Foto bij 12.

En weer een nieuw hoofdstuk! Enjoy!


Na een onrustige nachtdienst is Julian blij dat hij naar huis kan. Voor hij zich omkleedt, werpt hij nog snel een blik om de hoek van Lana’s deur. Ze ligt te slapen, met haar hoofd opzij gevallen. Hij glimlacht even als hij terugdenkt aan hun gesprek van afgelopen nacht, waarin ze zei dat er heel aardige dokters in het ziekenhuis waren. Dan kleedt hij zich snel om en rijdt hij naar huis.

"Goedemiddag!" Aan het begin van zijn dienst komt Julian Lana's kamer binnen. "Hoe voel je je?"
"Hee!" Lana glimlacht naar hem. "Wel okee, geloof ik," knikt ze.
"Mooi. Mag ik je wond even controleren?"
Lana knikt en trekt haar T-shirt omhoog. Julian maakt het verband los en bekijkt de nieuwe hechtingen. "Dat ziet er netjes uit."
"Ik heb mijn best gedaan om stil te liggen," glimlacht Lana.
"Heel goed. Ik heb nieuws over je enkel trouwens: we proberen je morgen in te plannen voor een operatie. De zwelling is afgenomen, dus nu kunnen de breuken gezet worden." Hij maakt een paar aantekeningen in haar dossier en kijkt haar dan aan.
"Okee. Ik hoop dat het goed gaat," zucht ze.
"Snap ik. Heb je zin om vanavond nog een rondje te maken?"
"Ja, dat lijkt me fijn."
Julian glimlacht en er verschijnen kuiltjes in zijn wangen. "Tot straks dan!"

"Mevrouw, uw voertuig staat klaar!" Met een zwier rijdt Julian de rolstoel naast het bed.
"Fantastisch!" Lachend kijkt Lana in Julians bruine ogen.
"Je voelt je echt beter, of niet? Ik zie het aan je," zegt Julian, terwijl hij haar loskoppelt van de apparatuur.
"Ja, klopt. Ik heb niet meer steeds dat gekke onrustige gevoel. En ik probeer nog maar niet aan morgen te denken."
"Dat is altijd het beste, in het moment leven. Klaar?"
Lana knikt en dan tilt Julian haar uit bed en in de rolstoel. Snel hangt hij de infuuszakken aan de houder en dan rijdt hij haar de kamer uit.
"Het lijkt me zo fijn om weer zelf te kunnen lopen," verzucht Lana.
"Nog even geduld. Je herstelt hartstikke snel! Weet je nog hoe je er een week geleden aan toe was?"
"Nouja, dat is het gekke, dat weet ik dus niet precies meer. Die eerste dagen gingen allemaal als in een waas voorbij. Ik kan bijvoorbeeld niet meer vertellen wat er op welke dag gebeurde."
"Ja, dat is een normaal verschijnsel. Vaak lijden patiënten de eerste dagen na een ongeluk aan geheugenverlies en verbetert dat geleidelijk."
"Hmm. Ik kan niet wachten tot ik me weer helemaal normaal voel."

Ondertussen zijn ze weer in de binnentuin aangekomen en gaat Julian op een bankje zitten, met Lana naast zich.
"Eet smakelijk!"
"Dankjewel."
"Wat vindt je vriendin er eigenlijk van dat je dokter bent?"
Julian spuugt zijn eten nog net niet uit. "Hoe bedoel je?"
"Nouja, met al die onregelmatige diensten enzo."
"Nee ik bedoel, waarom denk je dat ik een vriendin heb?"
Lana kijkt hem verbaasd aan. "Oh, ik weet niet... Daar was ik gewoon vanuit gegaan."
"Aha. Nou eehm, geen vriendin dus."
"Okee."
Even is het stil. Dan denkt Julian: 'Dit is het moment om door te vragen,' dus zegt hij: "En bij jou? Heb jij een vriend?"
Lana schudt haar hoofd. "Nope. Was ook wel sneu geweest, als ik een vriend had maar hij helemaal niet langskwam hier."
"Nogal ja," lacht Julian.
Er valt weer een korte stilte. "En, waar kijk je het meest naar uit als je straks weer thuis bent?" vraagt Julian dan.
"Dansen," antwoordt Lana, zonder er ook maar een tel over na te hoeven denken. "Dat geeft me het geweldigste gevoel ter wereld."
"Wat voor soort dans doe je?"
"Best wel veel verschillende soorten eigenlijk. Op school doen we ook klassiek ballet, maar ik vind moderne dans het leukst. Daar kun je meer emotie in leggen." Even is ze stil. "Daarom hoop ik ook zo dat het morgen goed gaat. Ik kan me gewoon niet voorstellen wat ik zou doen als ik niet meer kon dansen..." Haar stem breekt.
Julian pakt haar kin met duim en wijsvinger vast en zorgt dat ze hem aankijkt. "Hee," zegt hij streng. "Maak je daar nu nog geen zorgen over. We hebben hier een heel goede orthopeed die de meest gecompliceerde breuken kan zetten. En mocht het niet helemaal slagen, dan is het dan nog vroeg genoeg om je zorgen te maken."
Lana kijkt in zijn bruine ogen en knikt. "Okee."
"Laat maar weten hoe het ging. Ik ben morgen en overmorgen vrij, dus dan ben ik niet hier in het ziekenhuis."
Ze glimlacht. "Eehm, hoe dan?"
Julian aarzelt. 'Is dit too much?' Dan waagt hij het er maar gewoon op: "Ik kan je bijvoorbeeld mijn nummer geven." Gespannen wacht hij op haar reactie.
Ze blijft hem aankijken met die helderblauwe ogen en hij heeft het gevoel dat hij geen adem meer kan halen. Dan glimlacht ze en zegt: "Okee."
Julian haalt diep adem. Dan gaat ze verder: "Mijn telefoon ligt nog boven, maar ik kan mijn nummer wel aan jou geven."
"Ook goed." Hij maakt een nieuw contact aan en overhandigt haar zijn iPhone.
Ondertussen eet hij snel zijn laatste happen op, want de tijd gaat een stuk sneller dan hij dacht.
"Alstublieft," zegt Lana, terwijl ze hem zijn telefoon teruggeeft.
"Dankjewel. Kom, we gaan terug." Rustig rijdt hij haar terug naar haar kamer en tilt haar voorzichtig weer in bed. Hij ziet dat ze niet probeert te laten merken hoeveel pijn elke beweging haar doet.
"Okee, stiekem ben ik toch wel moe," bekent Lana geeuwend, terwijl Julian bezig is met de apparatuur.
"Snap ik. Ga lekker slapen en probeer je hechtingen heel te laten vannacht," glimlacht hij.
"Ja, dokter," grinnikt Lana.
Als laatste pakt hij haar hand op en plaatst het klemmetje dat het zuurstofgehalte meet op haar vinger. Hij houdt haar hand iets langer vast dan strikt noodzakelijk. Lana doet haar ogen weer open en kijkt hem aan.
'Die ogen,' is het enige dat Julian kan denken. Dan vindt hij zijn spraakvermogen weer terug en zegt: "Welterusten, Lana."
"Fijne avond," antwoordt ze slaperig, voor ze haar ogen weer dicht doet.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh!!
    De eerste stap ja gezet!
    Ben benieuwd!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen