Ik werd langzaam wakker door al het daglicht dat door het tentscherm scheen.
Langzaamaan keek ik op en liet ik mijn blik dwalen naar Jamie.
Jamie keek op van zijn telefoon en glimlachte naar me “hey”.
“Hey” zei ik hees terwijl ik me uitrekte.
“Gaat het weer een beetje?” vroeg Jamie me zachtjes.
Ik haalde mijn schouders op en knikte ietwat timide “beter dan gisteren”.
“Je hebt wel prima geslapen of niet soms?”
Ik knikte “ja niets mis mee”. Heel vreemd. Ik had de gehele nacht als een blok geslapen. Ik betwijfelde ten zeerste dat Harry dat ook had gehad.
"Dacht ik al" antwoordde Jamie terwijl hij zich ook uitrekte.
"Ik ga even plassen" merkte ik op, voordat ik uit de slaapzak kroop en het tentzeil open ritste. Nadat ik uit de tent gekropen was en overeind stond, keek ik even rond om de omgeving in me op te nemen.
Natuurlijk zag ik gelijk Harry zitten bij een gedoofd kampvuur. Hij keek ook in mijn richting. Ik schonk hem een kleine glimlach, om maar iets te doen. Ik kon hem per slot van rekening lastig negeren en doen alsof ik hem niet gezien had. Ik kreeg een glimlach terug.
"Lou?" klonk zijn schorre stem.
"Ja?" vroeg ik zelf met een zacht stemmetje.
"Kunnen we praten?"
Ik knikte maar gewoon en liep naar hem toe, waarna ik me naast hem liet zakken. Hij zag er nogal bleek uit en de zwarte kringen en wallen onder zijn ogen waren hartstikke opvallend.
"Heb jij überhaupt wel geslapen?" vroeg ik verward.
Harry haalde zijn schouders op "beetje".
Ik knikte maar gewoon en wachtte totdat hij zelf iets begon te vertellen.
"Oké, nou sorry dat ik niets gezegd heb Lou. Liam kwam het een paar dagen geleden vertellen en ik zocht nog een geschikt moment om het je te vertellen. Ik wou niet dat je hele week vreselijk zou zijn omdat je Zayn nog iedere dag moest zien. Ik had het echt wel uiteindelijk verteld, maar ik zocht even een juist moment. Ik had gisteren nog een discussie met Liam over wanneer het verteld moest worden en daarbij hadden we geconcludeerd dat het dit weekend moest gebeuren. Op datzelfde moment heeft Jamie het tegen je gezegd" vertelde Harry.
Ik was even stil en staarde maar gewoon voor me uit. Was dit een of ander verzonnen verhaal om zichzelf er uit te praten? Nou ja, dat kon ik hoe dan ook niet bewijzen. Hij had sorry gezegd en ik bereikte er niets mee om boos te blijven. Daar werd niemand gelukkig van.
"Oké" zei ik uiteindelijk maar, om iets te zeggen.
"Oké?" herhaalde Harry zachtjes.
"Ja, oké. Ik vergeef het je. Het is rot dat het me niet eerder verteld is, maar daar kunnen we nu toch niets meer aan doen. Ik heb je genoeg gemarteld afgelopen nacht" vertelde ik hem.
Harry gniffelde zacht "en hoe. Ik heb amper een oog dichtgedaan. Ik hou er niet zo van als jij boos op me bent".
Ik keek naar hem en kroop vervolgens ietwat dichter naar hem toe, tegen hem aan.
"Zullen we zometeen maar even eten halen bij de supermarkt? Ik kan me niet voorstellen dat iedereen een paar blikken bonen in de tas heeft gestopt" grapte ik.
Harry knikte bevestigend. Ik drukte een klein kusje op zijn lippen en stond toen op om echt te gaan plassen. Die druk was immers niet verdwenen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen