Vrijdags, 22 weken zwanger.



Wrijvend over mijn gebolde buik wist ik dat het geen gemakkelijke weg zal worden. Met Paul Lahote nog altijd in mijn omgeving, wist ik dat het een licht probleem zou kunnen worden. De jongen zou het nooit als zijn kind willen erkennen, laat staan het beschouwen als, dat het van hem is. Embry, hij is een goede jongen, een lieve jongen dat voornamelijk erg beschermend, is. Hij accepteerde Faye, en nu, nu zal hij ook mijn eerste baby accepteren.
Faye vond Embry geweldig, er gaat geen dag voorbij dat ze niet naar hem vraagt.
"Wat zit je te dubben" Lachlan, mijn oudere halfbroer liet zich met een plof naast mij op de bank vallen.
"Dubben" mijn hoofd draaiend.
"Ja, je gezicht staat gespannen op nadenk stand" Lachlan had zijn vinger naar mijn wang uitgestoken alsof hij het zo kon laten zien. Een grinnik rolde er over mijn lippen. Een diepe teug lucht mijn longen in zuigend schudde ik mijn hoofd. "Ben wel aan het nadenken, maar niet aan het dubben" verzuchtte ik stilaan.
"Oké, als je maar weet dat je altijd bij een van ons terecht kan" met dat gezegd te hebben drukte Lachlan zich recht en stapte naar waar hij gekomen van was.
Het gerinkel van de bel, liet mij niet veel later recht drukken.
"Embry" was Faye haar vragende stem.
Ik begon te lachen, mijn hoofd te schudden.
"Nee, Embry heeft een sleutel," trok de voordeur uit zijn as en daar voor mijn neus stond Ellie, Ellie Kibber.
"Haai, El" glimlachte ik mijn vriendin gedag.
"Hey" grinnikte ze, haar kleine meid op haar voeten plaatsend, stapte ze langzaam binnen.
"Hoe gaat het" vroeg ik oprecht geïnteresseerd. Ik had haar al in een paar dagen niet gesproken, en de laatste keer had ze aardig last van harde buiken. Dacht ze dat ze al bijna zou gaan bevallen.
"Gek genoeg, fit vandaag" glimlachte ze haar jas op de kapstok hangend, de jas van haar dochtertje ondervond het zelfde lot. "Nog een paar weken, de harde buiken kan veroorzaakt worden doordat ik nog heel wat werk verricht" ze liet zich op de bank zakken, Dionne haar dochtertje van 2, tippelde op haar versnelde stap naar Faye die met de poppen aan het spelen was.
'Pelen' riep het meisje dan ook glimlachend, nadat ze zich naast Faye had laten vallen.
"Het is spelen, niet pelen" Faye schudde haar hoofd en drukte vervolgens een pop in de handen van het meisje.
"Met de letter S, van Slang, dus het is Spelen" knikte Faye, haar aandacht weer naar haar poppen brengend.
"Koffie" vroeg ik retorisch, "nee, heb al een bakkie op, doe maar thee" op dat stapte ik naar de keuken.
"De kinderarts was erg te spreken over Dionne" klonk de stem van Ellie zacht, "o, echt wat zei de dokter" een dienblad in mijn handen zette ik het voorzichtig op de salontafel.
"Ze is wat klein, licht, haar motoriek is goed, haar reactie vermogen is goed, haar communicatie voldoende" ratelde Ellie het lijstje op. Een glimlach sierde mijn lippen, ik weet nog goed dat ik met kleine Faye altijd naar het consultatiebureau moest, en dat ze enkelt en alleen maar konden fitten.
"Dus ze is gelijk als de norm" vroeg ik bedenkelijk, na het meisje gezien te hebben.
Ze was inderdaad niet erg groot, niet erg stevig zoals ik verwacht had, en zeker verlegen op haar manier. "Ja, ze schatten dat ze zo'n 1 meter 75 a 1 meter 80 lang wordt" Ellie nam een slok van haar thee. "Net als de vader, een reus" grinnikte ik knipogend. "Vader kan die niet genoemd worden, nu met drie meisjes totaal van hem een kind op de wereld zetten" mopperde Ellie haar theeglas op de tafel plaatsend.
"Een vader voor Dionne zal hij nooit zijn en of worden. Wellicht enkel de donor dat hij is, voor mijn kleine is het een ander verhaal. Hij is gewoon een zak, een ongevoelige zak, dat graag speeltjes verkwist" antwoordde ik Ellie.
Op dat moment kwam Lachlan binnen, "wie is een zak, een ongevoelige zak" zijn wenkbrauwen gerezen.
"Niemand" was mijn weerwoord.

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahahah
    Lekker zo twee vriendinnen tegen elkaar hahaha

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen