Foto bij 62 - Ongeloof

HEDEN


Zijn oren suisden toen hij de trap af ging. Zodra hij beneden kwam, zocht hij naar Junes hand omdat hij bang was dat hij anders door zijn benen zou zakken. Hun vingers stootten tegen elkaar aan, maar voordat hij de zijne langs die van haar kon vlechten trok ze haar hand weg.
      Het gebaar veroorzaakte een steek in zijn borstkas. Net hadden ze nog boven op elkaar gelegen, hadden ze elkaar bemind en nu… nu was er niets veranderd. Het was Emilio die hem een geruststellend kneepje in zijn schouder gaf, maar op de een of andere manier voelde deze hele situatie alsof het zíjn schuld was en hij draaide zich boos van hem af. Dat zijn voormalige vriend teleurgesteld wegkeek, kon hem geen moer schelen.
      Zijn ogen flitsten door de woonkamer. Zijn zicht was niet scherp, het voelde alsof hij veel te veel gedronken had. Zijn zoon… hij ging zijn zoon ontmoeten… Maar waar was hij? Was het een grap? Zou dat niet typisch wat voor Emilio zijn? Hem en June storen en met zo’n ziek excuus komen? Zijn vingers balden zich al tot een vuist – en toen ging de achterdeur open.
      Juice draaide zich met een ruk om.
      Daar stond hij. Zijn zoon. Zijn kind.
      Zijn huid had dezelfde tint als die van hem, waar June’s grijsblauwe ogen scherp tegen afstaken. De linkerkant van zijn donkere haar was kort geknipt, de rest was naar rechts gekamd.
Rafi stond als verstijfd in de deuropening en staarde hem een paar tellen aan. Juice voelde de tranen in zijn ogen prikken. Pas nu hij de jongen zag, drong het écht tot hem door dat hij een kind op de wereld had gezet. Zijn lippen beefden toen hij probeerde te glimlachen, hoewel hij bijna geen adem kreeg.
      ‘Wat de fuck doet hij hier.’
      Juice verstijfde toen hij de stem hoorde. Het leek zo erg op die van zijn broer dat de tranen nu echt in zijn ooghoeken kriebelden.
      ‘Ik…’
      Het lukte hem niet om woorden te vormen. Het voelde alsof hij een klap in zijn gezicht had gekregen. Wanhopig keek hij opzij – naar June, naar Emilio… June was echter net zo bleek.
      ‘Hij is op familiebezoek,’ antwoordde Emilio met een strengheid die Juice verbaasde. ‘Kom op, geef je oom een hand.’
      ‘No fucking way. Hij is geen familie van me. Niet als het hem fucking vijftien jaar heeft gekost om die familie te willen zijn.’
      ‘Ik wist… ik wist niet…’
      ‘Wat?’ Rafi stak zijn kin provocerend naar voren. Het gebaar deed hem zo aan Mateo denken dat hij zich begon af te vragen of het wel echt zíjn kind was. ‘Je wist niet dat je broer een zwangere vrouw achterliet toen hij stierf? Je voelde je niet geroepen om te kijken of het wel goed met haar ging?’
      ‘Rafi…’ Junes stem klonk kleintjes.
      ‘Nee, fuck it ma. Ik hoef hem niet in mijn leven. Donder op. We deden het prima zonder hem.’
      ‘Het spijt me…’ Juice’ stem klonk niet harder dan die van June. ‘Ik wist niet… ik wist het niet.’
      ‘Wat niet? Dat je een fucking klootzak bent als je je schoonzus nooit opzoekt na de dood van haar vriend?’
      Juice boog zijn hoofd. Wat kon hij daarop zeggen? De jongen had helemaal gelijk. Moest hij toch de waarheid zeggen? Vertellen dat hij June had willen beschermen? Hij kon zich niet voorstellen dat dat hem mínder boos zou maken.
      Met een klap viel de achterdeur weer dicht. Door het glas heen zag hij dat Rafi terugliep naar de schuur om zijn fiets te pakken.
      Verontwaardiging liet de haartjes op zijn armen rechterovereind staan toen Emilio grinnikte en hem op zijn schouder sloeg. ‘Nou, het is wel duidelijk wiens temperament hij geërfd heeft hè? Maak je niet druk, hij draait wel bij. Hij kan niet zo goed tegen veranderingen.’
      Juice staarde nog steeds naar zijn zoon, die nu de tuin verliet. Hij had inderdaad weinig van Junes zachtheid meegekregen. Zuchtend wreef hij over zijn gezicht. Hij wist nog maar zo kort dat hij Rafi überhaupt zou ontmoeten dat hij zich geen voorstelling van het moment zelf had gemaakt en niet écht teleurgesteld kon zijn, maar er was evengoed een zwaar gevoel in zijn borst.
      June pakte zijn hand en trok hem zachtjes mee naar de bank. Hij voelde aan haar greep dat ook zij geschrokken was van Rafi’s uitbarsting.
      ‘Waar gaat hij nu heen?’ mompelde Juice. ‘Heeft hij… vrienden met wie hij close is?’ Zijn ogen schoten even naar Emilio, bij wie hij op die leeftijd altijd terecht had gekund.
      ‘Ja, hij heeft twee goeie vrienden,’ antwoordde Emilio.
      ‘Kijk papa,’ brak Glenn in het gesprek. Hij duwde een tekening onder zijn vader neus. ‘Ik heb een olifant getekend. Mooi hè?’
      Emilio streek even door zijn donkere stekeltjeshaar terwijl hij een blik op de tekening wierp. ‘Goed zeg! Hé heb jij je al aan die meneer voorgesteld? Dat is oom Juan. Geef hem maar een hand.’
      Het kostte Juice al zijn wilskracht om zijn hoofd niet weg te draaien. Emilio zo samen met zijn zoon zien terwijl die van hem net was weggestormd – het brak iets in hem.
      De kleuter liep naar hem toe en keek hem met nieuwsgierige ogen aan. ‘Hallo oom Juan. Ik ben Glenn.’ Hij stak netjes zijn hand uit.
      ‘Hé.’ Zijn stem trilde. Meer kon hij niet uitbrengen en hij schudde het kleine handje. Hij zocht nog naar meer woorden, maar Glenn richtte zich alweer tot zijn moeder. ‘Mag ik op de tablet?’
      June knikte naar hem en hij holde juichend naar een kast toe. Met een zeurend gevoel keek Juice naar het jongetje. Dat had hij allemaal gemist… hij had alles gemist. Het deed allemaal zo fucking veel pijn dat hij weg wilde gaan – maar waar moest hij heen? Dit gemiste leven was het enige wat hij nog had.
      ‘Anyway, het is zaterdagavond dus ik denk niet dat Rafi voor morgenochtend terugkomt. Die jongens maken het graag bont.’ Emilio grijnsde. ‘Net z’n pa.’
      ‘Of z’n stiefpa,’ mompelde Juice.
      Dronk zijn zoon al? Gebruikte hij weleens drugs? Zelf had hij dat wel gedaan op die leeftijd, maar het idee dat zijn eigen zoon dat ook deed zat hem helemaal niet lekker. Niet dat hij er wat over te zeggen had…
      Juice staarde naar de grond. Hij wist niet wat hij moest zeggen.
      June legde een hand op je knie. ‘Het is lastig voor ons allemaal,’ zei ze zacht. ‘Kunnen we iets voor je doen?’
      Zuchtend wreef hij over zijn hoofd. Hij was op – hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst had geslapen. ‘Kan ik – douchen?’ Hij wist niet eens wanneer hij voor het laatst gedouchet had.
      ‘Ja, tuurlijk.’ June stond op. ‘Ik zal een handdoek voor je pakken. Heb je nog andere kleren mee?’
      Beschaamd schudde hij zijn hoofd.
      ‘Nah je past mijn kleren wel. Pak maar wat uit de kast. Ik maak in de tussentijd wel de logeerkamer klaar.’ Emilio stond op. ‘Heb je überhaupt al wat gegeten vandaag?’
      Juice staarde naar zijn knieën toen hij ook dit ontkennend moest beantwoorden. Jemig – hij kon niet eens fatsoenlijk voor zichzelf zorgen. ‘Ik krijg toch geen hap door m’n keel.’
      ‘Oh wacht maar totdat je een hamburger ruikt.’
      Hij kauwde op zijn lip. ‘Moet ik nog wel blijven? Nu Rafi zo boos is?’ Schichtig keek hij op.
      Emilio trok zijn wenkbrauwen op. ‘Wat? Wil je het bij de eerste tegenslag al opgeven? Kom op Juan, zo ken ik je niet. Ga douchen, eet wat en je zal je weer een stuk beter voelen.’
      Met een zucht kwam Juice overeind.

Emilio had gelijk. Van een warme douche en een goede maaltijd knapte hij flink op. Niet genoeg om een glimlach te kunnen produceren of het zeurende gevoel in zijn buik kwijt te raken, maar hij voelde zich in ieder geval iets minder labiel.
‘Wat zeg je van een ouderwets mannenavondje?’ vroeg Emilio toen ze hun toetje achter de kiezen hadden. ‘Je moet effe een beetje relaxen man. June kan met Glenn naar Jordy gaan, dan doen we een biertje en kijken we een film ofzo. Like the old times.’
      Zijn eerste instinct was om nee te zeggen. Hij haatte Emilio nog steeds en alles wat hij voor hem deed verwarde hem alleen maar. Toch twijfelde hij er niet aan dat June graag naar Jordy toe wilde, voor haar was het ook allemaal niet makkelijk.
      Met een schouderophalen stemde hij toe.
      Gek genoeg voelde hij zich iets lichter toen hij alleen was met Emilio. June riep toch een soort spanning in hem op, hij wilde haar de hele tijd aanraken, was constant bang haar pijn te doen… Pas toen ze weg was, merkte hij dat de stress ook iets afzakte.
      Met een biertje zakten ze op de bank neer.
      ‘Zullen we ouderwets een paar afleveringen jack-ass kijken? Dat heb ik echt al in geen honderd jaar gezien.’
      Juice haalde zijn schouders op. Hij vond alles best.
      Emilio verbond zijn telefoon met de tv en zette een YouTube filmpje op.
      Juice had nog twee biertjes nodig voordat zijn lippen een klein beetje omkrulden. ‘Shit wat is dit slecht,’ zei hij na een tijdje. ‘Dat we hier echt al die uren naar hebben gekeken.’
      ‘Ik ben blij dat we niet stom genoeg waren om sommige dingen na te doen,’ grinnikte Emilio. Hij boog zich voorover en rolde een joint op de tafel, die hij opstak. Na er een trekje van genomen te hebben, gaf hij hem door aan Juice.
      Met zijn voeten balancerend op de rand van de tafel zakte Juice wat meer onderuit terwijl hij een trekje nam.
      ‘Wordt June niet boos? Ik kan me niet voorstellen dat ze het goed vindt dat je in huis blowt.’
      ‘Ze weet dat je het nodig hebt om die tollende gedachten van je wat tot rust te brengen. Morgen is de geur wel weg.’
      Juice merkte dat hij nu al wat slaperig werd. Wanneer hij voor het laatst meer dan vier uur achtereen had gekeken, kon hij zich niet herinneren. Hij schudde zijn hoofd toen de vier mannen op het tv-scherm op een wip gingen zitten en er een dolle stier werd losgelaten. Toen d’r eentje van de wip viel, wegholde en door de stier aan de kant werd gesmeten, schudde hij zijn hoofd.
      ‘Misschien zijn we nog niet zo fucked-up als ik dat zie.’
      Emilio nam een slok uit het flesje bier en grinnikte. ‘Nee valt best mee hè? En zij zijn nog niet eens dronken. Fuck – ik weet niet eens meer wanneer ik voor het laatst dronken ben geweest. Twee kinderen geeft je leven toch een andere draai.’
      ‘Misschien maar beter,’ mompelde Juice. ‘Kijk wat je allemaal hebt. Ik verkloot alles alleen maar.’ Hij probeerde de brok in zijn keel weg te slikken en opende een nieuw flesje bier om zijn emoties voor Emilio te verbergen.
      ‘Ik heb ook dingen verkloot,’ zei Emilio zacht. ‘Onze vriendschap. Het is ook mijn schuld dat jij zo’n kutleven heb gehad. Als ik die nacht niet dronken was geweest… dan had ik er voor je kunnen zijn toen Mat doodging. Dan hadden we dat niet alleen hoeven verwerken. Dan hadden we samen naar een oplossing kunnen zoeken.’
      Zwijgend pulkte Juice aan het etiket op het bierflesje. Hij wist niet hoe hij daar op moest reageren. Zo waren de dingen nu eenmaal niet gegaan. Hij nam de joint weer van Emilio over en sloot zijn ogen even. De chaos in zijn hoofd werd wat rustiger en hij draaide zijn hoofd opzij. ‘Thanks. Voor dit.’
      ‘Anytime bro. Weet je… ik heb dit gemist.’
      ‘Ik ook,’ gaf Juice toe. Als hij nuchter was, had hij dat misschien niet willen toegeven, maar op dit moment maakte het hem niet uit. ‘Ik heb nooit meer echt een goeie vriend gehad.’
      ‘Ik dacht altijd dat die bikers zo hecht waren.’
      ‘Ja,’ gaf hij toe. Met een zeurend gevoel in zijn maagstreek dacht hij aan Chibs. Hun band was ook speciaal geweest, maar het was niet als met Emilio. Chibs was ouder – was meer een mentor dan een maatje. ‘Maar ik denk dat ik er nooit echt heb bijgehoord. Zelfs toen ik mijn patch gehaald had, moest ik de meest simpele klusjes doen. Ze vonden me meestal maar een idioot.’ Hij glimlachte een beetje triest. ‘Al was ik dat soms ook wel. Ik heb eens slaappillen ingenomen terwijl ik dacht dat het speed was, slaappillen die we blijkbaar voor een stel agenten moesten gebruiken. Ik ging knock out en verklootte de boel. Ze trokken me een luier aan en dumpten me voor het politiebureau. Met een stuk karton aan me borst geniet waarop stond of iemand dit achterlijke kind wilde adopteren.’ Hij wreef over zijn borst, het was alsof hij de nietjes nog steeds kon voelen.
      Emilio schoot in de lach. ‘Fuck – wat heb ik dan een saai leven gehad.’
      Juice grijnsde. ‘Als je vanavond knock out gaat wil ik je best op straat dumpen met een luier om hoor.’
      Lachend draaide Emilio zich wat meer naar hem toe en leunde met één elleboog over de rugleuning. ‘Zonder de club had ik dat ook weleens zien gebeuren. Weet je nog die keer dat we zo fucking dronken waren dat we katten gingen stelen en in een schuur opsloten waar we een asiel van wilden maken? Omdat we ervan overtuigd waren dat het allemaal zwerfkatten waren?’ Hij rolde zijn mouw op. ‘Volgens mij heb ik er nog steeds een litteken van, een van die uithalen. M’n armen zagen eruit alsof ze door een vleesmachine waren gegaan.’
      Juice schoot in de lach toen de herinneringen door zijn hoofd schoten. Fuck – wat had hij daar al lang niet aan gedacht. En wat had hij al lang niet gelachen. ‘Of wat dacht je van die keer dat we aan het einde van een avond stappen een gaybar waren binnengestapt en écht niet doorhadden waarom al die gasten aan ons zaten? Volgens mij heb je toen nog iemand op z’n bek geslagen.’
      ‘Oh god – ja. Toen brak ik m’n pink, maar dat merkte ik pas de volgende ochtend.’ Hij lachte zachtjes. ‘Ik kan me ook nog herinneren dat we iemand zijn rolstoel hadden geleend en van een helling naar beneden gingen racen waarbij jij uiteindelijk in een vijver belandde.’
      ‘Niet ik, Mat.’ Hij zuchtte zachtjes toen hij aan zijn broer dacht. De onbekende vreugde die net zijn borstkas had gevuld, gleed weer weg. ‘Ik mis hem.’
      ‘Ik ook,’ bekende Emilio. ‘Het is al zo lang geleden, maar soms voelt het nog als gisteren toen ik hem voor het laatst zag.’ Hij sloeg zijn ogen neer. ‘En hij haatte me toen.’
      Juice wist niet wat hij daarop moest zeggen, want het was waar. ‘Als hij had gezien hoe goed je nu voor June had gezorgd, zou hij het vergeven hebben.’
      Emilio keek naar hem op. ‘En jij – vergeef jij het me?’
      ‘Ik ben er mee bezig.’ Hij boog zijn hoofd. ‘Maar mijn leven is zo’n puinhoop, mijn hoofd zo’n chaos…’ Een traan kroop langs zijn wang. ‘Ik heb gewoon het gevoel dat iedereen me haat. Dat iedereen me…’
      ‘Ik haat je niet. Ik zou je nooit kunnen haten, wat je ook doet.’
      Juice verstijfde. Hij hoorde aan zijn stem dat zijn vriend het meende en hij sloeg zijn ogen op. Emilio’s donkere ogen waren vol liefde en zo anders dan alle teleurgestelde blikken die hij de afgelopen maanden had gezien. Hij wist niet wat hij daarop moest zeggen, hij kon moeilijk beweren dat het andersom ook zo was.
      ‘En ik haat het als je huilt.’
      Juice' ogen werden groot van ongeloof toen Emilio met zijn duim langs zijn wang streek en vandaar met zijn hand naar zijn nek gleed. Hij was zo overrompeld dat hij zich niet kon bewegen toen Emilio opeens zijn gezicht dichter bij dat vanzelf trok en hem kuste.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    haha ik zag dit niet aankomen, veel te druk met juice en june,
    haha die baby actie is zoo leuk in de serie

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Holy shit! Dit verklaard wel een hoop hahah

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Haloooooooo
    Die zag ik niet aankomen, maar het verbaasd me niet hahahahahaha.
    June is wel het dichste bin Juice dat hij kon krijgen.

    Mooi geschreven!
    Verder!!

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha ja, het verklaart Emilio's gedrag als tiener heel erg. Op Wattpad hadden een paar mensen het al door (eentje zelfs al na twintig hoofdstukken ofzo) maar hier had niemand er nog wat over opgemerkt haha.

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Hahaha geniaal. Leek mij beetje ver gezocht maar inderdaad heel logisch

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen