja… thanks.’ Hij begroef zijn vingertoppen in zijn blonde lokken en krabde nerveus aan zijn achterhoofd. ‘Het is zo raar… dat ik het niet wist. Dat ik een kind had.’ Hij kneep zijn lippen op elkaar. Een brok verscheen in haar keel toen ze zijn ogen zag vollopen met tranen.
      ‘Ik zal hem wakker maken.’ Ze gaf nog een kneepje in Kips hand en liet hem toen los. Ze ging de slaapkamer binnen die ze vandaag gereed hadden gemaakt en ging op de rand van het bed zitten. Met haar vingers streek ze door het blonde haar van haar zoontje. Het waren veel veranderingen voor hem. Ze hadden een hoop gereisd, degene die hij als een vader had beschouwd was er niet meer en een paar uur geleden was ook Charley door haar ouders opgehaald. Ze had beloofd binnenkort terug te komen, maar natuurlijk had ze eerst een hoop te verwerken. Dana moest in alle eerlijkheid bekennen dat ze niet wist of ze het meisje nog weleens zou terugzien, zelfs al beschouwde ze Casper als haar broertje.
      Vanuit het langere haar boven op zijn hoofd, gleed haar hand naar de kortgeschoren stukken aan de zijkant en vandaar naar zijn zachte wangetje. Ze boog zich voorover en kuste zijn voorhoofd, daarna schudde ze zachtjes aan zijn schouder.
      ‘Casper? Word eens wakker?’
      Hij wreef met zijn knuistjes in zijn gezicht en keek haar daarna met zijn blauwe ogen aan. Zijn lippen bogen in een slaperige glimlach.
      ‘Kom eens bij me zitten?’
      Hij klom op haar schoot en ze sloeg haar armen om hem heen. ‘Weet je nog dat ik je verteld heb dat we papa zouden gaan zoeken? Die een tijdje niet voor je kon zorgen, waardoor Ruben dat heeft gedaan?’
      Geeuwend knikte Ruben.
      ‘Hij is hier nu. Hij wil je heel graag ontmoeten. Wil jij ook graag je papa zien?’
      Nog steeds een beetje slaperig leunde hij met zijn hoofd tegen haar borst, toen knikte hij opnieuw. ‘Ja… Casper wil papa zien.’ Hij keek naar haar op alsof hij naar goedkeuring zocht.
      ‘Goed zo. Mama zal hem halen. Geef hem maar een dikke knuffel als je dat wilt.’ Ze zette hem naast zich op het bed en liep naar de deur toe om Kip naar binnen te wenken. Gehaast liep hij op hen af, ze zag zijn handen trillen.
      Ze wreef even over zijn rug toen ze de deur achter hem dichtdeed en liep op een paar stappen afstand achter hem aan, niet wetend of hij dit alleen wilde doen of niet.
      Zodra Kip voor het bed neerknielde en ze haar zoon met verwachtingsvolle ogen naar de voor hem vreemde man zag kijken, sprongen de tranen in haar ogen. Ze probeerde zich groot te houden, ze wilde niet dat Casper haar zag huilen. Hij zou niet begrijpen waarom en zich zorgen maken.
      ‘Hé kleine man.’ Kips stem klonk vervormd en hoewel ze naar zijn achterhoofd keek, wist ze dat zijn blauwe ogen glommen van de tranen. ‘Weet je wie ik ben?’
      ‘Mama zei… Uhm, mama zei dat je mijn papa bent.’ Verlegen draaide Casper zijn vingers in elkaar en keek vragend naar zijn moeder op, die hem geruststellend toe glimlachte. Ze liep dichter naar het bed toe, legde een hand op Kips schouder en zakte ook op haar hurken neer.
      ‘Dat klopt. En papa… papa heeft er heel lang naar uitgekeken om je eindelijk te kunnen zien.’
      Zijn vingers beefden toen hij ze tegen de wang van zijn zoontje legde.
      Dana’s hart brak toen hij zijn snikken niet langer in toom kon houden en begon te huilen.
      ‘Papa vindt… papa vindt het zo erg dat hij je niet eerder kon zien.’
      Dana perste haar lippen op elkaar en knipperde haar eigen tranen weg toen het verdriet ook Casper aangreep en hij zijn armpjes om Kip heen sloeg.
      ‘Dat geeft niet hoor,’ zei Casper op een berustend toontje zoals alleen kinderen dat konden doen. ‘Mama zei dat u heel ziek was en dat u daarom een tijdje weg moest.’
      ‘Ja,’ snifte Kip. ‘Ja, dat is zo.’ Zijn hand streelde het gezicht van het jongetje en hij gaf hem een paar kussen op zijn gezicht voordat hij hem weer in zijn armen trok.
      ‘Maar dat zal nooit meer gebeuren,’ beloofde Kip. ‘Ik laat je nooit meer alleen, goed?’
      Dana kon het niet meer droog houden. ‘Lees hem maar een verhaaltje voor voordat hij weer gaat slapen,’ zei ze voor ze beiden een kus in de haren drukte en de kamer verliet. Zodra de deur gesloten was, leunde ze ertegenaan en veegde langs haar ogen.
      Het duurde niet lang voordat ze Koziks armen om zich heen voelde en ze tegen zijn borst aan begon te huilen. ‘Ik vind het zo erg,’ snikte ze. ‘Ik vind het zo erg dat hij zich zijn zoon niet meer herinnert.’
      ‘Gelukkig hebben de twee nog heel veel tijd om elkaar te leren kennen.’ Troostend wreef hij over haar rug. ‘Het komt wel goed tussen die twee. Hij komt allemaal wel goed nu je bij ons terug bent.’
      Een tijdje leunde ze nog in zijn omhelzing, daarna liep ze naar de keuken toe om een glas met water te vullen zodat ze haar zere keel kon verlichten.
      Ze hoorde voetstappen en merkte dat Kozik haar vanaf een afstandje opnam. ‘Wist Maddox het?’
      ‘Het was zijn idee.’ Zuchtend draaide ze zich naar hem toe. ‘Na wat hij Tabitha had aangedaan, dacht hij dat een nieuwe baby me wel zou opvrolijken. Ik moest het met Kip doen, anders had hij volgens hem geen reden om in leven te blijven. We kwamen tot de overeenkomst dat ik het zou doen als Kip daarna werd vrijgelaten. Dat Maddox zijn geheugen zou wissen… dat heb ik nooit geweten.’
      ‘Jeetje Deen…’ Tranen glansden nu ook in Koziks ogen.
      ‘Het is minder erg dan je denkt. Kip en ik hadden al een tijdje gevoelens voor elkaar voordat Maddox met het idee kwam. Ik weet niet of Maddox dat ooit heeft geweten. Maar Casper is geboren uit liefde, niet uit dwang.’ Ze sloeg haar ogen neer. ‘Niet echt.’
      Kozik leunde tegen de koelkast aan. ‘Ga je het Juice vertellen? Of wacht je tot hij het gewoon in de wandelgangen ophangt.’
      Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, dat kan ik hem niet aandoen. Ik ga het hem morgen vertellen. Ik wilde alleen dat Kip de eerste was die het wist.’
      Peinzend keek Kozik haar aan terwijl hij langzaam knikte. ‘Ik hoop maar dat hij het goed oppakt.’
      ‘Waarschijnlijk niet,’ zei ze eerlijk. ‘Maar dat is niet anders. Het is nu eenmaal gebeurd.’
      Ze omvatte haar schouders met haar handen. Ze zag er wel als een berg tegenop, wetend dat het hem pijn zou doen en dat hij waarschijnlijk in een reflex ook zou proberen haar te kwetsen. Het was alsof ze alleen maar meer olie op het vuur gooide, maar er langer mee wachten zou de vlammen alleen maar hoger doen oplaaien.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Arme Dana, is ze eindelijk terug uit de ellende is het allemaal nog steeds lastig..

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen