Foto bij 1.

Eerste stukje van mijn nieuwe story. Hope you like it!
Liefs Jane

"Katherina kijk even of de tafeltjes achterin de zaak ook schoon zijn, alsjeblieft".
Ik grijp een dienblad van de bar en loop naar achteren, ondertussen glijden mijn vingers langs de boeken.
Bekende schrijvers uit de Engelse literatuur komen langs in deze rij. Lewis Carrol, Jane Austen de zusjes Brontë, Charles Dickens, C.S. Lewis en Thomas Hardy.
'Kathy focus, opruimen en dan kun je naar huis,' denk ik hardop tegen mijzelf.

Ik haal een vochtige doek over een paar tafeltjes, als ik in mijn ooghoek iemand zie bewegen. Mijn blik stopt bij een jongeman, lezend, met zijn voeten op een tafeltje rustend.
De jongen is denk ik rond de 25, zijn haren zijn lang en krullend tot ruim op zijn schouders. Hij heeft een scherpe kaak en er zijn stoppeltjes zichtbaar op de huid van zijn gezicht. De hand die het boek nonchalant vast houd, heeft lange vingers vol ringen. Er zijn tatoeages op zijn handen en armen, maar waarschijnlijk nog wel meer.

"Zou je je voeten alsjeblieft van de tafel af willen halen? Hier eten en drinken mensen van, we zijn ook al een half uur geleden gesloten".
Hij negeert mij, de jongen reageert totaal niet op me. Zijn ogen gaan heen en weer, waaruit ik opdoe dat hij gewoon verder leest.
"Hallo, heb je me gehoord? We zijn dicht". Ik stap op hem af en klop met mijn knokkels op het tafeltje naast zijn laarzen. Nu pas kijkt hij op, zijn felle groene ogen priemen in de zee blauwe van mij.
Beetje verbaast doe ik een stapje achteruit, zijn blik grijpt mij meteen.
Hij bekijkt mij zwijgend, zijn blik glijdt van mijn gezicht tot naar mijn zwarte hakken. De manier waarop hij kijkt en zijn ogen mij scannen heb ik haast het gevoel geen kleding aan te hebben, snel kruis ik mijn armen voor mijn borst.

"Als werknemer mag je wel wat beleefder zijn naar je klanten Katherina, vooral in dit deel van New York".
Zijn blik blijft hangen op mijn naambordje en zijn stem klinkt spottend. Een rilling gaat over mijn rug op de manier waarop hij zonet mijn naam uitsprak.

De jongen praat verder, alsof het heel normaal is kritiek te leveren op iemand. "Sorry meneer, we zijn gesloten. Zou u zo vriendelijk willen zijn u voeten van tafel te halen en de winkel willen verlaten?"
Hij gaat verzitten op de stoel, hij zet zijn voeten van de tafel op de grond en leunt op zijn armen op zijn benen naar voren toe.
"Wat zou je baas daar wel niet van vinden Katherina, dat je zijn klanten zo aanspreekt?"
Al pratende staat hij op en gaat voor mij staan. Zijn zware accent klinkt spottend en arrogant. Een Engels accent, als ik me niet vergist. Dat valt hier meteen op in de straten van New York.

Met een klap, klapt hij het doek, wat hij aan het lezen was, dicht voor mijn gezicht en laat het met een grijns op de grond vallen. Ik doe een paar keer mijn mond open en dicht. Haast te verbaasd om ook maar een zinnig woord eruit te krijgen, hoe kan iemand zo zijn? Zo dominant en zeker van zichzelf?
"S s sorry, je hebt gelijk. Zou je alsjeblieft", ruw onderbreekt hij me.
"Stil. Je hoeft het niet nog eens te herhalen, je zet jezelf voor schut, doe gewoon je werk".

Hij loopt weg, het gangpad in naar de uitgang. Dan staat hij stil, langzaam op de hakken van zijn laarzen draait hij zich om, een grijns siert om zijn lippen.
"En nog een lesje, klanten spreek je aan met u. Tot snel, Katherina".
Hij laat me stomverbaasd achter, 'hoe kan iemand zo arrogant en zelf ingenomen zijn? Hoe dan?!'

Kwaad grijp ik het boek van de grond en zet het terug in de kast. Snel ga ik verder, maak de tafeltjes schoon en zet nog wat lege glazen en bekers op het dienblad en loop naar de keuken.
"De laatste kopjes Jace, voor de rest is alles schoon en opgeruimd".
"Je mag wel gaan hoor, ik moet toch afsluiten. Vader is net weg, hij wenst je een fijn weekend".
Verbaast kijk ik Jace aan, "o wacht, zouden ze dit weekend weg?"

De vader van Jace, Richard, is eigenaar van de ‘Livres et Café’. Hij is getrouwd met Luci en zei is de moeder van Jace. Jace is mijn beste vriend, daarom heb ik zo'n geluk dat ik hier werk. Jace en zijn vader lijken erg op elkaar, blond, lang, breed en bijna altijd een overhemd. Netjes en professioneel, zoals het hier hoort.
De winkel bevind zich nog net in Madison Avenue, Richard kan dat naar zijn zeggen, vaak nog niet geloven.

“Ja, ze zijn er samen even op uit, heerlijk voor ze. Wij moesten afsluiten, was je vergeten he?”. Ik voel dat ik een beetje rood aanloop, ik ben nogal en bekend warhoofd hier.
"Ja ik was vergeten dat het dit weekend was en dat het onze taak was de winkel af te sluiten". De keuken is snel weer netjes en voor de zekerheid loop ik nog even een rondje. Het mooie van de winkel vind ik de oude bakstenen wanden, waarin de boeken gezet zijn. Overal tafeltjes die afgeschermd zijn door rijen met boeken. Zo hebben ze overal knusse hoekjes gecreëerd met oude tapijten en planten. Wat de winkel de luxe uitstraling geeft is de goudkleur wat er in verwerkt is. Zoals de stoelen en de toonbank. De marmeren vloer doet het natuurlijk ook heel goed in het plaatje.

Ik pak mijn tas uit een kluisje en samen lopen we de buitenlucht in. Jace zijn ouders wonen in de upper east side, Park Avenue. Je snapt het al, de ouders van Jace zijn rijk. Het is maar een kwartiertje lopen ongeveer van het café naar huis. Ze waren zo lief om mij tijdens de zomer vakantie in huis te nemen, mijn ouders zijn vaak niet thuis of aan het werk. Jace en ik studeren samen aan Harvard Universety, daar hebben we elkaar ontmoet.
Als we thuis komen besluiten we dat we geen zin hebben om te koken, we bestellen pizza en ploffen op de bank. Ik weet Jace over te halen 'Friends', met mij te kijken. Tegen 22.00 worden we moe en nestelen ons onder een deken op de grote bank .

Reacties (1)

  • eldavia

    ❤❤

    1 jaar geleden
    • eldavia

      😘

      6 maanden geleden
    • bels

      dankjewel lieverd

      6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen