Dana durfde zich bijna niet te verroeren, bang dat hij zijn armen weer zou wegtrekken. Ze had zich zo verloren gevoeld dat het leek alsof ze zich hem gewoon ingebeeld had omdat ze de eenzaamheid niet kon verdragen. Zijn armen om haar heen voelden zo vertrouwd, zo fijn, en hoewel zijn snuivende ademhaling omdat hij gehuild had door haar hart sneed, gaf het haar ook een vreemd gevoel van berusting en putte ze er troost uit.
      Dana wist zeker dat ze er wel een uur zaten, zonder wat te zeggen, alsof ze beiden bang waren dat hij weer boos zou worden zodra hij haar losliet. Uiteindelijk streek ze zachtjes over zijn arm en keek ze over haar schouder.
      ‘We moeten zo teruggaan.’
      Ze wilde er wel bij zijn wanneer Happy en Tig werden vrijgelaten.
      Juice knikte stilletjes en trok zijn armen terug voordat hij opstand. Haar knieën knakten toen Dana overeind kwam. Het kleine grafje had haar zo opgeslokt dat ze nu pas het graf ernaast zag. Haar eigen straf.
      Ze staarde ernaar, beeldde zich in hoe Juice daar tegen die steen geleund zat, huilend, dronken, high. Weer jeukten haar ogen en ze veegde er vluchtig langs. Binnenkort zou het weggehaald worden, dan zou de herinnering aan die herinnering verdwijnen. Ze scheurde haar blik van het steen los en keek naar Juice.
      Ook hij staarde naar het graf.
      ‘Fye zei dat ze je hier ontmoet heeft,’ zei ze zacht.
      Zijn blik gleed naar beneden en focuste zich nu op de grond. Dana wilde een hand tegen zijn wang leggen om hem te laten opkijken, maar ze wist niet of hij een aanraking nu op prijs zou stellen.
      ‘Het is een bijzonder, lief meisje. Ik begrijp wel dat je haar niet wilt laten gaan.’
      Zonder haar aan te kijken haalde hij zijn schouders op. Hoewel ze gewoon wilde dat hij gelukkig was, wie daar ook voor zou zorgen, gloeide haar lichaam toch door de hoop die nu door haar aderen stroomde.
      ‘Juice…’ Ze legde toch een hand tegen zijn wang aan zodat hij opkeek. Tranen glommen in zijn ogen en zodra ze zag, draaide hij zijn gezicht van haar aanraking weg.
      ‘Wat?’ vroeg hij snibbig.
      Ze liet haar schouders zakken. Ze wist niet precies wat ze had willen zeggen. ‘Ik – ik wil gewoon zeggen dat ik het oké vindt als je met haar samen verdergaat. Je – je hoeft je er niet schuldig over te voelen.’
      Hij bleef hardnekkig opzij staren, maar aan zijn ademhaling hoorde ze dat hij tegen de tranen vocht. Die lieve jongen… hij was zo gebroken, zo in de war, zo in de knoop met zichzelf. Voorzichtig liet ze hem armen om hem heen glijden. Even verstijfde hij, toen omhelsde hij haar plotseling zo stevig dat ze het gevoel had hij bang was dat het de laatste keer zou zijn.
      ‘Ik hou van je,’ fluisterde hij. Ze voelde druppels in haar nek vallen en huiverde. ‘Ik hou echt van je. Maar ik… ik kan niet meer met je samen zijn. Ik kan het gewoon niet. Er is zoveel gebeurd en ik was met Fye overnieuw begonnen en ik – het ging toen beter me. Ik ben nu weer zo’n wrak, je maakt zoveel oude pijn in me los. Dingen waar ik me voor schaam, dingen die me gebroken hebben. En zij – zij staat daar los van.’ Hij duwde zijn gezicht tegen haar schouder aan. ‘Maar ik weet ook niet of ik zonder je kan Deen.’
      ‘Dat hoeft ook niet,’ zei ze sussend en ze wreef over zijn rug terwijl ze een kus tegen de inkt op zijn hoofd drukte. ‘We kunnen op zijn minst proberen om vrienden te blijven, toch?’
      ‘Ik – ik weet niet of ik dat kan.’
      ‘Dat hoef je ook niet nu te besluiten, lief. Daar komen we vanzelf achter.’ Ze trok zich ietsje terug, legde een hand tegen zijn wang en keek hem aan. ‘We vinden wel onze weg hierin.’
      Hij haalde schokkerig adem en leunde met zijn voorhoofd tegen dat van haar. Dana sloot haar ogen, luisterde voor een tijdje gewoon naar hun ademhalingen. Horen hoe die van hem langzaam weer rustiger werd, gaf haar ook rust.
      ‘Bedankt dat je toch gekomen bent. Het gaf me heel veel steun.’
      Hij sloeg zijn ogen op. Ze zag er zo veel strijd in dat er een rilling langs haar rug liep. Hoe goed ze hem ook gekend had, ze vond het moeilijk om zich nu voor te stellen welk gevecht er precies in zijn hoofd gaande was.
      ‘Sorry dat ik niet meteen meeging,’ mompelde hij. ‘Afstand van je houden zorgde ervoor dat de chaos in mijn hoofd een beetje te hanteren was. Ook al – ook al deed het je pijn.’
      ‘Slik je nog steeds je medicatie niet?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Zelfs toen je dood was, raakte ik er nog van in paniek. Maar nu – nu Maddox dood is… kan ik het misschien wel weer proberen.’
      Toen hij weg probeerde te kijken, ving ze toch zijn blik weer. ‘Ik denk dat dat goed is. Ik ben trots op je, Juice. Hoe je je door de afgelopen jaren heen geslagen hebt. Je bent sterker dan je zelf denkt.’
      ‘Ik ben de zwakke van ons twee. Dat weten we allebei.’
      Zijn stem klonk verbitterd en hij draaide zich van haar af.
      Dana beet op de binnenkant van haar wang. Misschien had ze dat niet moeten zeggen. ‘Juice, je –‘
      ‘Laat het, oké? Ik weet wat ik ben.’
      Ze versnelde haar pas zodat ze naast hem liep. ‘Je bent –’
      ‘Laat het zei ik!’ snauwde hij. ‘Alles wat je zegt is toch alleen maar om me me beter te laten voelen. Ik hoef je medelijden niet. Dat heb ik de afgelopen jaren genoeg gehad van iedereen.’
      Hij beende naar zijn motor toe en ging erop zitten en gespte zijn helm om. Dana wist zeker dat hij haar hier wilde laten staan, maar als hij geen medelijden wilde dan kreeg hij die ook niet. In plaats daarvan ging ze achter hem zitten en legde losjes haar handen op zijn heupen.
      Geïrriteerd keek hij over zijn schouder. ‘Ik heb geen tweede helm bij me.’
      ‘Dat geeft niet. Ik vertrouw op je rijvaardigheid.’
      ‘Vraag Kip of Kozik maar om je op te halen.’
      ‘Wat moet ik zeggen dan? Dat je weer eens je zelfbeheersing verloor en me bij de begraafplaats liet staan? Je wilt toch van dat medelijden af? Dan moet je normaal doen en niet iedereen van je af snauwen als iets je niet uitkomt.’
      Zijn kaak verstrakte, maar uiteindelijk gaf hij haar stilletjes gelijk toen hij zijn helm van zijn hoofd trok en die aan haar gaf. Toen hij zich omdraaide, glimlachte ze kleintjes tegen zijn rug.
      Het lukte hen heus wel. Ze vonden heus wel een manier om met elkaar om te gaan.

Juice bracht haar netjes naar het clubhuis. Hij treuzelde zo lang met het op slot zetten van zijn motor terwijl hij over een paar minuten weg zou gaan dat ze aanvoelde dat hij even alleen wilde zijn. Dana ging alvast het clubhuis in. De mannen hadden zich daar verzameld, iedereen was klaar om naar de gevangenis te rijden.
      ‘Mammie!’ Ze was net binnen toen Casper op haar af kwam rennen. Met een glimlach tilde ze hem op haar heup. ‘Kijk die heb ik ophangen en die en die!’ Hij wees om zich heen naar de versieringen. ‘Samen met papa!’
      ‘Ja hij was een goede hulp vandaag.’ Kip streek even door Caspers blonde haren voor hij haar aankeek. Zijn blik werd bezorgd. ‘Ik hoorde dat je naar Tabitha bent gegaan. Ging het? Ik had ook wel met je mee willen gaan…’
      ‘Fye ging mee.’ Ze zuchtte zachtjes. ‘En Juice kwam later. Het was fijn, even samen, al loopt het nog steeds stroef. Maar goed, dat komt uiteindelijk wel goed.’ Ze gaf Casper een kus. ‘We gaan je oom ophalen! Wat vind je daarvan!’
      ‘Ja!’ Hij juichte enthousiast. ‘En deze is mijn echte oom hè mammie?’
      ‘Ja, je echte oom. Maar je nep-ooms zijn ook leuk, toch?’
      Hij knikte hevig.
      Haar ogen ontmoetten die van Kip even. De blik in zijn ogen was warm en ze werd er een beetje verlegen van. De afgelopen tijd had ze zo min mogelijk bij haar gevoelens voor hem stilgestaan – ze had genoeg aan die voor Juice, maar iets in haar stond op het punt om hem een kus ten afscheid te nemen voordat ze in het busje zou stappen. Misschien omdat ze Casper vasthield en het heel even leek alsof zij drie een normaal gezin vormden. Het duurde echter niet lang voordat ze voelde dat ook Juice het clubhuis was binnengekomen en ze deed uit voorzorg een stapje achteruit. Als ze al zo’n blijk van genegenheid aan Kip zou laten blijken, zou ze dat in ieder geval niet voor Juice’ neus doen.
      In plaats van de kus glimlachte ze alleen naar Kip, daarna draaide ze zich om en klom ze samen met Casper bij Phil in het busje waarin de motoren van Tig en Happy waren gezet.
      Al haar twijfels over Juice en Kip schoof ze aan de kant, daar was nu geen ruimte voor. Na bijna vijf jaar zou ze eindelijk haar broer weer in haar armen kunnen sluiten!



Ik had nog een paar stories waar ik op Wattpad aan werkte omdat ik hier eerst het een en ander wilde afronden, maar tegen de tijd dat die verhalen af zijn heb ik waarschijnlijk weer vijf nieuwe verhalen om te delen dus ik drop het nu maar gewoon. Wie weet zit er wat voor je tussen. (:

*Klik!*

Het is één story over Juice, één over Happy en eentje over een andere motorclub. (:

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Oh boy nu Happy er ook bij dat wordt nog watxD

    4 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Dana is echt, holy shit, echt sprakeloos wat voor krachtig personage ze is.

    4 maanden geleden
  • VampireMouse

    Mooi mooi mooi!!!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen