Zoals gezegd, er zit geen tijd logica in dit verhaal

Op het moment van het ongeluk studeerde ik nog aan mijn opleiding, ik zat in mijn examenjaar van niveau 3. Mijn stage was super, zij waren heel erg mee gaand en gaven mij alle ruimte en tijd die ik nodig had om te herstellen. Hiermee ben ik erg blij want ik heb mij altijd hard ingezet op mijn stage plaatsen en dat zij mij dit gaven was erg speciaal.

Echter was het op school geheel anders. Mijn mentor en ik hadden al geen klik, zij heeft nooit gevraagd hoe het met mij ging, wat er gebeurd is, nooit iets gevraagd en dat was pijnlijk.

Tijdens een mentoruur heb ik het aan de gehele klas verteld wat er gebeurd was, want ik had hen wel via een app op de hoogte gesteld, maar het vertellen is net wat fijner.

Het moment van de begrafenis was precies op een schooldag. Ik had dus aan mijn mentor gevraagd of ik daarvoor vrij kon krijgen. Zij zei simpel weg dat ze daar niet over ging.

Dus hup ik naar de balie beneden en de situatie uitgelegd. Nee, ik kreeg geen vrij tenzij ik het kaartje mee zou brengen. Ik gaf daarop aan dat er een persoonlijke boodschap aan mijn broer op stond van de ouders van Thijs en dat ik dit niet wilde delen met hen. Dit was iets van mijn broer en ging hun niks aan. Zij gaven aan dat ik dus geen vrij kreeg.

Erg absurd in mijn idee dus ik had mij al voorgenomen, prima dan spijbel ik. Het kon mij op dat moment niet meer schelen. Een klasgenoot stelde toen voor om naar de coördinator te gaan die over gemiste uren ging. En dus daar ging ik heen. Weer de situatie uitgelegd, mijn boosheid verteld en gezegd dat het mij niet kon schelen maar dat ik toch wel ging. Gelukkig begreep hij de situatie wel.

Hij vond het erg raar dat de rest zo gereageerd had en dat ik zeker een dagje vrij kreeg en als het nodig was ik de dag erna ook nog vrij kon krijgen. Ik hoefde hem alleen maar te bellen en hij regelde het. Niks een kaartje mee nemen, maar iemand de ruimte geven die hij of zij nodig heeft.

De gedachte van school was dat je zonder kaartje dit bedacht zou hebben en geen bewijs had, iemand die dit als smoes verzint voor een vrije dag is niet lekker bij zijn verstand.

Mijn mentor heeft nooit naar iets gevraagd en ik heb haar het schooljaar genegeerd.

Wel kreeg ik een vertrouwenspersoon nadat ik haar zelf ben gaan zoeken. Ik had het moeilijk met alles en moest bij iemand mijn verhaal kwijt. Mijn mentor vond dat ik overdreef en dus nam ik de touwtjes zelf in handen. Tijdens mijn niveau 3 en 4 ben ik om de week bij haar geweest.

Hier leerde ik een stukje positiviteit terug te zien in het leven. Om iets meer van mijzelf te houden en ik ben haar nog altijd dankbaar.

Zij kwam bij mijn 2 diploma uitreikingen naar mij toe. Om mij persoonlijk te feliciteren, om te zeggen hoe trots ze was, en om mijn ouders te vertellen hoe sterk ik en zij waren.

Reacties (1)

  • Necessity

    Wat een rare regeling dat je eerst geen vrij kon krijgen. En heel goed om zo zelf de touwtjes in handen te nemen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen