Foto bij H42: De Zes ~ Khana

“Wauw, dat is me een heel avontuur!” zei Qasim terwijl we allebei op de grond zaten. Ik had zonet verteld over hoe we tot hier waren gekomen en dat de bewijzen ook waren gevonden. Nick was nog bezig met zich om te kleden en af en toe hoorde ik hem vloeken. We zaten in de tempel van Harendotes, dat vlak naast de tempel van Isis lag. Er was hier niemand, dus konden we ongestoord praten en eten. Wat verderop klonk het gejoel en gelach van de mensen die naar de toneelspelers zaten te kijken, maar ze kwamen hier niet binnen omdat dat ook eigenlijk niet mocht. “Dus als ik het goed begrijp, zijn jullie dankzij de sfinxen naar hier geleid… maar waarom hebben ze jullie niet aangevallen? Ze houden niet van mensen”, vroeg Qasim toen en ik keek even moeilijk. “Misschien is het beter dat Nick dat verteld…”, zei ik toen aarzelend, aangezien ik niet wist hoeveel ik over hem mocht vertellen. “Oh oké, geen probleem”, zei hij toen en het was even stil.

Na een tijdje kwam Nick weer tevoorschijn en hij zette zich nors bij ons neer. Hij had zijn normale hemd aan, maar de rok had hij niet vervangen. “Mag ik eens wat vragen? Waarom noem je ‘Nick’? Dat klinkt niet bepaald vrouwelijk”, vroeg Qasim opeens en Nick snoof. “Omdat ik normaal gezien geen vrouw ben, maar ik kan op dit eiland niet van geslacht wisselen dus zit ik in deze gedaante vast. Ik kan zelfs niet meer in mijn broek door deze heupen”, antwoordde hij mopperend en ik kon het niet laten om te grinniken. Nick wierp me een geïrriteerde blik toe, maar keek terug naar Qasim toen hij zei: “Dus… je bent een gedaanteverwisselaar?” “Ongeveer, ik ben een kitsune”, zei Nick en hij leek zelf ook verbaasd dat het er zo vlot uitkwam. Qasim trok grote ogen en zei: “Echt? Cool! Ik had er ook eentje gezien toen ik nog gevangen zat, maar zij is kunnen ontsnappen.” We knikten, dat moest Emma zijn geweest. “En jij? Welk wezen ben jij? Ik vermoed een nimf… nee, wacht, een elf! Nee, geef me even…”, zei Qasim toen terwijl hij mij nadenkend aankeek en ongemakkelijk krabde ik achter mijn hoofd. “Niet echt, ik ben gewoon een mens hoor”, antwoordde ik wat ongemakkelijk en hij trok een wenkbrauw op. “Oh, dan ben jij een van de Zes zeker?” Ik keek hem niet begrijpend aan en vroeg: “De Zes?” “Ja, ken je die niet?” vroeg hij toen stomverbaasd en ik schudde mijn hoofd.

“Om de ongeveer 400 jaar worden bepaalde mensen of mensachtige wezens geboren die… nou ja, speciaal zijn. Ze trekken mythische wezens aan of worden tenminste door hen getolereerd. Ik ben bijvoorbeeld zo iemand en daarmee ben ik ook de enige in heel Afrika. De andere continenten hebben ook zo 1 persoon of wezen”, vertelde hij en hij leek er trots op te zijn. Ik keek hem stomverbaasd aan en ik zag dat Nick moeilijk keek. “400 jaar… ben jij er dan ook zo één?” vroeg ik aan Nick en hij trok even een raar gezicht. “Geen idee”, antwoordde hij aarzelend na een tijdje en Qasim glimlachte. “Die kans is heel klein, maar bestaat wel”, zei hij toen en het was even stil. “Zouden jullie iets voor mij kunnen doen?” vroeg Qasim toen wat aarzelend en ik knikte. “Welk?” vroeg ik en hij haalde iets uit zijn zak.

“Kunnen jullie die feniks bevrijden? Ik… ik heb het hem beloofd, maar ik voel me er te zwak voor”, zei hij toen en meteen knikte Nick. “Dat zullen we zeker doen.” “Dan kunnen jullie dit gebruiken”, zei Qasim en haalde 2 amuletten van scarabeeën tevoorschijn. Ze waren niet heel groot en hingen aan een kettinkje, maar ik kreeg er automatisch een raar gevoel bij. “Ik heb ze uit het kamp gestolen, blijkbaar zouden ze tegen betoveringen beschermen”, zei Qasim toen en zowel Nick als ik pakten de amuletten vast. “Bedankt Qasim, het zal ons zeker helpen”, zei Nick en hij knikte met een glimlach. Opeens keek Qasim op en stond recht. “Qasim?” vroeg ik, maar hij leek enkel naar iets anders te luisteren. Langzaam begon hij te wandelen, terwijl Nick ook opstond. “Qasim, blijf hier… Qasim!” riep Nick, maar Qasim liep gewoon verder. Snel stond ik ook op en Nick en ik pakten onze spullen, waarna we achter Qasim aanrenden. Wat was er met hem aan de hand?

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Spannend weer! Ik vind dit echt een heel leuk verhaal. Je weet het elke keer weer zo te brengen dat alles totaal onverwachts aankomt, waardoor alles spannend blijft. Je kunt nooit voorspellen wat er gebeurt en dat vind ik heel knap! Ga zo door!👏🏻😊

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      Super hard bedankt! Altijd fijn om te horen!:)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen