Foto bij 52

Ravenna Morena



Een paar dagen waren voorbij gekropen, de dagen waren hetzelfde geweest als de dagen daarvoor en de weken die zich daarvoor hadden afgespeeld, hetzelfde, saaie oude liedje, dezelfde sleur waar we waren in geraakt met zijn allen, de kinderen die naar school moesten, Harry en Anne die aan het werk waren en ik die de boel in het huis een beetje draaiende hield. Onrustig woelend lag ik in bed denkend aan vandaag, het was mijn verjaardag vandaag, de eerste die ik zonder het gezelschap van mijn zus zou moeten doorstaan en ik wist dat ik daar niet klaar voor was. Ik wilde mijzelf omdraaien om uit bed te stappen en mijzelf voor te bereiden op vandaag -het werd immers een lange en voornamelijk vermoeiende dag,- tot twee armen om mijn middel gesloten werden, ik slaakte een zachte zucht, terwijl ik binnensmonds begon te vloeken.
Ik voelde Harry zijn lippen zachte kusjes plaatsen op mijn schouderblad. Ik bleef echter liggen zoals lag, geen enkele spier verroerend in mijn lichaam.
''My baby, my love, goodmorning my loony freckle..'' mompelde hij met zijn rauwe ochtendstem, mijn lichaam dichter tegen het van hem drukkend. God ik walgde, ik walgde van elke aanraking, vooral op een dag als deze, het liet me enkel schuldiger voelen dan ik mijzelf al voelde.
''Harry.'' kreunde ik nep- giechelend, het spelletje meespelend, het schuldbewuste gevoel in mijn lichaam onderdrukkend door gespeeld een kus op zijn wang te drukken, zijn mondhoeken krulden omhoog toen onze ogen elkaar vonden, hij streelde zijn ruwe vingertoppen langs mijn kaaklijn, waarnaar hij even woelde door mijn warrige, ochtendhaar. Zijn lippen weken lichtjes uit een, en zijn krullen hingen speels op zijn voorhoofd, sierend om zijn kaaklijn heen, hij wreef even vermoeid in zijn ogen waarnaar hij zijn linker mondhoek grijnzend omhoog trok.
''It is my baby's birthday today.'' zei hij nu opgewekter, terwijl hij rechtop ging zitten in het bed en me met hem mee omhoog trok, zonder pardon drukte hij een kus op mijn mond, deze inniger en liefdevoller dan de vorige kussen die ik al had gehad deze vroege ochtend, het was typisch Harry om me elke ochtend op dezelfde kleffe manier te wekken, al kon ik niet ontkennen dat ik dit misschien wel het meeste ging missen van alles. Toen hij mijn nadenkende blik zag, plaatse hij opnieuw een kus op mijn mond, waarnaar hij zijn lippen overal maar plaatste waar kon. In mijn nek, op mijn wang op mijn voorhoofd. Ik tolereerde het, tot een bepaald punt, te bang dat mijn gevoelens de overhand zouden gaan nemen.
Verveeld duwde ik hem naar achteren, waarnaar hij me grinnikend weer terug trok tegen zijn lichaam aan. Hij zag dit alles als een spelletje. Eentje waar ik vandaag absoluut geen zin in had.
''Well someone has a morning attitude.'' hij streelde zijn lippen zachtjes langs mijn wang, terwijl hij zijn handen rond mijn middel sloot.
''Well someone could just leave me alone for a second.'' beet ik hem toe, terwijl ik me los wrikte uit zijn sterke greep.
Echter toen hij zijn mond wilde openen, werden we onderbroken door luidruchtige voetstappen gevolgd door een harde klap. De deur vloog open en mijn twee neefjes kwamen schaterend op ons afgerend gevolgd door een vlaag kou afkomstig van buiten.
''Tante! Gefeliciteerd.'' gilde ze in koor, Vince sprong op het bed in mijn armen en drukte met een grote glimlach een tekening in mijn handen.
Op het witte papiertje waren enkele poppetjes gekrast, trots begon Vince de poppetjes aan te wijzen.
''Dit ben jij, want je draagt een jurk en dit is Harry met zijn krullen..'' zijn vingertje volgde de lijnen van de poppetjes.
''En dit ben ik! Ook met krullen en dit is Rayvin.. Ohja en hier is ons huis.'' hij glimlachte trots. Ik drukte een kus op zijn voorhoofd, de tekening tegen mijn borst drukkend.
''Dankjewel jongen, wat een prachtige tekening.''
''Ja op een dag ben ik net zo goed als jou tante.'' ik grinnikte en woelde door zijn haren heen, ik wierp een vluchtige blik op de tekening in mijn handen.
''Dat ben je al lieverd, dat ben je al.''
''Gefeliciteerd tante Ravenna.'' hoorde ik Rayvin zacht zeggen, verlegen klom hij tussen mij en Harry in.
''Alsjeblieft.'' hij gaf me een rode kaart aan, nieuwsgierig pakte ik het kaartje aan waarnaar ik het openmaakte en het kleine berichtje binnen in begon te lezen.
Ik glimlachte, mijn twee jongens tegen me aan trekkend.
''Oh jongens, bedankt voor de cadeautjes, ik ben er enorm blij mee.'' ik zag hoe Harry glimlachend naar ons keek, wat ging ik hem missen.
Wat ging ik dit missen.

''Is het lekker Rayvin.'' vroeg ik hem, de kinderen waren al aangekleed en zaten inmiddels aan het ontbijt, terwijl derest van het huishouden op z'n kop stond en Anne en Harry druk door elkaar aan het heen rennen waren, Anne verzamelde haar laatste spulletjes en stopte ze in haar paarse schoudertas, gehaast liep ze langs Harry heen, die op dezelfde manier zijn laatste spullen bij elkaar aan het zoeken was.
''Ja.'' antwoordde hij afwezig, terwijl hij sloom op de korst van zijn brood kauwde. Vince deed hetzelfde.
''Happy birthday sweetheart.'' Anne holde op me af, haar tas klemmend in haar hand, ze drukte een kus op mijn voorhoofd, waarnaar ze ongeduldig haar sleutels van de tafel ritste.
''I'm sorry babygirl, i'm late, i'll see you tonight.'' ik knikte schuldbewust, met een gespeelde glimlach humde ik, toen ze wilde weglopen greep ik haar hand vluchtig beet.
''Thank you Anne, thank you for everything you have done for us.'' ik wilde immers niet vertrekken zonder haar te bedanken voor het opvangen, ik was haar dankbaar, meer dan dankbaar, ze streelde langs mijn wang met een glimlach op haar gezicht.
''No need to thank me baby, i'll see you tonight sweetcheeks.'' haar woorden waren warm en gemeend, ik kon het opmaken uit haar liefdevolle blik, gericht naar mij en de kinderen. Anne was een geweldige vrouw, net zo geweldig als dat Harry was.
''I'll have to go to work first, but i will have a amazing surprise for you, for your birthday.'' hoorde ik Harry zijn moeder onderbreken,hij drukte een kus op mijn lippen, Anne verbrak het lichamelijke contact tussen ons en holde gehaast naar de voordeur, waarnaar het geluid van de dichtvallende deur de gangen vulde. Dat liet mij, Harry en de kinderen nu alleen.
''Shall i bring the kids to school.'' stelde Harry voor, een snelle blik werpend op de klok. Ik schudde mijn hoofd glimlachend.
''No, no.. I will bring them don't worry.'' hij sloot zijn arm kort om mijn schouders heen en drukte opnieuw een kus op mijn voorhoofd.
''You will love your surprise, atleast i'll hope so.'' ik humde, hem zijn tas in zijn handen duwend.
''Go, go to your work.'' spoorde ik hem aan. Hij grinnikte en drukte een kus op mijn wang, waarnaar hij zich uit de voeten baande en naar de deur rende.
''See you tonight babygirl, i love you, bye boys.''
''Bye Harry.''
Toen hij verdwenen was trok ik de gordijnen dicht, ik snelde naar boven waar ik de vier gevulde tassen pakte die ik had gevuld in de loop van der dagen, stiekem natuurlijk, ik had het beetje bij beetje gedaan wanneer ik alleen thuis was, de tassen had ik onder de bedden van de kinderen verstopt. Eigenlijk met alleen de hoognodige spulletjes die we nodig hadden, anders zou het teveel gaan opvallen. Er lagen nog enkele kleding en verzorgingsspullen in het huis, enkel om niet de indruk te wekken dat ik plannen had om te vertrekken, wat ik dus wel had. Harry had me nooit laten gaan, hij had er alles aan gedaan me tegen te houden.
''Naar de auto jongens, we gaan.'' commandeerde ik Vince en Rayvin, we hadden immers weinig tijd en ik wilde van elke minuut optimaal gebruik maken, Harry kennende zou hij achter ons aankomen, ik wilde tegen de tijd dat Harry zou ontdekken dat ik weg was, terug zijn in Nederland. Dit ging een enorm lange dag worden, een dag die absoluut niet fout mocht lopen. Alles moest perfect tot in de puntjes lopen, anders zou het allemaal voor niets zijn geweest. De kinderen had ik niets verteld, in de angst dat ze hen mondje voorbij zouden gaan praten. Al spraken de kinderen en Harry niet dezelfde taal, Harry begreep de kinderen steeds meer.
''Oké jongens, jullie gaan héél goed luisteren nu.'' mijn stem trilde en met zwetende handen gooide ik de spullen in de achterbak, de adrenaline gierde door mijn lichaam heen en alert bleef ik om me heen kijken, ik wenkte naar de jongens dat ze plaats moesten nemen op de achterbank.
Toen ik de jongens vastgemaakt had, nam ik zelf ook plaats, ik scheurde de straat uit. Mijn hart bonsde in mijn keel, met mijn handen strak om het stuur geklemd bleef ik voor me uit staren, geconcentreerd op de weg.
''Tante, je neemt de verkeerde afslag hoor.'' Vince slaakte een geïrriteerde zucht en tikte betweterig op het raampje naast hem.
''Nee Vince.'' ik klonk nors en mijn stem trilde enorm, ik was gevuld met zenuwen en het was te horen.
''Jawel, school is de andere kant op.'' kaatste hij terug, terwijl hij ongeduldig met zijn vinger in mijn gezichtsveld begon te zwaaien.
''Vince ga naar achteren zitten nu.'' snauwde ik, terwijl ik ongeduldig zijn hand wegduwde en een waarschuwende blik naar achteren wierp.
''Wat, waarom. We moeten toch naar school.'' hij ging achteruit gezakt zitten, starend uit het raam blies hij wat lucht uit. Hij was in de war en ik snapte het volledig. Rayvin blikte nerveus tussen mij en Vince in, niet begrijpend wat er gaande was.
''Jullie gaan nu naar mij luisteren, jullie doen stap voor stap wat ik zeg.'' zei ik.
''Doe dit aan.'' ik trok de wanten, sjalen en mutsen uit het vakje naast me waarnaar ik ze naar de jongens toegooide op de achterbank, beide keken ze elkaar één tel niet- begrijpend aan.
''Is dat niet een beetje overdreven.'' hoorde ik Rayvin mompelen, waarschijnlijk duidend op het weer, wat niet zo enorm koud was dat er handschoenen en mutsen voor uit de kast getrokken moesten worden.
''We gaan terug naar Nederland en ik wil dat zo anoniem mogelijk doen.'' legde ik de jongens uit, Rayvin wilde zijn mond openen maar ik was hem voor.
''Wil je dat de mensen met de camera's ons gaan achtervolgen?''
''Nee maar..'' Rayvin fronste niet begrijpend, terwijl hij de sjaal om zijn nek heen knoopte en de muts over zijn hoofd heen trok.
''Doe op dan.'' zei ik streng tegen Vince die nogsteeds met de handschoenen en muts in zijn handen zat.
''Waar gaan we heen tante Ravenna, je maakt me bang, je doet raar.'' ik schudde mijn hoofd en wenkte met mijn hand.
''We gaan naar huis Vince, nergens om bang voor te zijn, doe je spullen aan, kom op alsjeblieft geen discussies nu.'' mompelde ik lichtelijk geïrriteerd.
''Naar papa?'' vroeg hij, terwijl hij nu wel de spullen netjes aantrok.
''Nee.''
''Wat dan.'' ik zuchtte vermoeid uit, terwijl ik mijn handen om het stuur strakker aanspande.
''Jullie wilde terug naar Nederland toch.''
''Ja.''
''En ome Harry? Weet hij dat we weg zijn.'' vroeg Vince nieuwsgierig, direct borrelde het schuldgevoel van deze ochtend omhoog en met een zucht blikte in in zijn ogen via het spiegeltje voorin de auto.
''Ja.'' loog ik, het verhaaltje mooier makend dan het eigenlijk was, de waarheid was dat Harry geen idee had. En vanavond thuis zal komen in een leeg huis. Ik had een briefje voor hem achtergelaten, een briefje waarop een kleine uitleg stond. Ik verwachtte niet dat hij mijn keuze zou gaan begrijpen, hij zal woedend worden. Dat wist ik zeker.
Ik zou zijn hart breken, maar ik moest. Ik moest weg, ik gunde Harry het leven wat hij verdiende, een leven waar hij kon samenwonen met het meisje van zijn dromen, ermee kon trouwen, zelf kinderen op de wereld kon zetten. Ik wilde zijn dromen niet tegenhouden enkel omdat mijn problemen hem in de weg stonden. Ik was hem dankbaar voor de steun die hij me had gegeven, en de jaren troost die hij me had weten te geven via zijn muziek en dat was ook iets wat nooit zo snel zou verwateren, al had ik nu contact verbreken, zijn muziek was tijdloos. Maar ik moest ontwaken uit deze droom. Harry en ik waren niet voor elkaar gemaakt. Ik vond het waarmaken van mijn eigen dromen enorm belangrijk en ik wilde dat hij de zijne waar maakte. Ik wilde hem niet in de weg staan.
''Waarom wilde hij niet mee.'' vroeg Vince door, terwijl ik wakker schrok uit mijn gedachten.
''Dat weet ik niet Vince, niet elke vraag heeft een antwoord oké.''

Na een lange autoreis waren we er, we zaten op de Holland international, het schip wat ons terug zou brengen naar Nederland.
''Waarom gaan we terug naar Nederland.'' Vince plofte naast me neer zijn voeten door de spijlen heen slaand, ik zat zoals gewoonlijk weer zo dicht mogelijk bij het water, ik glimlachte naar Vince en sloot mijn armen om hem heen. De kou gaf me rillingen, maar de warmte van Vince maakte het koude briesje die rondtrok over de dekken een stuk aangenamer. De nacht was gevallen. Rayvin lag al te slapen in de kamer. En Vince had gevraagd op te blijven aangezien ik wel wat gezelschap kon gebruiken had ik hem toestemming gegeven.
''Was dat niet wat je wilde Vince?'' zei ik afwezig, starend naar de klotsende golven. Hij deed hetzelfde, gefascineerd door de ruwe en wilde golven die omhoog sloegen tegen het schip aan.
''Jawel maar ik vind het gewoon een beetje gek, zo opeens.'' zei hij na een paar minuten stilte.
''Ik dacht dat je heel veel van hem hield.'' zuchtte hij erachteraan, ik wist dat hij het over Harry had en ik wist dat dit verwijt er aan zat te komen.
''Dat doe ik ook.'' fluisterde ik gepijnigd, mijn hart was gebroken en ik ging hem missen.
''Maar?''
''Maar wat jongen?'' ik scheurde mijn blik los van het water, starend in de bruine ogen van Vince.
''Mama zei altijd, als je van iemand houd dat je niet zonder die persoon kan leven.''
''Nou blijkbaar kon je moeder prima zonder mij leven.'' mompelde ik in mijzelf duidend op het plotselinge overlijden van Danielle, ik zag Vince zijn gezicht afkeurend vertrekken, direct verontschuldigen ik mijzelf.
''Soms Vince.. Soms moet je keuzes maken en die keuzes kunnen echt heel lastig zijn.'' ik probeerde de juiste woorden bij elkaar te rapen, hem zo goed mogelijk uitleggend waarom ik deze keuze gemaakt had.
''Maar dat betekend niet dat ik niet van Harry houd jongen, want dat doe ik wel en dat heb ik eigenlijk al héél lang gedaan.'' plakte ik erachter aan met een zucht, terugdenkend aan mijn tienerjaren.
''Waarom ga je dan van hem weg.'' hij bekeek me van top tot teen, niet- begrijpend schudde hij zijn hoofd, hij scheurde zijn blik los van de mijne, haast in huilen uitbarstend mompelde hij zachtjes.
''Dat gaat hem zeer doen.'' Vince voelde met hem mee, Vince was als de dood dat ik ooit zou vertrekken uit zijn leven.
''Ik weet dat ik zal huilen als jij weg zou gaan tante en ik weet dat Harry nu aan het huilen is.'' ik beet aan de binnenkant van mijn wang, gefrustreerd en nerveus tikte ik op de ijzeren stangen die ons gescheiden hield met het gevaarlijke water onder ons.
''Ik ga niet weg Vince.''
''Bij ons niet, maar je bent wel weggegaan van hem.'' verweet hij me zonder blikken en blozen. Ik nestelde mijn kin in de palmen van mijn handen, starend naar de nachtelijke sterren hemel schudde ik mijn hoofd, ik moest dit doen en natuurlijk zou hij nooit begrijpen waarom. Ze zouden geen seconde rust krijgen als ik ze liet opgroeien in de spotlights, ik wilde dat niet, maar hij was te klein om het te begrijpen.
''Ik hoop gewoon dat ik het juiste doe voor jou en je broertje.'' zei ik zachtjes.
''Maar dat doe je ook.'' ik glimlachte, terwijl ik een kus drukte op zijn voorhoofd, natuurlijk vond hij dat, Vince had niets anders gedacht. Vince had mij altijd gezien als de 'perfecte' tante. Ik had nooit wat fout kunnen doen in zijn ogen. Net zo als hij dat nooit kon in de mijne.
''Ik hoop dat je moeder daar ook zo over denkt.'' zei ik meer gericht naar mijzelf dan naar hem. Ik voelde me als een kip zonder kop. Danielle had me meerdere draaien om mijn oren gegeven als ze nu weer eens wist dat ik terug zou gaan en Harry onaangekondigd in de steek zou laten.
''Dat vind ze ook tante, dat verteld ze me elke avond.'' ik rolde mijn ogen bij het horen van de uitspraak, ik was zijn verhaaltjes zat. Hij bleef erover doorgaan. Hij had de laatste weken elke dag verhaaltjes verteld over Danielle die zogezegd in hen kamer zou zitten.
''Vince, stop alsjeblieft met het zeggen dat je mama spreekt, mama is..''
''Dood.'' onderbrak hij me kil.
''Ja.'' piepte ik, ik schraapte mijn keel ongemakkelijk, dat was grover dan verwacht.
''Maar dat betekend niet dat ik haar niet meer kan zien.'' vervolgde hij.
''Ze is er elke avond.'' zijn mondhoeken krulden omhoog, ik schudde mijn hoofd niet begrijpend. ''Vince, mama is dood, wat betekend dat je haar niet kan zien. Enkel op foto's kan je haar nog zien.''
''Wanneer je ons in bed stopt.'' hij staarde dromerig voor zich uit, terwijl hij duidelijk mijn uitspraak negeerde. Hoe kon het ook anders, hij was enorm koppig en eigenwijs.
''Wat doet ze daar dan?'' vroeg ik door, het spelletje met hem meespelend, aan de ene kant wekte het toch wel nieuwsgierigheid op.
''Kijken, lachen naar jou.'' ik humde een tel niet- begrijpend, hij zei het zo gemeend.
''En als je weg bent, geeft ze ons een kus.''
''Elke avond?'' zei ik, terwijl ik mijn ogen samentrok tot spleetjes.
''Ja, elke avond.''
''Ze praat niet heel veel, maar als ze praat, zegt ze hoe trots ze is op jou.''
Ik wendde mijn hoofd af, om de opkomende tranen te verbergen voor Vince, misschien moest ik hem geloven..
Er was een tijd dat ik mijzelf de schuld gaf voor het feit dat ik Danielle niet had kunnen redden van haar dood.
Ik realiseerde me nu dat dat niet het punt was.
Het punt was dat ik een zus had en ze was fantastisch.
Ik wist dat ik haar op een dag weer zou gaan zien.
Maar tot die tijd, wist ik dat we voor altijd verbonden zouden zijn.
Doormiddel van haar kinderen.




---



Bedankt voor het lezen!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen