. . .

‘Hier is het.’
      Fye bleef tussen twee graven in staan en legde een hand op haar schouder. Dana staarde naar het kleine grafje. Hier lag ze. Hier lag haar meisje.
      Haar ogen liepen vol tranen en vertroebelden het zicht op de bloemen die er lagen. Zachtjes begon ze te snikken. Subtiel draaide Fye zich naar haar toe en sloeg haar armen om haar heen.
      Dana kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst gehuild had, het moest maanden geleden zijn. Nog voordat ze met Maddox trouwde. Ze probeerde er niet tegen te vechten, ze wist dat het verdriet eruit moest. Het was niet alleen om de dood van het kleine meisje. Het was vooral omdat ze zo hevig naar Juice’ armen verlangde dat het pijn deed. Oh, wat had ze nu graag zijn armen om zich heen gevoeld, zijn geruststellende geur geroken. Zelfs als hij niet meer met haar in een relatie wilde zijn, begreep ze niet waarom hij haar dan niet als een vriend kon steunen. Natuurlijk – ze vond het reuzelief dat Fye met haar mee wilde gaan, maar het voelde ook alsof Juice haar bewust deze extra pijn bezorgde.
      ‘Ik had nooit verwacht dat hij… dat hij me dit alleen zou laten doen,’ snifte ze.
      Fye wiegde haar heen en weer, streek door haar haren. Ze maakte sussende geluidjes en het kalmeerde haar ietsje.
      ‘Misschien was het te snel voor hem,’ zei Fye zacht toen ze Dana voorzichtig weer losliet. ‘Hij houdt nog steeds van je, Dana. Laatst vertelde hij me dat hij bang is voor de pijn die je bij hem omhooghaalt – pijn die hij net een beetje verwerkt heeft.’ Ze zuchtte zachtjes. ‘Ik leerde hem kennen toen hij om je aan het rouwen was. Week in week uit zag ik hem hier zitten, tegen jouw graf aan. High of dronken, of gewoonweg lusteloos zonder dat daar een verdovend middel voor nodig was. Ik denk dat hij bang is daar weer aan herinnerd te worden. Hij vond zichzelf toen heel zwak.’
      ‘Hij is nu zwak.’ Dana kon het niet helpen dat ze verbitterd klonk. ‘Alsof hij de enige is die pijnlijke dingen onder ogen moet komen.’
      ‘Ik ken je natuurlijk niet zo goed, maar volgens mij ben jij sterker uit deze hele tragedie gekomen. Hij gebroken.’
      ‘Denk je dat ik niet gebroken ben?!’ viel Dana uit. Ze haalde beverig adem en probeerde zichzelf weer onder controle te krijgen. Fye verdiende haar sneren niet, ze deed alleen maar haar best om te helpen. ‘Ik ben ook gebroken,’ zei ze iets zachter. ‘Ik heb hem nodig.’
      Tranen gleden weer over haar wangen. Een beetje beschaamd draaide ze zich van Fye weg, wetend dat ze nu over haar vriend sprak.
      ‘Niet per se als vriendje,’ zei ze zacht. ‘Maar wel als vriend. Ik ben al zoveel mensen kwijtgeraakt Fye.’ Haar lippen trilden. ‘Opie was mijn eerste vriend hier en die moest ik door zijn hoofd schieten. Cherry heeft me verraden en is van de aardbodem verdwenen. Kip weet niet meer wie ik ben. Ik heb alleen nog Koz en Juice… en die laatste ook niet meer. Hij heeft iedereen van me afgenomen.’ Weer begonnen haar schouders te schokken en ze zakte op de grond neer. ‘Hij heeft echt iedereen van me afgenomen. Zelfs nu hij dood is zorgt hij er nog voor dat ik dierbaren kwijtraak.’
      Fye knielde achter haar neer en wreef over haar bovenarmen. ‘Juice draait wel bij en met Kip kun je opnieuw een vriendschap opbouwen. Met mij ook, als je wilt. En vanavond komt je broer weer thuis, toch? Herstel duurt lang lieverd, je moet kleine stapjes nemen. Jullie allebei.’
      Snotterend haalde Dana adem. Ze staarde naar de witte kiezels tussen haar voeten en slaakte een diepe zucht. Haar ogen geleden naar het kleine grafje en toen begon ze opnieuw. Ze kon gewoon niet stoppen, het was alsof er een dijk was doorgebroken.
      Ten slotte joeg haar verdriet ook Fye weg.

. . .


Juice keek geïrriteerd naar het schermpje. Hij was pissig omdat hij Fye net samen met Dana had horen weggaan. Het liefst negeerde hij haar, maar toen ze bleef bellen nam hij toch op.
      ‘Wat is er?’
      ‘Lieverd kan je alsjeblieft komen? Ze – ze heeft je echt nodig. Ik weet niet wat ik moet doen, Juice.’ Ze klonk gestrest.
      Zuchtend wreef hij over zijn gezicht terwijl beelden van Dana’s huilende gezicht hem plaagden. Maar hij kon niet toegeven – hij moest sterk zijn.
      Zijn blik kruiste die van Kozik die een paar meter verderop aan de bar zat.
      ‘Ik stuur Kozik wel langs.’
      ‘Nee J-‘
      Hij verbrak de verbinding en liep naar zijn broeder toe. ‘Dana is bij Tabitha’s graf met Fye. Ze belde ehm – ze belde dat ze jou nodig heeft.’
      Kozik trok sceptisch een wenkbrauw op. ‘Ik durf te wedden dat ze belde dat ze jóú nodig heeft.’
      Juice haalde zijn schouders op en staarde naar de grond. ‘Dat denkt ze maar.’
      ‘Jemig Juice, gedraag je nou eens een klein beetje volwassen. Hoelang ga je boos op haar blijven omdat ze dacht dat je dood was?’
      ‘Dat is het niet,’ mompelde hij. Aarzelend keek hij op. ‘Ik wil gewoon – jij weet hoe erg ik veranderd ben. Ik ben een monster. Wil je nou echt dat ze het ene monster voor het andere inruilt?’
      ‘Juice, het gaat hier om het meisje van wie je houdt dat aan het graf van je dochter zit te huilen. Er is niets monsterachtigs aan om haar te gaan troosten. Je hoeft niet meteen met haar te trouwen, je hoeft ook niet met haar te gaan zoenen. Hou haar gewoon vast. Wees er gewoon voor haar. Ik begrijp het als je geen vrienden meer met haar kunt zijn, maar dat is iets wat jullie later moeten beslissen. Op dit moment heeft ze gewoon de vader van haar gestorven kind nodig. En niemand anders.’ Kozik wachtte tot hij opkeek. ‘Jullie hebben dat kindje samen gemaakt, Juice. Jullie hebben er samen van gehouden, zelfs al heb je haar nooit gezien. Je kunt niet zomaar iemand anders sturen voor dit verdriet en wat er ook allemaal in dat chaotische brein van je omgaat, je kunt haar niet laten lijden. Niet alleen maar omdat je bang bent dat je haar vroeg of laat weer pijn zal doen. Geloof me – je zal haar nooit harder kunnen kwetsen dan er nú niet voor haar te zijn.’
      Juice haalde diep adem. Natuurlijk had hij gelijk. Maar hij durfde gewoon niet, was bang dat hij zichzelf niet in de hand kon houden. Toch bezorgde zijn eigen zwakke verweer hem buikpijn en hij knikte naar Kozik.

Een paar minuten later stond hij stil voor het kerkhof en stapte hij af. Over het grindpad liep hij naar de twee graven waar hij zo vaak was geweest. De tranen rolden al over zijn wangen toen hij haar in haar eentje voor het graf zag zitten, haar armen om haar knieën geslagen en haar gezicht ertegenaan gedrukt. Fye keek hem opgelucht aan en hij knikte alleen kort naar haar.
      Zachtjes snikkend ging hij op zijn knieën achter haar zitten en sloeg zijn armen om hem heen. Pijn flitste door zijn hele lijf bij het zien, horen en voelen van haar verdriet.
      ‘Sorry lieverd,’ fluisterde hij. ‘Sorry.’
      Hij drukte een kus in haar haren en wiegde haar heen en weer. Ze leunde tegen hem aan, haar handen klemden zich om zijn bovenarmen vast alsof ze bang was dat hij anders weg zou gaan.
      Hij zei verder niets tegen haar, maar bleef haar stevig vasthouden totdat de tranen ophielden – en zelfs daarna nog. Na een tijdje hoorde hij dat Fye wegliep, maar hij bewoog zich niet. Hij bleef Dana stevig vasthouden, zijn adem nog steeds hoog in zijn keel, en negeerde de stijfheid in zijn onderrug.
      Dana sprak geen woord, keek ook niet om. Ze bleef voor zich uit staren naar het grafje en Juice wist dat er op dit moment maar één ding was wat hij kon doen. Wat hij wilde doen.
      Haar vast blijven houden.

Reacties (2)

  • SPECS

    Koz, relatietherapeut van het jaar.
    Nu nog een paar goede sessies erachter aan :')

    2 maanden geleden
    • EvaSalvatore

      Koz is gwn de held van dit hele verhaal:)

      2 maanden geleden
    • VampireMouse

      Jaa precies dit!!

      2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Hehe, Go Koz!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen