Foto bij 10.

Enjoy!:)


Lana ligt tv te kijken te kijken als Julian die avond binnenkomt. Hij duwt een rolstoel voor zich uit en roept blij "tadaaa! We gaan je eens uit dit bed halen."
Lana kijkt hem ongelovig aan en lacht. "Okee..." zegt ze langzaam.
Julian loopt naar haar bed en drukt op de toetsen van één van de apparaten. "Zo..." mompelt hij, terwijl hij de snoertjes loskoppelt en oprolt. "De plakkertjes voor je hartslag laten we gewoon zitten." Hij stopt de snoertjes door de halsopening van haar shirt. Vervolgens haalt hij de knijper die de saturatie meet van haar vinger en legt die opzij. Dan rolt hij de rolstoel naast het bed en zet één van de beensteunen omhoog. "Klaar?" vraagt hij.
"Eeehm, ja," antwoordt Lana onzeker.
Julian slaat de dekens terug, zodat Lana's donkerblauwe joggingbroek en haar ingegipste been zichtbaar worden. Hij schuift één arm onder haar knieholtes en de andere slaat hij om haar rug. Zijn armspieren spannen zich aan en moeiteloos tilt hij haar op. Hij ziet dat haar gezicht vertrekt van de pijn, maar ze zegt niks. Voorzichtig laat hij haar in de rolstoel zakken, met haar gebroken enkel in de beensteun die omhoog geschoven is.
"Gaat het?"
"Ja, prima."
Hij verplaatst de infuuszakken naar de infuushouders aan de rolstoel en zorgt dat de pijnbestrijdingspomp goed ligt.
"Dat ging makkelijker dan ik dacht," merkt Lana op. "Maar je hebt hier natuurlijk ervaring mee."
Julian haalt zijn schouders op. "Ervaring is een groot woord, maar ik heb het wel eens vaker gedaan ja. Okee, en nu op naar de binnentuin!"

Handig rijdt Julian haar door het ziekenhuis. Het gaat soepel, want iedereen gaat aan de kant als ze zijn witte jas zien. Binnen een paar minuten rijdt hij haar de lift op de begane grond uit. Lana kijkt haar ogen uit: overal lopen mensen, kinderen en ouderen. Sommigen gaan duidelijk op bezoek en lopen zoekend rond met bloemen of een ballon in hun handen, anderen verblijven zelf ook in het ziekenhuis en lopen achter een rollator of zitten in een rolstoel. Julian rijdt haar de gang door en slaat linksaf. Hij rijdt haar een aantal deuren door en dan zijn ze opeens buiten. Lana knippert met haar ogen en zucht diep. "Ah, wat fijn die frisse lucht!"
Julian glimlacht. "Ja hè?"
Langzaam rijdt hij haar een rondje door de tuin. Het stelt niet veel voor - het zijn vooral stoeptegels en een paar rozenstruiken en heggetjes - en positioneert haar rolstoel dan naast een bankje. Hij gaat zitten en haalt een bakje uit één van de zakken in zijn jas.
"Eet smakelijk," zegt Lana.
"Dankjewel!"
"Wacht, is dit je pauze? Breng je mij nou in je pauze naar buiten?"
Julian grinnikt. "Jazeker."
Lana trekt haar wenkbrauwen omhoog en glimlacht. "Goede service."
"Dat doe ik niet bij elke patiënt hoor." Terwijl hij het zegt, kijkt Julian snel naar het bakje dat hij vast heeft. 'Oh God, wat flapte hij er nou weer uit?'
"Maar eehm... waarom bij mij dan wel?" vraagt ze.
Julian kijkt haar nog steeds niet aan. "Gewoon, ik dacht dat je er wel behoefte aan zou hebben." 'Normaal doen. Normaal doen,' is het enige wat hij kan denken.
Lana knikt. "Dankjewel."
'Zeg nog iets, anders denkt ze dat je haar alleen maar zielig vindt!' "En ik kan het wel goed met je vinden," voegt Julian er na een moment stilte aan toe.
Verrast kijkt Lana hem aan.
Julians hart slaat in zijn keel. 'Waarom zegt ze niks? Fuck, zij ziet hem natuurlijk helemaal niet op deze manier.' "Ik bedoel, op mijn afdeling liggen toch vooral ouderen. Het is wel leuk om eens met iemand van mijn eigen leeftijd te praten," voegt hij er snel aan toe.
Lana knikt. "Ja, snap ik. Hoe oud ben je dan?"
"28."
"Best jong voor een arts," zegt ze.
"Hard gestudeerd," glimlacht hij.
"En wat doe je als je niet aan het werk bent?" Nieuwsgierig kijkt ze hem aan. "Hee, je moet wel eten! Anders is je pauze straks voorbij," zegt ze geschrokken.
Glimlachend opent Julian zijn bakje en neemt een hap rijst.
"Eeehm, ik sport graag. En ik drum in een band met vrienden."
"Leuk! Wat voor sport doe je?"
Ontspannen praten ze verder, terwijl Julian ondertussen zijn avondeten wegwerkt. Hij komt erachter dat ze met twee anderen in een studentenhuis in Utrecht woont, en in haar vrije tijd dansles geeft aan meisjes van zeven en acht. Na een tijdje merkt hij dat ze soms niet op een woord kan komen, en af en toe pauzes laat vallen.
"Kom, je wordt moe. We gaan weer terug."
Lana protesteert niet als hij haar terug naar boven brengt.

"Wat? Zijn we maar twintig minuten weggeweest?" vraagt ze verbaasd, als ze de klok op haar kamer ziet. "Het leek veel langer."
"Dat komt omdat je niet zoveel meer gewend bent," antwoordt Julian. Voorzichtig tilt hij haar terug in bed en verbaast zich er opnieuw over hoe licht ze is. Snel sluit hij de apparatuur weer aan en hangt de infuuszakken terug. Lana zucht en leunt achterover in de kussens.
"Ik ga weer verder met mijn dienst. Slaap lekker," zegt Julian. Haar hand ligt op de rand van het bed en hij knijpt snel in haar vingers.
"Dankjewel. Ook voor net," antwoordt ze zachtjes. Net als hij de deur uit wil gaan, hoort hij een zwakjes "Wacht!" Zijn hart slaat slag over en hij draait zich onmiddellijk om.
"Wat is er?"
"Ik weet niet meer hoe je heet..." klinkt het beschaamd.
"Julian Bosveld. Maar voor jou ben ik gewoon Julian," antwoordt hij.
"Dankjewel voor vanavond, Julian," zegt ze vermoeid.
"Graag gedaan, Lana." Met die woorden trekt hij de deur zachtjes achter zich dicht.

Reacties (1)

  • Luckey

    (H)(H)(H)

    zo leuk stukje!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen