Ik werd gewekt door een ringtone. Langzaam opende ik mijn ogen en draaide ik me automatisch even richting Louis' kant van het bed. Louis was nergens te bekennen. Het was licht buiten inmiddels. Verderop stond de fauteuil nog voor het raam, met het plaît netjes opgevouwen over de leuning gedrapeerd. Ik keek nu naar mijn trillende telefoon en graaide deze van het nachtkastje. Het nummer op de display was niet opgeslagen in mijn telefoon, maar ook niet geblokkeerd. Ik herkende het nummer simpelweg niet. Nog voordat ik de oproep beantwoordde keek ik even naar de tijd die boven aan de display weergegeven werd. Half 10. Louis was waarschijnlijk al een tijdje weg en ik had er helemaal niets van gemerkt.
"Met Harry" mompelde ik in de microfoon van de telefoon zodra ik de oproep beantwoord had.
Aan de andere kant klonk gehijg, alsof de persoon zojuist een marathon gerend had.
"H-Harry, ik moet je iets vertellen. Wat is je adres ook al weer?" klonk de stem. Ik was even stil, om na te denken over waar ik die stem van herkende.
"Harry?" klonk de stem weer.
"Liam?" vroeg ik twijfelend.
"Oh uh ja, ik ben Liam" zei de stem nu, waarna een korte grinnik volgde.
Ik fronste maar vertelde alsnog mijn adres. Liam zei dat hij het metrostation uit liep en er dus zometeen zou zijn. Ik legde met een frons de telefoon weer neer en wreef door mijn gezicht.
Waarom kwam Liam langs? Ik had niet echt een band met Liam, losstaande van dat ik hem wel een aardige kerel vond, natuurlijk. Zou hij relatieproblemen hebben met Jamie? Waarom zou hij dat mij komen vertellen? Het leek me nogal onwaarschijnlijk.
Had hij problemen met Louis? Ik zou niet weten waarom iemand problemen met Louis zou hebben, laat staan dat het zo extreem is dat ik er in betrokken moest worden.
Ik hees mezelf uit het bed en liep naar de badkamer om mijn tanden te poetsen en mezelf ietwat op te frissen. Vervolgens trok ik een paar sweatpants en een shirt aan, net op het moment dat de deurbel klonk.
Zodra ik mijn kleding aan getrokken had, liep ik naar de voordeur en opende ik deze. Liam keek me sympathiek glimlachend aan.
"Goedemorgen" zei hij begroetend.
"Goedemorgen... Hoef jij niet naar een les?"
"Ik heb mijn lessen er al op zitten. Ik heb echter zoiets raars gezien vanmorgen, dat ik je echt even moet spreken" ratelde hij nu.
Ik deed een stap opzij zodat hij naar binnen kon lopen en sloot de voordeur achter hem, waarna ik hem naar de bank verwees.
"Wil je iets drinken? Koffie?"
"Sure" zei Liam glimlachend.
Ik sjokte naar de keuken om twee koppen koffie te zetten. Toen de kopjes vol waren, liep ik er mee naar de salontafel. Ik liet me naast Liam op de bank zakken en keek hem verwachtingsvol aan.
"Ik hoorde van Louis dat je ziek bent” merkte Liam op.
Ik knikte zuchtend. Ik wou echt dat ik gewoon weer terug naar NYU kon gaan om les te geven, maar het zat er gewoon echt niet in momenteel.
"Oké, ik zal maar mijn verhaal doen" zei Liam nu. Ik knikte bemoedigend. Ik was toch echt wel heel benieuwd nu.
"Oké, dus.. Ik bleef vannacht op mijn eigen kamer slapen want Jamie en ik hadden een klein akkefietje gehad. Ik werd rond een uur of twee wakker van Zayn die de kamer binnen kwam stommelen, overduidelijk in een dronken bui. Nou ja, daar is niets vreemd aan. Vanmorgen echter, stond ik op om me klaar te maken voor de lessen en zag ik zijn telefoon liggen op het bureau. Dat is uniek, want normaal gesproken is die telefoon nog net niet aan hem vast gelijmd. Hij is een zeer privaat persoon. Ik zag dat de display net oplichtte toen ik bij het bureau in de buurt stond. Je raad het nooit.. Je raad nooit van wie hij een sms ontving" vertelde Liam.
Ik keek hem verward aan, nog steeds niet wetende waar hij op doelde. Louis? Jamie?... Dave?
"Chrissy!" bracht Liam verbaasd uit.
"Ehm.. Oké?" was alles wat ik uit kon brengen.
"Maar dat is nog niet alles.. Weet je wat ze zei? Ze bedankte hem voor de drugs".
Mijn mond viel open. Wát?!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen