Juice stormde naar binnen toe. Binnen een paar tellen had hij de blondharige biker gevonden, hij zat aan de bar terwijl hij met zijn old lady praatte. Hij liep er recht op af, greep Kozik bij zijn kraag en trok hem met stoel en al om. De man had nauwelijks de grond geraakt of Juice trok hem weer omhoog, balde zijn vuist en sloeg hem recht tegen zijn kaak. Direct daarna schopte hij hem in zijn buik, en daarna tegen zijn knie. Tussen opeengeklemde tanden haalde hij woest adem, hij voelde de ader op zijn slaap kloppen.
      ‘Hé hé hé!’ Jax greep zijn arm beet, maar Juice rukte zich woest los.
      ‘Hij wist het!’ snauwde hij naar zijn vicepresident. ‘Hij wist verdomme dat ze nog leefde en hij heeft nooit wat gezegd.’
      Jax’ arm zakte naar beneden en hij keek Kozik met een brandende blik aan. ‘Is dat waar?’
      Kozik veegde langs zijn bloedende kin terwijl hij kreunend opstond. ‘Het was…’
      ‘Het was mijn besluit,’ antwoordde Happy.
      ‘Je had aan mij moeten voordragen!’ gromde Clay nu ook. ‘Het was niet aan jou om –‘
      ‘Dana is geen clublid. Ze is míjn zusje en ik draag de verantwoording voor haar. Het was een familiekwestie, geen clubkwestie.’
      ‘Maar ze was míjn old lady!’ schreeuwde Juice. ‘En jij – jij…’ Al zijn spieren verstijfden toen hij Kozik weer aankeek. ‘Jij zag me wegkwijnen. Jij zag hoe zwaar ik het ermee had en je zei niks, geen woord! Hoe kon je… Hoe kon je!’
      Toen de tranen hem verstikten, dook hij weer op Kozik af. Alles was beter dan tranen. Hij wilde woede voelen, hij wilde bloed zien, wilde bloed proeven – alles was beter dan het zout van zijn tranen. In een blinde woede beukte en trapte hij erop los. Iedere klap die hij terugkreeg, wakkerde de duisternis in hem alleen maar aan.
      Kozik had het verdiend.
      Hij had hem laten denken dat Dana dood was, had lijdzaam toegekeken hoe hij zich door de allerergste hel worstelde. Hij verdiende alle pijn die Juice hem kon toebrengen. Handen trokken aan zijn schouders en toen hij zich woest wilde omdraaien gaf Kozik hem zo’n harde stoot op zijn slaap dat de wereld tolde en hij door zijn knieën zakte.
      ‘Klaar nu,’ klonk Jax’ stem. ‘Dit is niet de manier waarop we dit oplossen.’
      ‘Oplossen?!’ brulde Juice. ‘Hoe kan dit ooit opgelost worden! Hij is een rat, we kunnen hem niet meer vertrouwen! Hij verdient de fucking strop.’ Woest spuugde hij naar Koziks voeten. Er zat zelfs bloed op zijn schoenen.
      ‘We zullen dit als club bespreken,’ zei Jax rustig. ‘Het is niet aan jou alleen.’
      Juice gromde ten antwoord. Met gloeiende ogen keek hij naar de verrader, die tegen de muur leunde. Amy stond naast hem, met een doek in haar hand, maar hij duwde haar weg.
      ‘Ik deed wat het beste was voor jou, Juice. Je moest het afsluiten.’
      ‘Het was niet aan jou!’ schreeuwde hij. ‘Het was verdomme niet aan jou!!’
      Zijn ademhaling ging nu zo tekeer dat hij donkere vlekken zag. Zijn benen voelden zwak en hij haatte zijn zwakte, hij haatte dat klotelijf, haatte zichzelf.
      ‘Juice…’ Door de nevels van zijn razernij drongen twee blauwe ogen. ‘Let op je ademhaling lieverd. Adem in, adem uit. Ja, goed zo.’ Vingers streken langs zijn gezicht.
      Juice bleef haar aanstaren, hij voelde haar ademhaling op zijn lippen en volgde haar tempo. Haar geur was bedwelmend, haar stem het enige wat hij nog kon horen. Haar lippen… haar lippen waren het enige waar hij aan kon denken. Hij greep haar ruw vast en drukte zijn mond tegen die van haar. Het zoet van haar laatste drankje kleefde er nog aan en hij gleed er met zijn tong langs. Haar lippen bewogen, ze probeerde iets te zeggen. Om dat te voorkomen gleed zijn hand naar haar achterhoofd en hield hij haar lippen tegen die van hem gedrukt.
      Waarom zoende ze niet terug? Waarom zoende verdomme niet terug!
      Gefrustreerd trok hij zijn gezicht terug – en pas toen zag hij dat het Dana was.
      Natuurlijk was het Dana – maar hij was gewoonweg al zijn voornemens vergeten.
      Haar ogen waren groot en bezorgd. ‘Gaat het weer een beetje? Kom, laten we een plekje zoeken waar je woede een beetje kan bezinken.’
      ‘Nee,’ snauwde hij. ‘Zout op. Ik ben niet een of andere gebroken vaas die je weer aan elkaar kan lijmen! Je kunt me niet helen! Je hebt niet een of andere magische krachten waarmee je alles weer goed kan maken!’
      Weer schoot zijn ademhaling in de tiende versnelling.
      ‘Rustig Juice… Je moet echt even rustig worden. Kom even mee naar buiten, weg van iedereen.’
      Haar stem klonk zo kalm – hij wilde inderdaad met haar naar buiten, hij wilde met haar in het gras liggen, zijn hoofd op haar borst en… NEE. NEE. Ze moest hem met rust laten.
      ‘Ik hoef niet weg van iedereen, ik moet weg van jou! Jij rotzooit met mijn hoofd, met al je leugens! Dit was nooit gebeurd zonder jou. Als jij niet als een of andere hoer –‘
      Zijn hoofd knakte naar links toen ze hem een klap in zijn gezicht gaf. Zijn wang brandde.
      ‘Ik sta niet toe dat je zo tegen me praat.’ Haar stem klonk donkerder en deed hem aan haar broer denken. Haar wenkbrauwen vormden een dreigende frons, haar kaken waren strak.
      Fuck – wat wilde hij haar graag neuken.
      Het was alsof zijn ene drift plaatsmaakte voor de volgende. Voor hij het doorhad, waren zijn vingers in haar haren verstrikt en trok hij haar tegen zich aan. ‘Ik wil je.’ Door de woede en de wellust was hij gaan hijgen. ‘Ik wil je zo hard neuken dat je –’
      ‘Je bent jezelf niet, Juice.’ Haar stem klonk droevig, liet de haartjes op zijn armen overeind komen.
      Daar was het weer, dat verdomde medelijden. Opnieuw stond hij op het punt om haar te verwensen, toen gleden er eens twee armen om hem heen die hem stevig vasthielden.
      ‘Kom, we gaan naar huis lieverd.’
      Zachtjes trok ze hem naar achteren. Deze keer liet Juice zich meetrekken, weg van Dana.
      Er glommen tranen in haar ogen en het zien ervan deed zo verdomd zeer…

Fye hielp hem naar buiten toe en leidde hem naar de picknicktafel toe. Zodra hij zat en de frisse buitenadem inademde, werd hij kotsmisselijk. Hij boog zich voorover en gaf over, wel drie keer achter elkaar. De woede was eruit en wat achterbleef was een afgrijselijke leegte. Tranen brandden in zijn ogen en hij begon zachtjes te snikken. Fye trok hem naar zich toe en streek geruststellend over zijn schedel, in langzame rondjes zoals Dana dat ook altijd had gedaan. Bij de gedachte aan Dana verstijfde hij, maar toen ze een kus op zijn tattoo gaf ontspande hij weer iets. Ja – ze troostte hem net als Dana, maar ze was het niet. Misschien had hij Dana helemaal niet nodig.
      Plotseling voelde hij zich doodmoe. Hij ging op het bankje liggen, zijn hoofd in haar schoot terwijl ze zijn gezicht bleef strelen.
      ‘Ik haat mezelf,’ fluisterde hij. ‘Ik ben zo’n monster. Je – je moet weggaan Fye. Voordat ik jou ook wat aandoe. Ik wil – ik wil je niets aandoen.’
      ‘Je gaat me niets aandoen,’ antwoordde ze zacht. Haar krullen kriebelden zijn hals toen ze voorover boog en zijn hoofd kuste. ‘Ik hou van je, Juice. Het is een gevecht, maar samen gaan we ervoor zorgen dat je je emoties leert beheersen. Oké lieverd? Je hoeft dit niet alleen te doen.’
      ‘Ik hou van je, Fye.’ Hij drukte zijn gezicht tegen haar bovenbeen. ‘Doe alsjeblieft nooit alsof je dood bent.’
      ‘Natuurlijk niet schat. De tijd dat er zulke drastische maatregelen genomen moeten worden is voorbij.’ Ze kuste het randje van zijn oor. ‘Er is niemand die mij van je weg wil nemen. Je kunt die angst loslaten.’
      Zijn mondhoeken trilden. Tranen gleden tussen zijn wimpers door.
      Hij wist niet of hij die angst ooit helemaal zou kwijtraken.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Soow het is een beetje druk in het hoofd van juice zo te lezen:8

    4 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    WoW wat een heftig hoofdstuk!

    4 maanden geleden
  • VampireMouse

    Jezus heftig!!!!!!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen