HET HEDEN


Emilio had geen flauw idee waar het verlangen om Juan te zoenen vandaan was gekomen. Opeens was het er. En heftig – fucking heftig. Nooit eerder had hij zo erg naar de lippen van iemand gesmacht. Toen hij ze aanraakte, leek hij stroomstootjes door zijn hele lijf te voelen. Nadenken lukte niet meer, ergens ving hij nog een glimp op van de gedachte dat Juan niet gay was, maar met de gedachte dat hij dat voor zover hij zelf had geweten ook niet was, counterde hij die. Hij wist niet wat hij deed. Het kon hem niet schelen ook.
      Hoewel het zijn eigen shampoo en zeep was die hij rook, had het zich met Juans geur vermengd en het maakte hem wild van verlangen. Hij draaide Juans hoofd iets, drukte zijn lippen opnieuw tegen die van hem. Zachtjes, maar zelfverzekerd. Hij wilde dit – oh hij wilde dit zo graag. Zijn hand had zich om Juans nekspieren gevouwen waardoor hij voelde hoe gespannen zijn vriend was. Met sterke vingers masseerde hij ze; hij wilde dat Juan relaxte.
      Ergens verwachtte hij een klap in zijn gezicht. Een boze uitroep. Dit voelde als een droom die ieder moment uit elkaar kon knappen – een droom die hij al jaren had gehad maar waar hij zich nu pas bewust van werd. Nu hij de magie op Juans lippen geproefd had, was het alsof er een schot omhoog werd geschoven die gevoelens toeliet die hij nooit eerder had ervaren.
      En plotseling kuste Juan hem terug op zijn lippen, aarzelend, zijn mond een beetje open alsof hij zelf het initiatief niet durfde te nemen voor een echte zoen. Emilio wel. Het leek vanzelf te gaan, hij leunde dichter naar zijn vriend toe en liet zijn tong de heerlijke natte warmte binnenglijden. Hun tongen streken langs elkaar, wonden om elkaar heen. Het was anders dan bij June – dan bij ieder meisje dat hij had gezoend. Het was alsof zijn tong tintelde bij iedere kleine aanraking en zijn ledematen voelden week. Zijn hand gleed omhoog, zijn vingertoppen duwden tegen de bolling van Juans achterhoofd waardoor hij zijn hoofd ietsje ophief en de hoek van de zoen veranderde. Juans hand lag tegen zijn zij en bewoog niet. Hij wilde zijn vingertoppen op zijn huid voelen, langs zijn nek en zijn wang maar liet het aan de man zelf over.
      De kus werd intenser – ging veel langer door dan Emilio ooit voor mogelijk had gehouden. Zoenen leek een nieuwe definitie te krijgen, smaak een nieuwe dimensie. Alle geluiden in de kamer verstomden en toen hij nog dichter tegen Juan aan leunde voelde hij zijn wild bonkende hart.
      Emilio’s erectie klopte zo hevig dat het hem bijna liet jammeren, hij wilde Juans hand eromheen voelen, zijn lippen; beelden van dingen die hij altijd had verafschuwd leken opeens mooi en lekker. Gold dat ook voor hem? Was hij net zo hard? Of was dit niets dan een effect van de wiet en de alcohol voor hem, was de chaos in zijn hoofd zo gigantisch dat hij niet meer wist wat hij deed?
      Aarzelend legde hij zijn hand op Juans bovenbeen. Na het douchen had hij Emilio’s joggingbroek aangetrokken waardoor hij veel meer voelde dan hij bij een spijkerbroek zou hebben gedaan. Zijn hand gleed naar zijn lies en toen Juan hem niet van zich af sloeg maar hem bleef zoenen, bevoelde hij de bobbel in zijn broek. Ja – die was hard. Met zijn vingers volgde hij de lange harde lengte, daarna legde hij zijn hand om Juans ballen en masseerde ze.
      Zijn vriend kreunde in zijn mond. Het geluid liet het vuur in zijn buik opvlammen en hij voelde zijn eigen stijve lid kloppen. Zijn greep verstevigde tot Juan opnieuw kreunde, en opnieuw gaf het hem zo’n boost dat hij zelf ook kreunde. Juans hand bewoog zich ook eindelijk. Niet naar zijn kruis, zoals Emilio gehoopt had, maar richting zijn borst. Zijn vingers dwaalden erlangs en met een steek in zijn buik realiseerde Emilio zich dat hij naar borsten zocht, alsof hij niet doorhad dat hij met een man zoende. Het was vast de eenzaamheid die hem liet vastgrijpen aan ieder beetje warmte en genegenheid.
      Emilio liet zich niet ontmoedigen – misschien zat hij er naast. En zelfs als dat niet zo was, kon hij zijn vriend bijna net zoveel geven als June. Hij boog Juans hoofd naar achteren en volgde met zijn mond Juans kaak. Stoppels schuurden onder de gevoelige huid van zijn gezwollen lippen terwijl hij zijn schroom overboord gooide en zijn hand nu in de trainingsbroek liet glijden. Nog niet onder zijn boxer – hij was te bang voor zijn reactie. Maar nu er nog maar een dun stukje kleding omheen zat, kon hij zijn hand om zijn grote mannelijkheid heen leggen en begon hij zijn hand in een tempo te bewegen die hem zelf het best beviel.
      Juan reageerde direct; hij hapte naar adem en spreidde zijn benen wat meer. Weer rolde er een kreun over zijn lippen, dieper nu. Emilio keek naar Juans gezicht. Zijn ogen had hij gesloten en zijn ademhaling ging snel.
      ‘Dus dit vind je lekker hè?’ zei hij met een schorre stem. ‘Zeg me wat je nodig hebt om te relaxen, homes. Ik heb nog nooit iemand gepijpt maar ik weet zeker dat je fucking lekker smaakt. Je mag me ook neuken als je wil.’ Tintelingen schoten door zijn armen door zijn eigen woorden. Hij wilde net zijn hand in Juans boxer laten glijden om hem echt te rukken toen de man opeens achteruitdeinsde en hem wild van zich afduwde. Met grote ogen van paniek staarde hij Emilio aan.
      ‘Wat de fuck doe je. Wat de fuck doe je man!’ ratelde hij, met tranen die in zijn ogen stonden. Hij veegde langs zijn mond alsof hij wat ranzigs had geproefd. ‘Ik ben niet gay. Ik wil dit niet. Gatverdamme man. Wat de hel was dat?’ Hij kroop naar achteren op de bank, zijn ogen wijd en vol chaotische gedachten.
      ‘Doe rustig,’ reageerde Emilio geïrriteerd. Zijn woorden raakten hem, gaven hem een steek in zijn buik. ‘Ik weet het ook niet oké. Ik heb ook nog nooit met een kerel gezoend. Geen reden om zo te stressen.’
      ‘Geen reden om te stressen?!’ Zijn stem schoot de hoogte in. ‘Je wil me pijpen, je wil me neuken?’
      ‘Ik wil dat je relaxt.’
      ‘Dus? Stuur dan een fucking hoer naar me toe in plaats van het zelf te doen!’
      Emilio zuchtte. ‘Hé ik weet niet hoor, maar je zoende zelf terug. Je vond het lekker man.’
      ‘Ik ben high en aangeschoten! En dacht – weet ik veel! Ik dacht helemaal niks – ik realiseerde me pas dat ik met jóú zoende toen ik je stem hoorde!’ Hij kwam overeind van de bank, keek hem aan en boog toen voorover. Braaksel kletterde op de grond.
      Emilio keek weg. Tranen brandden in zijn ogen.
      Vond hij het zo smerig dat hij ervan moest kotsen?
      Zelf had hij dat vroeger ook gevonden, maar wat hij net gevoeld had – dat had hij nog nooit gevoeld.
      ‘Fuck ik moet weg hier,’ bazelde Juan en hij veegde weer langs zijn mond. ‘Ik kan niet geloven dat we – dat je…’ Hij struikelde achteruit totdat hij bij de achterdeur was en duwde de klink omlaag.
      ‘Hé kom op…’ zuchtte Emilio. ‘Sorry oké?’ Ook hij stond wankel op. Pas toen hij stond, merkte hij de invloed van het bier dat hij achterover had gegoten. ‘Ik – ik weet niet wat dit was. Het was de drank, de wiet…’
      Maar hij wist dat het niet waar was. Niet van zijn kant.
      Hij wist niet hoelang hij het onderdrukt had, misschien wel jaren, misschien altijd al wel, maar nu zijn gevoelens naar de oppervlakte waren gekomen kon hij ze niet zomaar meer terugduwen.
      ‘Juan het spijt me,’ zei hij opnieuw toen zijn vriend naar buiten stapte. ‘Ga niet weg oké? Ik ga wel naar mijn slaapkamer – laten we hier morgen over praten oké?’
      ‘Nee, nee ik moet hier weg,’ bazelde Juan. Zijn ogen waren nog steeds wijd en schoten nerveus heen en weer. In plaats van zijn stress weg te nemen, had Emilio het tien keer verergerd. ‘Ik moet weg,’ herhaalde hij. ‘Ik wilde dit niet. Ik wilde dit echt niet.’
Hij sloot de deur.
      Emilio zuchtte. Hij wilde achter hem aangaan, maar wist dat hij de dingen alleen maar erger kon maken op dit moment. Er was niets wat hij kon zeggen wat nog niet gezegd was.
      Een beetje radeloos haalde hij een hand door zijn haar. Zijn blik viel op de plas kots op de grond en zijn eigen maag draaide zich om. Hij moest het opruimen voor June of Rafi thuiskwam.
      Toen hij dat gedaan had, sleepte hij zichzelf naar boven. De achterdeur liet hij open zodat Juan naar binnen kon wanneer hij wilde. Hij hoopte maar niet dat hij hem nu voorgoed had weggejaagd. Wel had hij het onmogelijke gepresteerd – zijn vriendschap met Juan nóg meer verpesten.
      Hij zakte op het bed neer en zuchtte diep. Er zat een brok in zijn keel en hij verlangde naar Junes armen om hem heen. Hij pakte zijn telefoon en zond haar een kort berichtje.
      Ik heb het weer verkloot. Sorry.

. . .


June had niet een hele ontspannen avond. De woorden die Rafi naar Juan gesnauwd had bleven door haar hoofd spoken. Ze voelde zich er schuldig over – ze had moeten voorzien dat hij zou zo reageren. Ze was zelf echter zo blij geweest dat Juan weer teruggekeerd was in haar leven dat het geen moment in haar opgekomen was dat haar zoon dat misschien niet zou doen. Jordy had haar geprobeerd gerust te stellen en gezegd dat haar zoon wel zou bijdraaien, maar June was vooral bang dat Juan zo teleurgesteld raakte dat hij weer weg zou gaan.
      Toen ze dan rond middernacht, vlak voordat ze naar bed had willen gaan een appje van Emilio kreeg dat hij het verkloot had was viel ze meteen weer in een put vol zelfverwijten. Natuurlijk konden die twee niet normaal een avond doorbrengen! Daar was het nog steeds te vroeg voor. Emilio wilde te graag dat alles weer het oude werd, hij klampte zich daar zo erg aan vast dat hij waarschijnlijk niet doorhad dat Juan daar nog helemaal niet aan toe was. Hij was al zo emotioneel geweest vandaag, er was waarschijnlijk weinig voor nodig geweest om de woede weer te laten oplaaien.
      Na Jordy het berichtje te hebben laten lezen, zei haar vriendin dat ze naar huis moest gaan en dat zij Glenn morgen wel naar huis zou brengen. Aangezien Glenn hier wel vaker sliep stemde June er meteen mee in en haastte zich naar huis.
      Een sterke wietlucht kwam haar tegemoet toen ze de voordeur opendeed. Boos klemde ze haar kiezen op elkaar. Emilio wíst dat ze niet wilde dat er binnen werd gerookt en al helemaal geen wiet! Ze had niet eens geweten dat hij dat nog steeds gebruikte. Toen ze de verzameling bierflesjes op de tafel zag, slaakte ze een diepe zucht. Eigenlijk had ze gehoopt dat ze het tijdperk van high en dronken vriendjes wel had afgesloten. Hoewel haar handen jeukten om de rommel op te ruimen, liep ze toch naar boven toe. Juans motor had gelukkig nog in de tuin gestaan, dus ze liep eerst naar de logeerkamer toe. Die was leeg.
      Een naar gevoel bekroop haar. Wat was er gebeurd? Hadden de jongens gevochten? Jordy had Juans pistool opgeborgen, maar ze was evengoed bang dat hij Emilio iets zou aandoen. Ze deed de slaapkamerdeur open en zag dat Emilio in bed lag, met zijn rug naar haar toe.
      ‘Heb je hem gezien?’ vroeg Emilio met een monotone stem, zonder naar haar toe te draaien. Ze liep om het bed heen en ging op de rand ervan zitten. Ze schrok een beetje toen ze Emilio’s gezicht zag. Hij leek radeloos, terwijl hij juist altijd de stabiele factor in haar leven was en er maar weinig dingen waren die hem van zijn stuk konden brengen.
      ‘Nee, de kamer was leeg. Wat is er gebeurd?’ Ze streek langs zijn wang, opgelucht dat er geen blauwe plekken waren. ‘Kregen jullie weer ruzie?’
      Hij rolde op zijn rug en zuchtte. June ging naast hem liggen, met één arm over zijn bovenlijf en haar elleboog in het kussen zodat ze hem kon aankijken. Langzaam trok ze met haar wijsvinger cirkels over zijn borst terwijl ze wachtte tot hij begon te praten.
      ‘Ja. Hij is kwaad weggestormd.’
      ‘Waarom?’
      Tot haar verbazing zag ze dat zijn wangen roodkleurden en dat hij zijn gezicht van haar wegdraaide om zijn schaamte te verbergen.
      ‘Ik heb hem gezoend. En ehm… en wel een beetje meer dan dat.’
      Ze staarde hem overdonderd aan. ‘W-wat?’ Emilio had Juan gezoend? Emilio – die twee zoenende mannen op tv niet eens aankon?
      ‘We waren herinneringen aan het ophalen.’ Met een zucht draaide hij zich terug. ‘Toen we het over Mateo hadden werd hij een beetje emotioneel en het duurde niet lang voordat hij weer triest werd en begon te ratelen dat iedereen hem haatte. Dus ik zei tegen hem dat ik hem niet haatte. En toen hij begon te huilen – toen eh, veegde ik zijn traan was en wilde ik hem opeens zoenen. En dus eh – en dus deed ik dat.’
      Hij staarde naar het plafond en haalde diep adem.
      ‘En hij werd boos?’ gokte June. Zij voelde zich al overrompeld, laat staan hoe Juan zich gevoeld had.
      ‘Niet meteen,’ mompelde hij. ‘Ik dacht niet dat hij het zou doen, maar hij zoende me terug. We hebben best een lange tijd gezoend en ik voelde – dingen die ik nooit eerder heb gevoeld. Ik was fucking opgewonden en hij protesteerde niet toen ik mijn hand in zijn broek liet glijden.’
      June sloeg haar ogen neer. Ze wist niet wat ze moest voelen, ze wilde de jongens niet veroordelen maar het voelde gewoonweg supervreemd.
      ‘Ik zei dat ik wilde dat hij zou relaxen en deed wat suggesties wat ik met hem zou kunnen doen of wat hij met mij mocht doen.’
      In haar buik trok iets samen; zelf had ze die zwoele stem van hem vaak genoeg gehoord tijdens de seks.
      ‘Toen hij mijn stem hoorde flipte hij en werd hij boos, zei dat hij niet doorhad dat hij niet met een vrouw was tot ik begon te praten door de drugs en de drank… En toen wilde hij weg. Ik probeerde hem tegen te houden, maar ik wist niet hoe. Hij was in de war en ik ben in de war en ik weet het gewoon allemaal niet meer. Ik dacht echt dat we weer op de goede weg waren en nu heb ik het allemaal weer verkloot.’
      Hij rolde om en begroef zijn gezicht tegen haar schouder. ‘Het is zo’n chaos in mijn hoofd, ik had nooit gedacht dat ik… dat ik zoiets zou willen doen.’
      June had hem niet vaak overstuur gezien en ze kuste zijn slaap terwijl ze haar armen om haar heen sloeg. ‘Ben je op hem verliefd?’ vroeg ze zacht.
      Eigenlijk wist ze het antwoord wel. Het was zo klaar als een klontje. Opeens schoven er zoveel puzzelstukjes op zijn plaats… waarom hij haar vroeger zo gehaat had, waarom hij áltijd over zijn avonturen in bed had opgeschept, waarom hij zo lang naar zijn vriend had gezocht, waarom hij op de middelbare überhaupt zo’n eikel was geweest… Hij had geworsteld met gevoelens die hij niet begreep en die hij nu pas, na twintig jaar, een beetje begon te begrijpen.
      ‘Ik denk – ik denk dat het gewoon door de joint kwam. Ik heb al zo lang niet gesmoked.’
      Ze glimlachte een beetje triest terwijl ze een paar plukken haar van zijn voorhoofd veegde. Er waren weinig mensen die zo’n macho waren als hij, dat hij op een man viel moest zijn zelfbeeld beschadigen. ‘Ik denk het niet lieverd. Ik denk dat die gevoelens er al heel lang zijn.’
      Aarzelend keek hij naar haar op. Er lag nog steeds een zweem rood op zijn wangen.
      ‘Je weet dat je eerlijk tegen me kunt zijn. Ik veroordeel je niet en ik hou ook niet minder van je.’ Ze kuste zachtjes zijn lippen en sloeg haar armen wat steviger om hem heen. Het was vreemd; tot Juan was teruggekomen had ze Emilio nooit kunnen vertellen dat ze van hem hield en nu ging het moeiteloos. Misschien omdat ze hem nog nooit zo kwetsbaar had meegemaakt.
      ‘Het verbaast je niet?’ mompelde hij. ‘Dat ik gay ben?’
      ‘Je bent niet gay. Tenzij je nooit echt op een meisje gevallen bent.’
      ‘Ik hou van vrouwen,’ mompelde hij. ‘Ik hou van jou June.’
      Ze streelde zijn wang. ‘Ik heb je er nooit van verdacht op mannen te vallen, maar nu ik op sommige dingen terugkijk verklaart het zo veel. Heb je echt nooit eerder doorgehad dat je meer voor hem voelde dan vriendschap?’
      Hij was even stil. ‘Er waren soms wat rare, ongemakkelijke momenten. Dan voelde ik dingen die ik niet begreep, maar ik dacht nooit dat ik… dat ik verliefd op hem was. Ik heb hem nooit willen zoenen, heb nooit over hem gefantaseerd. Ik dacht altijd alleen maar aan meisjes.’
      ‘En behalve voor Juan heb je nooit zulke gevoelens voor iemand gehad?’
      Hij probeerde zijn hoofd weg te draaien. Ze kuste zachtjes zijn kaak en liet haar hand onder zijn shirt glijden, wetend dat haar aanraking hem zou kalmeren. ‘Zeg het maar lieverd.’
      ‘Ik dacht altijd dat ik hem gewoon bewonderde, dat hij als een broer voor me was. Ik had zelfs een keer een droom waarin hij me opdroeg hem te pijpen, maar weet ik veel, ik was jong en in de war en dacht dat elke jongen weleens zo’n droom had. Maar toen hij – toen hij doodging… Ik was er zo kapot van toen hij doodging en de gedachte dat hij destijds een hekel aan me had vanwege wat ik jou had aangedaan maakte me… maakte me gek. Nog steeds. Na vijftien jaar kan ik me nog steeds zijn grijns voor de geest halen, en nu voel ik… nu voel ik hetzelfde als ik bij Juan voelde. Hij zou er van gewalgd hebben als hij het wist. Net als – net als Juan. Hij moest zelfs kotsen.’
      June vroeg zich af waar Juan nu was, hoe hij zich voelde. De gedachte dat hij dronken en high over straat zwierf, bezorgde haar een steen in de maag. Als hij Emilio had teruggezoend, twijfelde ze er niet aan dat hij net zo in de war was.
      ‘Vind je het smerig June?’ vroeg hij kleintjes.
      June boog zijn hoofd zodat hij haar aankeek. ‘Ik vind liefde nooit smerig. Emilio, ik hou van je. En van Juan. En als jullie ook van elkaar houden, vind ik dat alleen maar mooi.’
      ‘Zou je dat willen?’ vroeg hij zacht. ‘Met ons allebei samenblijven? Een driehoeksrelatie?’
      Nu was het June die begon te blozen. Geen keuze hoeven maken tussen beide mannen, geen van hen hoeven kwijtraken… Mensen zouden over hen praten, haar zoons zouden er misschien om gepest worden. Maar ze kon niet ontkennen dat haar hart sneller begon te kloppen en ze werd er een beetje verlegen van. Mensen die zulke relaties aangingen waren nogal buitennissig en het paste niet bij haar karakter.
      ‘Ik weet het niet,’ zei ze zacht. ‘Hoe zal Rafi erop reageren?’ Ze beet op haar lip en begroef daarna haar gezicht tegen zijn schouder. ‘En onze derde persoon moet er ook nog mee instemmen. En die is al zo… in de war.’
      ‘Ja…’ Emilio zuchtte. ‘Ik heb alles alleen maar erger gemaakt.’
      June kon het hem niet kwalijk nemen. Zelf kon ze zichzelf ook niet in de hand houden. Hoewel ze Emilio aanvankelijk trouw had willen blijven, had dat uiteindelijk nog geen dag geduurd. Dat hij na zijn lange zoektocht naar Juan ook door emoties werd overmeesterd, was niet meer dan logisch.
      ‘Die keer dat we over een trio fantaseerden… had je toen ook niet bepaalde gedachten?’ vroeg ze zich af.
      ‘Ik vond het fucking geil. Maar ik dacht alleen maar aan wat jij met me zou doen en wat hij met jou zou doen… en dat ik zou toekijken. Ik weet niet – het voelt alsof mijn gevoelens gewoon geblokkeerd waren totdat de drank en de wiet de blokkade afbraken.’ Zijn hand gleed naar die van haar en hun vingers verstrengelden. ‘Denk je dat er een minikansje is dat hij ook biseksueel is, June?’
      De hoopvolle blik in zijn ogen was aandoenlijk. Hij was echt heel erg verliefd op Juan en geen van hen had het doorgehad. De kwetsbaarheid die hij haar toonde liet haar buik gloeien.
      ‘Ik weet het niet, lieverd, maar ik denk niet dat hij hetzelfde voor jou voelt als jij voor hem. Maar misschien… misschien heeft hij er ook nog nooit voor opengestaan. En ik denk ook niet dat hij dat voorlopig kan. Hij heeft al zoveel aan zijn hoofd.’
      ‘Ik weet het,’ mompelde hij. ‘Ik had het nooit moeten doen. Het was zo stom. Maar toen ik in zijn ogen keek… ik had er geen controle meer over. Weet je – ik wil gewoon vergeten dat het ooit gebeurd is… hoe het voelde. Ik wil – ik wil gewoon weer dat het zoals vroeger wordt. Ik hoef geen relatie met hem – ik wil… ik wil gewoon mijn maatje terug. Ik mis hem. De afgelopen achttien jaar heb ik hem elke fucking dag gemist.’
      ‘Ik weet het lieverd. En ik weet dat hij jou ook elke dag heeft gemist.’
      Maar of Juan ooit nog op dezelfde manier naar Emilio zou kunnen kijken, dat wist ze niet. Ze wilde hem echter niet nog droeviger maken en hield dat voorgevoel voor zichzelf. Ze keek naar zijn gespannen gezicht, naar de twijfels en de verwijten in zijn ogen.
Vanmiddag had ze die in Juans ogen gezien, toen had ze hem geholpen zijn gedachten uit te schakelen.
      Voor Emilio zou ze hetzelfde doen. Ze hielp hem zijn shirt uit te trekken, daarna kuste ze zijn bovenlijf totdat dat ze bij zijn riem aankwam. Nadat ze die had losgemaakt, keek ze aarzelend naar hem op.
      ‘Wil je dat ik doe wat Juan niet wilde doen?’
      Emilio leek te aarzelen. Hij kwam overeind en sloeg zijn armen om haar heen. ‘Ik wil niet dat je het doet omdat Juan het niet wilde doen. Je bent geen vervanger, June. Je bent mijn vriendin.’ Hij streek langs haar wang, zo lichtjes en teder dat ze huiverde. ‘Het spijt me dat ik ben vreemdgegaan.’
      Dat hij dat had gedaan, was geen moment in haar opgekomen. Hoe kon dat ook – ze had het zelf ook gedaan.
      ‘Ik weet niet – hij hoort bij ons,’ zei ze aarzelend. ‘Bij ons twee. Het zijn onze gevoelens voor hem die ons bij elkaar hebben gebracht, denk ik. Het is allemaal zo bizar.’ Haar lippen krulden om in trieste glimlach. ‘Als we dit toch eens hadden geweten, toen we zestien waren?’
      Emilio grinnikte zacht. ‘Ik heb het je gezegd, die eerste dag dat je in El Torro kwam. Dat ik eens je nummer twee zou worden.’
      Ze legde haar handen tegen zijn wangen en keek hem diep in de ogen. ‘Je bent meer dan mijn nummer twee, E. Jullie zijn allebei mijn nummer één.’
      Hij haalde een hand door haar aan. ‘En jullie de mijne. Oh, als zestienjarige Emilio had geweten dat hij op een dag verliefd zou zijn op zijn beste vriend en het verlegen muurbloempje dat zijn hart gestolen had…’ Hij trok een mondhoek op. ‘Hij zou een hartverzakking krijgen.’
      ‘Maar goed dat zestienjarige Emilio destijds geen hart had,’ mompelde ze.
      Hij grinnikte zacht, daarna begon hij kusjes tegen haar lippen te drukken. ‘En ook geen verstand. Anders had hij nooit beweerd dat je saai in bed was.’ Zijn hand gleed onder haar shirt en schoof in de cup van haar beha. ‘Als hij toen had geweten dat je een driehoeksrelatie overwoog, had hij je tot het heetste meisje van de school bekroond.’
      Ze grinnikte tegen zijn lippen en sloeg haar armen om zijn nek. ‘Als ze toen had geweten dat ze ooit een kind van je zou krijgen, was ze het klooster ingegaan.’ Ze gaf hem een paar kusjes terug. ‘Dus het is maar goed dat we niet in de toekomst kunnen kijken.’

. . .

Ik ben toch wel benieuwd... Hebben jullie een favo ship? (:

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Ik vind de ship van juice en Emilio ook wel wat hebben, is iets anders;)

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ze zijn zo schattig samen, June is echt vet volwassen!

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha, ja dat mag ook wel een beetje op die leeftijd. ;p

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen