Het was niet zo dat Happy nooit iemand omhelsd had. Zijn broeders begroette hij vaak genoeg met een omhelzing. Op Tig na had hij die alleen de afgelopen vijf jaar niet gezien en het enige moment waarop zijn celmaat hem had omhelsd was toen hij te horen had gekregen dat Dana terug was, enige dagen geleden, en dat ze bezig waren om Tig en hem hiervandaan te halen.
      Toen had er niets dan een intense vreugde door zijn aderen gevloeid – iets wat heel, heel lang geleden was geweest. Het gevoel was hem zo onbekend dat hij niet eens wist of het echt gebeurde. In ieder geval stond het in schril contrast met de aarzeling die hij nu voelde toen zijn vader zijn armen om hem heen had geslagen.
      Meer dan vijfentwintig jaar had hij zijn vader uit zijn leven verstoten, maar de afgelopen vijf jaar was hij gedwongen geweest om met hem om te gaan. Om met hem te praten, om zijn aanwezigheid rondom hem te verdragen. En hij was echt niet zo’n vreselijk gezelschap – maar het liep gewoon zoveel conflicterende gevoelens op dat hij gewoon weg wilde lopen.
      Eindelijk liet zijn vader hem los. ‘Ik hoop dat je eens op bezoek wilt komen, jongen. Samen met je zus.’ Hij keek hem met tranen in zijn ogen aan. ‘Ik zou er veel voor over hebben om haar weer eens te zien. De laatste keer dat ik haar zag was ze nog zo’n hummeltje.’
      ‘Ik zou er maar niet op rekenen,’ bromde Happy. Hij wist zeker dat de afgelopen jaren zijn zusje veranderd hadden, maar hoe hun vader daar een positieve invloed op moest hebben kon hij niet bedenken.
      Zijn vader knikte alleen.
      Happy draaide zich van hem af en liep naar Tig toe, waarna ze door twee bewakers werden meegenomen.

Tien minuten later stond hij buiten. Hoewel hij vaker in de gevangenis had gezeten, was het nooit zo lang geweest als nu en hij had het er ook nog nooit zo zwaar gehad. Zodra hij al zijn broeders zag staan, kwam er een grote grijns op zijn gezicht. Samen met Tig beende hij op hen af.
      Natuurlijk was Dana de eerste die hij in zijn armen sloot. Tranen prikten in zijn ogen toen hij haar dicht tegen zich aantrok. Er waren talloze dingen die hij tegen haar wilde zeggen, maar de enorme brok in zijn keel hield alles tegen. Een tijdlang hield hij haar gewoon vast, overtuigde hij zichzelf ervan dat ze het echt was. Dat ze echt nog leefde, dat ze echt was teruggekeerd.
      ‘Ik wist het,’ fluisterde hij uiteindelijk. Hij schrok van zijn gebroken stem, maar veel gaf hij er niet om. ‘Ik wist dat je die klootzak zou pakken.’ Hij legde een hand tegen haar wang en kuste haar voorhoofd. ‘Ik ben trots op je, meisje.’
      Ze lachte en veegde een paar tranen van haar wangen.
      Het zien van haar lach trok de tranen naar zijn eigen ogen. Hij was bang geweest dat ze nooit meer zou kunnen lachen na alles wat ze doorstaan had, maar ze was zo ongelofelijk sterk.
      ‘Ik wil je aan iemand voorstellen Hap.’ Ze keek over haar schouder en wenkte iemand.
      Half Sack kwam dichterbij, met een kind op zijn heup. Dana pakte het jongetje van hem over en zette hem op haar eigen zij.
      ‘Dit is ome Happy, Casper.’ Dana gaf de jongen een kus en keek Happy toen met stralende ogen aan.
      ‘Wat?’ vroeg hij verdwaasd. ‘Heb je – heb je een kind? Ze vertelden me… dat je kind dood was.’
      Toen ze haar ogen neersloeg, besefte hij zijn fout.
      Dat was ook gebeurd.
      ‘Tabitha is inderdaad overleden.’
      ‘Is het van hém?’ Met een mengeling van onbegrip en walging keek hij naar het blonde kereltje. Natuurlijk kon hij zo’n onschuldig kind niks aandoen, maar de wetenschap dat het Maddox’ genen had zorgde ervoor dat hij het kind de nek om wilde draaien.
      ‘Nee. Het uh – het is van mij en Kip.’
      Verdwaasd knipperde Happy met zijn ogen. ‘Wát?’
      Kip hief een hand en streek over Dana’s rug, die zachtjes zuchtte. ‘Het is ingewikkeld, niet iets om hier te bespreken oké?’
      ‘Ja… oké.’ Nog steeds totaal overrompeld zocht hij met zijn blik naar Juice. De man stond niet ver bij hen vandaan en zijn brandende blik was op het blijkbaar nieuwe koppel gericht. Ja, zijn woede kon hij wel begrijpen.
      Happy schudde zijn ontsteltenis van zich af. Dana had gelijk – hij hoorde later wel wat er precies gebeurd was. Feit was dat het in ieder geval níét van Maddox was, waardoor hij met een hele andere blik naar het jochie keek. Ongemakkelijk schraapte hij zijn keel.
      ‘Uh, hoi.’
      Het was niet zo dat hij slecht met kinderen overweg kon. Tot een bepaalde leeftijd waren ze niet bang voor hem en hij had vaak genoeg met Jax’ of Opies kinderen gestoeid. Nu zélf een neefje hebben maakte het echter heel anders, daar kon hij niet gewoon van weglopen als hij het aan het huilen maakte.
      Casper voelde zijn aarzeling waarschijnlijk aan, want hij draaide zijn hoofd weg en drukte zijn gezicht verlegen tegen Dana’s hals. Ze fluisterde iets wat hij niet kon verstaan en kuste zijn blonde haar.
      Happy staarde er verdoofd naar. Dat zijn kleine zusje nu moeder was… het ging hem allemaal boven de pet. Het voelde alsof er een gat in zijn leven was, alsof hij na vijf jaar in een coma te hebben gelegen weer bijkwam en merkte dat de hele wereld veranderd was.
      Dana streek langs zijn gezicht en kuste zijn wang, waarmee ze hem weer wakker schudde. ‘Kom, we gaan naar huis. Ga je broeders gedag zeggen.’
      Happy knikte. Hij liep langs haar heen om zijn broeders te omarmen, maar de vreugde die hij verwacht had bleef uit. Er bleef een naar gevoel in zijn buik. Nu hij Dana weer had gezien, was het nog steedsmoeilijk te verkroppen dat ze zoveel vreselijke dingen had doorstaan en hij helemaal níéts ertegen had kunnen doen. Ze had het helemaal alleen moeten oplossen. En dat had ze gedaan en daar was hij onwijs trots op. Maar toch… toch knaagde het.

Het was heerlijk om eindelijk weer op de motor te kunnen zitten en toen het clubhuis in zicht kwam, was het vertrouwde gevoel weer helemaal terug. Terwijl hij naar binnen liep, dacht hij aan Gemma die hem normaal gesproken tegemoet zou zijn gelopen. Maar zij was er niet meer. Net als Chibs. Hoewel het jaren geleden was, leek het nu pas écht tot hem door te dringen.
      Aan de bar haalde hij een biertje. Zodra het vocht dat hij zo gemist had door zijn slokdarm gleed, gloeide hij van top tot teen. Hij was thuis. Dana was thuis. Al die shit… het was allemaal over.
      Happy deed zich vol overgave aan het bier tegoed. Toen Dana haar zoontje naar bed bracht in Kips clubkamer, keek hij vanuit de deuropening toe. Een glimlach spande om zijn lippen toen hij haar zo teder bezig zag.
      ‘Als we naar huis gaan haal ik hem op. Of Kip. Maar tot die tijd vind ik het fijner als hij in de buurt slaapt.’ Dana deed de deur dicht.
      ‘Dusseh… jij en Kip?’ Hij trok vragend een wenkbrauw op.
      ‘Het is tijdens onze gevangenschap gebeurd. Hij herinnert zich er alleen niets meer van. Dus we zijn nu niet samen ofzo.’
      Happy zuchtte zachtjes. Ontdekken dat hij zijn geheugen had verloren moest een harde klap voor haar zijn geweest.
      ‘Hij leek er wel goed mee om te gaan,’ realiseerde hij zich.
      Dana knikte. ‘Ja. Hij wel.’
      ‘Juice niet?’ gokte hij.
      Ze haalde haar schouders op. ‘Het gaat allemaal nog een beetje moeizaam.’ Toch toonde ze hem een optimistische glimlach. ‘Het komt wel goed. Dit is niet het moment om mijn levensverhaal aan te horen Hap. Vanavond gaan we alleen lachen, goed?’ Ze pakte zijn hand. ‘En vandaag ga je voor het eerst in je leven met me dansen!’
      Nee zeggen tegen iemand die zoveel had doorstaan was onmogelijk, dus hij liet zich door haar meetrekken naar een plek waar meer mensen aan het dansen waren. Een grijns vormde zich op zijn gezicht toen ze lachte en zijn armen om zijn nek sloeg. Haar vrolijkheid roerde hem diep en zolang ze bleef lachen draaide hij haar rond en danste hij met haar totdat ze lachend klaagde duizelig te zijn.
      Het was hem niet ontgaan dat Juice de hele tijd naar haar keek. Hij zat een eindje bij hen vandaan aan de bar met een glas in zijn hand. Zijn gezichtsuitdrukking leek er een van heimwee, Happy zag dat hij niets liever wilde dan Dana zelf in zijn armen houden, en hij loodste zijn zusje voorzichtig een beetje zijn richting uit.
      ‘Zeg, waarom neem jij het niet even van me over?’ vroeg hij toen aan Juice. ‘Ik heb het bier te erg gemist om er langer dan een halfuur van af te blijven.’ Hij grijnsde even naar Dana en zag tot haar verbazing dat ze een beetje bloosde.
      Juice keek kort naar hen. ‘Ik heb geen zin om te dansen,’ mompelde hij toen en hij draaide zich naar de bar toe.
      Happy zag Dana’s glimlach verdwijnen en ze sloeg haar ogen neer. Hij vroeg zich af hoe Juice het in vredesnaam in zijn hoofd haalde om ook maar te overwégen haar af te wijzen. Boos balde hij zijn hand tot een vuist.
      Dana’s vingers gleden om zijn pols, ze schudde haar hoofd en keek hem smekend aan.
      Happy kon het niet negeren. Ze had zo lang geleden zonder dat hij er iets aan kon doen dat hij het niet kon nalaten er nú wel wat aan te doen. Hij legde zijn hand dwingend op Juice’ schouder en kneep er hard in. ‘Ik geloof dat wij even moeten praten.’
      Juice keek om. Vroeger had hij niet geweten hoe snel hij moest opstaan, nu trok hij alleen zijn wenkbrauwen op. ‘Is dat zo?’
      ‘Ja,’ gromde hij. ‘Naar buiten. Nu.’
      Even verstrakte zijn kaak. Toen slaakte Juice een zucht en gleed met een nukkig gezicht van zijn barkruk af.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Happy en Kozik zijn gewoon de echte helden uit dit verhaal.

    1 maand geleden
  • VampireMouse

    Ow ow grote broer in opkomst!
    Zal ik je een geheimpje vertellen. Jij upload meestal rond 14 uur. En ik probeer altijd rond die tijd even op mn werk te kijken of hij er al is, want je schrijft zooo goed dat ik gewoon niet kan wachten tot ik thuis ben:D

    Weer een mooi hoofdstuk uit Hap zn oogpunt i love it! Ben benieuwd op Dana naar dr vader zou gaan.

    1 maand geleden
    • Croweater

      Haha dat vind ik echt leuk om te horen! (:

      1 maand geleden
    • Sunnyrainbow

      Dit doe ik ook haha!! Happy is zo’n schatje!

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen