HET VERLEDEN

Juan kon zich niet herinneren ooit zo veel boosheid te hebben gevoeld. Zijn hart pompte wild een ijzige woede door zijn lijf en hij had geen idee wat hij ermee aanmoest. Alles leek zich in zijn hoofd op te stapelen, waardoor hij een knallende koppijn had.
      Iemand stootte hem aan.
      Iets knapte in hem en hij ramde zijn elleboog opzij.
      ‘Auw! Fuck, doe normaal man.’
      Het was alsof hij alleen een donkere mist zag die stukken van Junes gezicht onhulde. Haar gespleten lip, haar gezwollen ooglid. De paarse verkleuringen op haar jukbeen, de klont bloed boven haar linkerwenkbrauw.
      Langzaam trok de mist op en keerde Juan terug naar de auto waar hij blijkbaar in zat. Emilio had zijn arm vastgepakt en naar beneden geduwd, met zijn andere hand wreef hij over zijn bovenarm waar Juan hem blijkbaar geraakt had. Boos staarde zijn vriend hem aan.
      ‘Sorry,’ mompelde Juan. ‘Ik wist even niet meer waar ik was.’
      ‘Dat was te merken ja. Je was zowat aan het hyperventileren.’
      Juan boog zijn hoofd. Hij haatte het als dat gebeurde, of het nou kwam doordat hij boos, bang of gestresst was. Het gebeurde al sinds hij een klein kind was en zowel Mateo als Emilio wisten wel hoe ze ermee om moesten gaan, maar iedere keer vulde de schaamte hem weer omdat hij zichzelf niet onder controle kon houden.
      ‘Kan ik je loslaten? Je liefje mag dan wel een blauw oog hebben, maar dat betekent niet dat het de trend van dit schooljaar hoeft te worden.’
      Met een boze frons keek hij zijn vriend aan, die onschuldig zijn schouders ophaalde en grijnsde. Daarna werd zijn gezicht weer serieus. ‘Ze is binnen oké? Ze is veilig. Niemand kan haar meer wat doen.’
      Juan ademde diep in en uit. ‘Ja,’ mompelde hij. ‘Oké.’
      Hij voelde zich er hondsberoerd onder. Wat was hij voor waardeloze vriend? Toen met Rodey was hij al te laat geweest, bij hem thuis was ze meer een steun voor hem geweest dan andersom en ook dit had hij niet kunnen voorkomen. Hij kon z’n vriendin niet eens beschermen, alleen naderhand de troep opruimen. Iedere keer als ze al pijn had geleden.
      ‘Waar moeten we heen?’
      Juan haalde zijn schouders op. Door de schuldgevoelens die over hem heen denderden lukte het hem niet om na te denken. Hij was fucking dom. Hij had dit moeten voorzien, hij had altijd al geweten dat Beth een gestoord wijf was en tóch had hij June in haar eentje naar haar toe laten gaan terwijl hij wíst dat ze haar over hem zou gaan vertellen. Hij verdiende haar niet, wederom had ze een trauma opgelopen door hem en –
      ‘Hé.’ Emilio greep zijn kin vast en draaide zijn hoofd opzij. Dat had hij nog nooit eerder gedaan, blijkbaar was hij de keer dat Juan het na het paintballen bij hem had gedaan nog niet vergeten. Zijn donkere ogen keken Juan indringend aan en deden hem aan zijn broer denken. ‘Blijf erbij man. Ik krijg er de kriebels van als je zo lijp kijkt, alsof je elk moment tegen de vlakte kan gaan.
      Juan voelde zijn wangen gloeien van schaamte. Alsof Emilio zich aan de hitte brandde, trok hij zijn hand terug en draaide vlug zijn hoofd weg, alsof hij zijn vriend niet wilde laten zien dat hij hem op het moment echt een mietje vond.
      Met gebogen hoofd staarde Juan naar zijn knieën terwijl ze voor het eerst in hun leven een beetje opgelaten naast elkaar zaten. Uiteindelijk was Emilio degene die de stilte verbrak en mompelde dat hij het adres aan Mat zou gaan vragen. Zijn vriend keek hem nog steeds niet aan, wat zijn onrust juist weer aanwakkerde. Hij moest zichzelf herpakken, zijn gedrag sloeg helemaal nergens op.
      ‘Okido, ik heb het adres.’ Emilio draaide de sleutel in het contact om, klikte de cd-speler aan en legde zijn hand tegen de hoofdsteun van Juans stoel aan terwijl hij achteromkeek en langzaam van het oprit van zijn ouders naar achteren reed. Aarzelend keek Emilio hem aan nadat hij de pook in de eerste versnelling had gezet. Hij trok zijn mondhoek op in wat een nerveuze glimlach leek. ‘Gaat het weer?’
      ‘Ja,’ mompelde Juan, hoewel er nog steeds een naar gevoel in zijn buik zat. Hij kon het niet hebben dat hij zich zo debiel gedroeg dat zelfs Emilio er nerveus door werd. Wat dacht ie – dat ie hem wat zou aandoen? Hij had hem net bijna in z’n gezicht geslagen, zo vergezocht was dat niet. De gedachte dat hij misschien wel net zo gestoord was als Beth, maakte hem misselijk.
      ‘Ja? Zo zie je d’r niet echt uit bro. Wat is er aan de hand man?’
      ‘Sorry. Voor net. Het had weinig gescheeld of ik had je gezicht geraakt.’
      ‘So? Het is niet alsof we elkaar nog nooit eerder een blauw oog hebben geslagen.’ Met een grijns bracht hij de auto in beweging.
      ‘Maar niet vanuit het niets,’ mompelde hij. Met een zucht leunde hij naar achteren in de stoel, nu de auto in beweging was leek hij zich iets relaxter te voelen. ‘Het voelt nogal krom dat we nu onderweg zijn naar Beth terwijl ik zelf…’ Hij zuchtte.
      ‘Je had gewoon een paniekaanval. Of weet ik veel wat het is, je schrok van me. Je wilde me geen pijn doen. Beth wilde dat overduidelijk wel.’ Emilio stootte zijn schouder aan. ‘Kom op man, laat je niet gek maken door die gestoorde hoer. Je bent heus niet zoals zij.’
      Juan knikte langzaam en haalde diep adem. ‘Bedankt. Dat je meegaat.’
      ‘Tuurlijk man.’ Emilio remde af en sloeg af naar links. ‘Wie aan jou komt, komt aan mij.’
      Juan leunde met zijn hoofd tegen de hoofdsteun terwijl zijn lippen in een zwak glimlachje krulden. Hij wist dat het niet vanzelfsprekend was om zo’n goeie vriend als Emilio te hebben en hij had het gevoel dat hij zelfs soms als vriend tekortschoot, zeker nu hij samen met June was en zijn tijd tussen de twee moest verdelen.

‘Volgens je broer is het dat huis.’ Emilio wees naar een woning in het midden. Er liep een paadje van rozerode stenen naar de voordeur toe, dat werd geflankeerd door kniehoge struiken. ‘Hij zou nog even checken of ze er nog steeds wonen, maar aangezien ik niks meer heb gehoord, neem ik aan van wel. Dus, wat is het plan? We kunnen niet zomaar aanbellen, vragen of Beth even naar beneden komt en d’r kop tegen de muur slaan.’
      Juan trok een voet op zodat hij ermee tegen het dashboardkastje leunde en staarde naar het huis. Eigenlijk had hij geen flauw idee wat hij wilde gaan doen. Hij was nog niet vergeten hoe pissig June was geweest toen ze achter Rodey waren aangegaan.
      Blijkbaar zag Emilio in dat het nog wel even ging duren, want hij draaide het raampje iets naar beneden, stak een sigaret op en gaf Juan er ook een. Juan stak hem aan met zijn eigen aansteker en staarde weer vooruit.
      ‘Ik wil niet dat June weer pissed is, weet je,’ zuchtte hij. ‘Bovendien weten we hoe goed Beth is in het verspeiden van leugens, straks bazuint ze aan iedereen rond dat ik een gewelddadig vriendje ben en dat ík haar zo toegetakeld heb. Maar ik wil ook niet niks doen. Dat takkenwijf moet weten dat ze met haar poten van mijn meisje moet afblijven.’
      ‘Wat wil je dan? Haar gewoon naar buiten laten komen, haar flink laten schrikken en dreigen dat je je o zo vreselijke broer op haar afstuurt als ze ooit nog tegen June praat?’ Hij grinnikte.
      Dat was al een beter plan – iets wat June waarschijnlijk beter zou vinden dan fysiek geweld. Maar als hij aan die ijskoude ogen van het meisje dacht, vroeg hij zich af of dat echt langdurig effect zou hebben.
      ‘Ik weet niet eens hoe we haar buiten moeten krijgen.’ Hij nam een hijs van zijn sigaret en liet het raampje zakken zodat hij de as kon aftikken.
      ‘Jordy kan haar vast wel met een smoes naar d’r huis lokken.’
      Hij snoof. ‘Jij denkt dat die jou nog gaat helpen? Je hebt d’r hart gebroken man.’
      ‘Jij niet,’ antwoordde hij schouderophalend. ‘En ze deed het fucking zelf. Ze wist vanaf het begin dat ik niet op haar viel.’
      ‘Hmm.’ Hij kende zijn vriend goed genoeg om te weten dat het niet zo simpel was gegaan en dat hij zelf degene was geweest die steeds meer had toegestaan totdat ze zijn grens bereikt had. Op dit moment voelde hij er echter weinig voor om over Jordy te praten en hij dacht ook niet dat ze hen zou helpen. Niet als ze wist dat June het niet wilde.
      Zijn ogen gleden door de straat en bleven op de witte Honda Accord rusten. Omdat Beth een jaar ouder was zij omdat ze een jaar had gedoubleerd toen haar zus stierf, was ze de eerste uit de klas geweest met een auto. Ze had er nooit hardop over opgeschept – ze had immers weinig vrienden bij wie ze dat kon doen – maar het had haar blik nog eens tien keer zo arrogant gemaakt.
      ‘Weet jij hoe je een auto moet stelen?’ vroeg hij. ‘Je weet wel, met die draadjes? Zoals je in films ziet?’
      Emilio rolde met zijn ogen. ‘Wat de fuck denk je dat ik in mijn vrije tijd doe?’
      ‘Weet ik veel. Misschien dat je slimmer bleek dan ik altijd dacht.’ Hij grijnsde naar zijn verontwaardigd kijkende vriend en besloot het aan Mateo te vragen. Hij was net terug uit de gevangenis – misschien bespraken ze daar wel elkaars misdaden tijdens het eten. Hij graaide zijn telefoon uit zijn broekzak vandaan en belde Mateo.
      ‘Hé. Je zit toch niet in de problemen hè? Ik wist dat ik mee had moeten komen.’
      Juans kaak spande zich toen hij besefte dat zijn broer niet eens dacht dat Emilio en hij dit op een slimme manier konden oplossen. Wat had hij gedacht – dat ze gewoon Beths huis zouden binnenwalsen?
      De gedachte dat hij dat waarschijnlijk echt had gedaan als Emilio hem niet wat gekalmeerd had op de weg ernaartoe, negeerde hij.
      ‘Hoe gaat het met June?’ vroeg hij zacht. De vraag was eruit voordat hij het doorhad, plotseling leek dat het enige te zijn wat er nog toe deed.
      ‘Ze slaapt in jouw bed. Ze maakt zich drukker over de kans dat jij wat stoms doet dan over haar verwondingen.’
      ‘Ik doe niks stoms,’ bromde hij. Zijn blik gleed even naar het raam naast de voordeur. Zou het opvallen dat hier een onbekende auto stond? ‘Heb je weleens een auto gejat?’
      Het was even stil. ‘Vraag je nou serieus of ik weleens een auto heb gejat?’
      Juan haalde zijn schouders op. Dat zijn broer geen lieverdje was, wist hij heus wel. ‘Misschien in een dronken bui. Weet je in elk geval hoe je dat moet doen?’
      ‘Wat dan? Wil je haar auto stelen?’
      ‘Ja, hem een beetje pimpen en op het schoolplein laten staan. Ik weet niet wat June doet als ik haar vriendin echt een dreun geef. Dit gaat Beth ook kut vinden maar dan ben ik in elk geval niet het agressieve boze vriendje.’
      Hij hoorde zijn broer grinniken. ‘Het klinkt in elk geval amusanter dan meisjes in elkaar trappen. Ik kom het zelf wel doen.’
      ‘Nee,’ protesteerde Juan. ‘Ik moet dit zelf doen oké?’
      Hij was het zat dat Mateo de hele tijd zijn problemen probeerde op te lossen.
      Mateo zuchtte. ‘Oké. Maar pas op dat je niet gepakt wordt.’
      Hij rolde zijn ogen. Joh.
      ‘Staat de auto in de tuin?’
      ‘Nee, aan de weg, ik denk dat ze hem niet eens zien vanuit het raam.’
      ‘Oké. Heb je een zakmes?’
      Hij keek vragend naar Emilio, die naar het dashboardkastje knikte. ‘D’r zit ook een noodhamer in voor het raam.’ Emilio’s ogen glansden van de opwinding. ‘Ik kan niet geloven dat je broer je leert hoe je een fucking auto moet stelen,’ grijnsde hij.
      Juan grijnsde terug. Hij hoorde Mateo aan de andere kant van de lijn lachen. ‘Ma maakt me af als ze erachter komt. Oké jullie moeten niet te lang treuzelen. Laat E straks flink gas geven. Met de koppeling in z’n vrij, mocht die idioot dat niet snappen. Dan horen ze het glas niet breken.’
      Emilio mompelde iets onverstaanbaars, daarna pakte Juan het zakmes en de hamer en ging de auto uit. Door de zenuwen was hij bang dat hij de telefoon liet vallen, dus hij stopte hem zonder de verbinding te verbreken in zijn zak. Hij keek even over zijn schouder naar Emilio, die hem een wilde grijns toonde voordat hij de motor liet brullen.
      Juan duwde zijn aarzeling opzij, tikte het glas eruit en boog zich door het raam om de deur open te maken. Met een wild bonkend hart ging hij op de bestuurdersstoel zitten.
      Ging hij dit echt doen – een auto stelen? Als ze hem pakten dan… Hij balde zijn handen tot vuisten en kneep stevig voordat de paniek hem weer te pakken kreeg. Voor June. Hij deed dit voor June. Die hoer van een vriendin van haar verdiende een stuk erger dan dit.
      Hij haalde zijn telefoon weer tevoorschijn, drukte hem tegen zijn oor en keek de straat door. Het was gelukkig een rustige straat en het was ook nog eens donker, dus er was niemand te bekennen.
      ‘Oké, ik zit. Wat nu?’
      ‘Verwijder het plastic voor de stuurkolom en bekijk de draden. Die van de accu zijn rood, die van de ontsteking geel of bruin.’
      Juan trok het plastic los en zette het autolichtje aan zodat hij de kleuren kon zien. Een beetje nerveus werd hij er wel van, hij merkte het ook aan zijn ademhaling.
      ‘Geel,’ zei hij meer tegen zichzelf dan tegen Mateo. ‘Ze zijn geel. Oké, wat nu?’
      ‘Strip de accudraden, de rode dus, en verbindt die met elkaar. Daarna maak je de ontstekingsdraden eraan vast en dan zou ie moeten starten.’
      ‘Oké.’
      Net toen hij wilde beginnen, begon zijn broer weer te praten. ‘Juan? Heb je al bedacht waar je die gestolen auto gaat laten? We kunnen hem hier moeilijk voor de deur zetten.’
      Juan wreef over zijn hoofd. Weer schoten zijn ogen door de straat. Er liep een man met zijn hond langs, maar die schonk gelukkig geen aandacht aan hen. Nee, daar had hij niet over nagedacht. ‘Ik weet het niet,’ mompelde hij. Hij kneep zijn ogen dicht toen de paniek weer omhoog golfde. Waarom had hij daar niet aan gedacht? Wat was hij voor een achtelijke imbeciel, hij –
      ‘Wat wil je ermee doen? Het van een brug duwen?’
      ‘Huh? Nee. Graffiti. Ik dacht uh – het volspuiten met graffiti.’ Hij kromp in elkaar toen zijn broer in de lach schoot. ‘Is dat stom?’ vroeg hij zacht.
      ‘Welnee, ik vind het prachtig. Ik weet wel een paar mooie dingen om erop te zetten. Oké wacht…’ Op de achtergrond hoorde hij wat gemompel. ‘Oké Riley zegt dat je hem wel naar de werkplaats van een vriend van haar kan brengen. Je weet wel, naast het clubhuis van de Mayans.’
      ‘Ja – oké.’ Dat was wel een goed idee. Niet iets wat hij zelf had durven voorstellen, maar Riley woonde praktisch in dat clubhuis en hij had er zelfs al een paar keer naar binnen gemogen. ‘Oké. Ik ga dat ding aan de praat proberen te krijgen.’
      Hij herhaalde wat Mateo hem net had verteld, daarna verbond hij de draden met elkaar. Hij had best wel wat technisch inzicht, maar toch slaakte hij een opgeluchte kreet toen het lukte en de motor aansloeg.
      Emilio stak grijnzend zijn duimen omhoog en reed hem toen voorbij, waarna ook Juan zijn parkeerplaats verliet en achter zijn vriend aan reed.
      Pas toen hij de straat uit was en niemand achter hen aan holde, voelden zijn handen wat minder klam. Hij pakte zijn telefoon van de bijrijdersstoel en belde zijn vriend om te vertellen waar hij de auto zou laten.

‘Jullie zijn ook echt zo gek als een deur hè,’ zei Riley hoofdschuddend toen ze garage voor hem had opengedaan en hij Beths auto binnen had gezet.
      ‘Hmm ja. Een pak slaag is zo afgezaagd weet je.’ Emilio sloeg een arm om zijn schouders. ‘Maar als we haar auto volkladden met vunzige dingen en die ’s nachts op het schoolplein zetten – met lekke banden zodat ze niet kan wegrijden – nou dan heeft die gore hoer haar lesje ook wel geleerd.’
      ‘Gaat je oom dit niet erg vinden?’ vroeg Juan.
      Riley schudde haar hoofd. ‘Welnee. Hij kent je. Als ik hem vertel dat die teef je vriendin heeft afgetuigd dan mag die auto hier staan zolang je wil. Maar… ik wil wel mijn bijdrage leveren aan het graffitifeestje.’ Ze wiebelde met haar wenkbrauwen. ‘En de jongens misschien ook wel. Ik bedoel – zo vaak krijgen ze niet de kans om de auto te spuiten zoals ze zelf maar willen.’
      ‘Ik vind het best. Hé thanks Ri. Voor dit – en dat je voor June gezorgd hebt.’ Hij omhelste haar kort, daarna keek hij Emilio aan. ‘Zullen we teruggaan? Ik eh – ik wil weten of ze nog steeds slaapt.’
      ‘Jep.’
      Onderweg naar huis bleef Emilio doorratelen over zijn ideeën om de auto te bespuiten. Het waren duidelijk erotische beelden die zijn vriend prikkelden en Juans gedachten dwaalden af naar June. Hoe zou ze erop reageren? Hij wenste dat ze blij was dat hij dit voor haar had gedaan, dat ze geloofde dat Beth het verdiend had, maar hij had zijn twijfels. Ze liet altijd maar alles over zich heen komen, op de een of andere manier zocht ze altijd naar excuses om het gedrag van anderen goed te praten. Hopelijk kon ze zijn gedrag ook goedpraten. Maar aangezien dat niet háár maar iemand anders kwetste, betwijfelde hij dat.
      ‘Wacht, kun je me naar Junes huis brengen?’ vroeg Juan toen ze de kruising naar haar straat naderden. ‘Dan haal ik haar spullen op en vertel ik Hannah wat er gebeurd is, dan hoeft June het niet nog een keer op te rakelen.’
      Emilio knikte langzaam en keek hem met een schuin oog aan terwijl hij linksaf sloeg. ‘Je gaat haar toch niet vertellen wat we gedaan hebben?’
      ‘Ik kan moeilijk doen alsof ik niets heb gedaan.’
      ‘Dat wij dit een geweldig plan vonden wil niet zeggen dat zij het ook geweldig vind. Als ze maar een beetje op June lijkt dan flipt ze.’
      ‘Ze lijkt daarin niet op June. Ze heeft zelfs een keer tegen me gezegd dat we het goed vonden hoe we Rodey hadden aangepakt.’
      Zijn vriend draaide met een ruk zijn hoofd opzij. ‘Rodey aangepakt? Bedoel je – die steekwonden? Heb jíj dat gedaan?’
      Juan keek ongemakkelijk weg. Hij was er zo aan gewend dat hij zijn vriend altijd alles vertelde dat hij vergeten was dat hij hem niet verteld had wat er op het bal was gebeurd. ‘Mateo. Ik wilde hem alleen in elkaar slaan.’
      ‘Wat – waarom? Alleen omdat hij Junes date was?’
      ‘Nee natuurlijk niet,’ antwoordde hij verhit. ‘Omdat – omdat hij haar aan heeft gerand. En als ik niet… als ik hem niet tegen had gehouden misschien nog wel meer.’
      Emilio vloekte. ‘Waarom hoor ik dat nu pas man.’
      Juan haalde zijn schouders op. ‘Zo aardig deed je niet tegen d’r. Ik wou niet dat je er een kutopmerking over zou maken.’
      ‘Denk je nou echt dat ik dat zou doen?’ snoof Emilio.
      ‘Ja. Toen wel.’
      Emilio bromde iets, waarmee Juan aannam dat hij het ermee eens moest zijn.
      ‘Wacht je hier of ga je mee?’ vroeg Juan toen Emilio de auto voor Junes huis neerzette.
      ‘Ik wacht hier wel. Geloof niet dat mevrouw erg van mij gecharmeerd is. De enige keer dat ik haar heb gezien sloeg ze me nog net niet in mijn gezicht.’
      Juan grijnsde. ‘Dan heb je nog mazzel gehad.’ Hij stapte uit, deed de deur dicht en begaf zich naar Junes huis. Het was al tegen elven en het was donker binnen. De tweeling was ongetwijfeld al naar bed.
      Toen hij de woonkamer binnenkwam zette hij een klein lampje aan om te zien of Hannah erg diep in slaap was. Hij werd echter door een vermoeide glimlach begroet.
      ‘Hallo Juan.’
      ‘Hé.’
      ‘June is volgens mij nog niet thuisgekomen lieverd. Was ze niet bij jou?’
      ‘Jawel. Ehm…’ Hij pakte een stoel en ging aan haar bed zitten.
      Hannah deed nog een ander lampje aan en ging rechterop zitten. Opeens voelde Juan zich heel ongemakkelijk en kwam het schuldgevoel weer opzetten. Nam ze het hem kwalijk dat hij June had laten gaan? Tot nu toe was Hannah heel begripvol geweest, dus hij hoopte dat ze dat nu ook zou zijn. ‘June is bij Beth langs geweest. Heeft ze verteld dat ze dat ging doen?’
      Hannah knikte. ‘Ze wilde haar over jou vertellen.’
      ‘Ja…’ Hij zuchtte. ‘Nou… Beth werd dus heel boos. En ehm… ze heeft June flink afgetuigd. Ze heeft Riley gebeld en die heeft haar naar mij gebracht. Ze eh – ze slaapt nu in mijn bed dus ik dacht – als ik haar spullen ophaal dan hoeft ze daar vannacht niet weg.’
      June’s moeder uitte een grove vloek die hij nooit van haar verwacht had. ‘Ik heb altijd geweten dat er iets mis was met die meid.’ Haar hand gleed naar die van hem en kneep erin. ‘Is het erg, Juan? Heeft ze mijn meisje erg pijn gedaan?’
      Juan slikte toen hij de tranen in haar ogen zag. ‘Het zijn vooral blauwe plekken. Ze heeft wel pijn maar – maar er is niets gebroken ofzo. Ik denk – ik denk dat ze nog slaapt. Ik ben een paar uur geleden weggegaan om… om… nou u weet wel waarom.’
      ‘Goed zo.’ Zoals verwacht, klonk haar stem vastberaden.
      ‘Ik heb geen geweld gebruikt,’ zei hij zacht. ‘Ik wilde wel… maar ik was bang voor Junes reactie. Emilio en ik… hebben haar auto gestolen en we willen hem bekladden voor we hem op het schoolplein zetten. Met… dingen die haar kwetsen. Maar geen fysiek geweld, snap je? Ik was ehm… ik was gewoon bang dat ze me dat niet zou vergeven. Ze wilde dat ik helemaal niks zou doen.’
      ‘Natuurlijk wilde ze dat,’ zuchtte Hannah. Daarna hief ze haar hand en legde tegen die tegen zijn wang. Schichtig keek hij haar aan. ‘Je hebt goed gehandeld, lieverd. Geweld zou inderdaad niet hebben geholpen, June zou zich er alleen maar rot over hebben gevoeld. Ik ben blij dat je mijn meisje zo goed kent, ik hoop alleen dat je niet in de problemen komt door iemand als Beth.’
      ‘Nee,’ verzekerde hij haar. ‘We eh – we hebben het goed uitgedacht.’
      ‘Goed zo.’ Ze boog zich iets naar hem toe om hem een kus op zijn wang te geven. ‘Bedankt dat je dit komt vertellen, Juan. Ik waardeer het erg. Ik ben heel blij dat je zo’n lieve jongen bent, maar wel eentje die ook hard kan zijn als het nodig is.’
      Zijn wangen gloeiden bij zoveel lof.
      ‘Zeg maar dat ik het een goed plan vindt als ze toch boos wordt. Dat wil nog weleens helpen.’
      Juan knikte. Een deel van hem wilde nog even blijven zitten, maar Emilio stond buiten te wachten en hij wilde graag naar June toe. ‘Ik eh – ik moet gaan. E wacht buiten.’
      Hannah knikte begripvol. ‘Het geeft me veel rust, jongen. Dat jij zo goed voor haar zorgt.’
      Hoewel Juan van mening was dat hij vaak tekortschoot, gaven die woorden hem toch weer een beetje vertrouwen in zichzelf. Hij zocht nog naar woorden toen haar ogen weer dichtvielen, en uiteindelijk besloot Juan het daar maar bij te laten.
      In plaats van nog iets te zeggen, dekte hij het deken goed toe en deed hij het nachtlampje uit. Daarna ging hij zachtjes naar boven toe om Junes spullen te pakken.

Toen Juan thuiskwam, bracht hij zijn broer even kort op de hoogte, daarna ging hij zijn kamer in en zakte op het bed neer. Zachtjes streek hij door haar haren.
      Ze sloeg haar ogen naar hem op en hij slikte toen hij zag dat de zwelling van haar rechteroog nog dikker was geworden.
      ‘Ik heb wat spullen voor je opgehaald,’ zei hij. ‘Dan kan je gewoon hier blijven. Je moeder heb ik al verteld wat er gebeurd is, dat hoef je niet meer te doen.’ Hij ging op zijn zij naast haar liggen en legde een hand op haar zij. ‘Heb je veel pijn? Wil je dat ik nieuwe pijnstillers voor je haal?’
      ‘Beth…’ mompelde ze. ‘Wat heb je gedaan met Beth.’
      ‘Niks,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Niet met Beth zelf.’ Langzaam streek hij langs haar zij terwijl hij goed op haar gezichtsuitdrukking lette om te zien of hij niet per ongeluk een beurse plek raakte. ‘We hebben haar auto geleend. We gooien er wat graffiti tegenaan en laten hem dan op het schoolplein achter. Het kost haar klauwen met geld, maar ze beland in elk geval niet in het ziekenhuis.’
      Ze zuchtte zachtjes en streek langs haar wang. ‘Dank je,’ zei ze zacht. ‘Ik was echt bang dat je… wat ergers zou doen.’
      Zo voorzichtig mogelijk kroop hij tegen haar en kuste het puntje van haar neus. ‘Ik wist dat je geweld geen oplossing vond. Dus dan maar… vandalisme.’ Hij trok een mondhoek op. ‘Maar niks wat niet gerepareerd kan worden.’
      Behalve de mentale impact die het misschien op Beth zou hebben, als de hele school haar auto zag. Zijn vrienden en broer kennende, zouden er wat grove leuzen op komen te staan. Maar dat hield hij nog maar even voor zichzelf. Ze hoefde niet te weten dat hij dat al van tevoren bedacht had.
      ‘Wil je proberen je nachthemd aan te trekken?’
      ‘Nee,’ mompelde ze. ‘Nog niet.’ Ze kroop wat dichter tegen hem aan, zodat haar haren zijn kin kriebelden. ‘Ik wil gewoon even in je armen liggen. Ik was echt bang dat jullie op het politiebureau zouden belanden.’
      ‘Welnee.’ Hij legde losjes zijn armen om haar heen. ‘De familie Ortiz gaat daar nu geen abbonement op nemen.’
      Ze lachte zachtjes. Vlinders dansten door hem heen omdat hij het gepresteerd had om haar te laten lachen. Zijn ogen zakten dicht terwijl hij naar haar rustige ademhaling luisterde. Weten dat ze zich veilig in zijn armen voelde, was het beste gevoel ter wereld.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Awh Juice is zo lief!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Weten dat ze zich veilig in zijn armen voelde, was het beste gevoel ter wereld.

    Nooooooo ik ben ziek en heb mn vriend net weggebracht voor een week socutingkamp(waar hij leiding is) en ik kan zo slecht tegen alleen slapen en in zijn arme is de veiligste plek die ik mij kan bedenken. Dus ik ben hopeloos emotioneel en dit hoofdstuk is zooooook lief! Love it!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen