Foto bij 13.

Een extra lang hoofdstuk vandaag. Enjoy! (:


Julian twijfelt wat hij moet sturen. Hij is net thuis van zijn laatste nachtdienst en heeft voor hij wegging nog even bij Lana gekeken, maar ze sliep en hij wilde haar niet wakker maken. Nu wil hij haar graag laten weten dat hij aan haar denkt en iets over de operatie zeggen, want dat is tenslotte de reden waarom ze haar nummer heeft gegeven. Hij snapt alleen nooit waarom mensen een patiënt 'succes' wensen bij een operatie, want het is niet echt iets waar je zelf invloed op hebt. Je wordt in slaap gebracht en de arts doet al het werk, dus als je al iemand succes zou moeten wensen zou het de arts moeten zijn, vindt hij. Maar hij dwaalt af. Hij opent Whatsapp en begint maar gewoon te typen.

Hee! Sterkte vandaag met de operatie, ik duim voor je! Julian

'Is het niet te nietszeggend?' Hij weet het niet. Aan de andere kant is hij kapot van de drie nachten achter elkaar werken en komt er waarschijnlijk niets beters uit, dus drukt hij maar gewoon op 'verzenden'. Als hij na een douche in bed kruipt, hoort hij een bericht binnenkomen.

Dankjewel! Ik laat weten hoe het is gegaan. Liefs, Lana

Met een glimlach legt hij zijn telefoon weg en valt meteen als een blok in slaap.

Zo tegen half drie 's middags wordt hij weer wakker. Hij grijpt automatisch naar zijn telefoon en bekijkt zijn berichten. Teleurgesteld ziet hij dat hij nog niets van Lana heeft gehoord. Snel rekent hij in zijn hoofd of dat klopt: ze was ingepland om elf uur, de operatie duurt maximaal een uur of twee en dan wordt ze wakker op de uitslaapkamer. Ze zou dus vanaf nu ongeveer terug kunnen zijn op haar kamer en hem whatsappen. Hij besluit naar de sportschool te gaan om afleiding te zoeken en appt ondertussen Daan om te vragen of ze die middag een biertje zullen doen.

Prima! Half zes bij De Beurs?
Top, zie je dan!

In de sportschool betrapt Julian zichzelf erop dat hij vaak zijn telefoon even checkt. Hij begint zich steeds meer zorgen te maken. 'Het is een standaardoperatie, dus hoe groot is de kans dat er iets misgaat?' vraagt hij zich af. Misschien is ze allang weer op haar kamer, maar gewoon vergeten hem iets te sturen. Zo tegen half vijf houdt hij het niet meer uit en stuurt hij haar Alles okee? Maar zelfs daarop krijgt hij geen reactie. Met een steen in zijn maag fietst hij naar het terras waar hij met Daan heeft afgesproken.

"Hee gast! Alles goed?" Hij geeft Daan een knuffel als die zijn tafel op het drukke terras heeft gevonden.
"Zeker! En met jou? Heb je al besteld?"
"Ja, prima." Op dat moment zet een serveerster twee biertjes op tafel, wat meteen Daans tweede vraag beantwoordt. Ze proosten en bespreken hun dag. Als Julians telefoon afgaat, weet hij niet hoe snel hij hem moet oppakken. Teleurgesteld legt hij hem weer neer als hij ziet dat het een berichtje in een groepschat is.
"Wat is er? Verwacht je iets?"
Julian zucht. "Ja, nouja..."
"Vertel."
"Er ligt een meisje bij mij op de afdeling en eeehm... ze is eigenlijk heel leuk."
"Okee... Maar jij werkt op de Intensive Care toch? Is ze heel ziek?"
"Ze heeft een auto-ongeluk gehad en daarna nog allemaal complicaties. En vandaag wordt ze geopereerd aan haar enkel en ze zou me laten weten hoe het ging, maar het duurt nu wel heel lang."
"Ahh, jullie hebben nummers uitgewisseld? Lekker bezig!"
Julian grinnikt.
"En heb je een foto? Ik ben benieuwd!"
Julian knikt. "Ik heb haar opgezocht op Instagram, maar nog niet toegevoegd." Hij laat haar profiel zien, met foto waarop ze lachend de camera in kijkt, en Daan trekt bewonderend zijn wenkbrauwen op. "Wauw man, ze is echt superknap! Dat zei je er niet bij!" Julian lacht.
Dan wordt Daan serieus: "Maar hoe zit dat eigenlijk? Kun je als dokter daten met je patiënt of gebeurt dat alleen in bouquetreeksromannetjes?"
"Ja, dat is inderdaad een beetje moeilijk, want dat kan eigenlijk niet. Maar als het goed is, mag ze binnenkort naar een andere afdeling en dan is het niet zo erg meer. En ik ben van plan haar op date te vragen als ze weer naar huis mag."
Op dat moment klinkt het geluid van een binnenkomend bericht. "Dat is haar!" Snel klikt hij het open.

Lana 17:53 Hee! Operatie ging goed. Voel me nu alleen zo slecht, supermisselijk en duizelijk en wazig
Julian 17:53 Ah wat naar!
17:53 Maar wel fijn dat de operatie geslaagd is
17:54 Hebben ze je al iets tegen de misselijkheid gegeven?
Lana 17:56 Ja al een paar keer, maar het helpt niet

"Sorry," verontschuldigt Julian zich bij Daan, "ik geef even antwoord."
"Nee joh, geen probleem."

Julian 17:57 Vraag anders of ze je Ondansetron geven
17:57 Misschien moet je er alleen niet bij zeggen dat je dat van mij hebt...
17:58 Maar dat je van je moeder had gehoord dat dat zou helpen ofzo
Lana 18:00 Dankjewel, ga ik doen
Julian 18:00 Sterkte!

"Je vindt haar echt leuk, of niet?" vraagt Daan.
"Hoezo?"
"Je bent zo bezorgd."
Julian glimlacht. "Ja, klopt. Ik vind het gewoon zo'n naar idee dat ze daar alleen ligt en zich kut voelt, snap je?"
"Zeker. Ik hoop dat het snel beter gaat en we kunnen dubbeldaten!"
"Ik ook," zucht Julian.

Als hij later die avond eten staat te koken met de radio op de achtergrond, krijgt hij eindelijk weer een berichtje van Lana binnen.

Lana 19:43 Dankjewel! Misselijkheid is iig iets minder nu:)
Julian 19:43 Fijn! En de rest?
Lana 19:44 Nog niet echt...
19:45 Nog heel duizelig en moe
Julian 19:45 Heb je nog bezoek?
Lana 19:47 Mijn moeder was er de hele middag, maar die is nu weg
Julian 19:48 Kan ik iets doen om je op te vrolijken?
Lana 19:52 Ik weet het echt niet...
19:53 Weet het even niet meer allemaal

Bezorgd kijkt Julian naar zijn telefoon. Even denkt hij na, dan neemt hij een besluit.

Julian 19:54 Zal ik langskomen?
Lana 19:55 Maar je bent toch vrij?
Julian 19:55 Ja, maar ik heb toch geen plannen vanavond
19:56 Maar eerlijk zeggen, ik kom alleen als jij het fijn vindt
Lana 19:58 Dat zou ik echt heel lief vinden
Julian 19:58 Okee, tot zo dan!

Julian werpt een blik in de spiegel, zet het gasfornuis uit, spuit deo op en grist zijn autosleutels uit het bakje in de gang. Een halfuurtje later loopt hij de afdeling op. Onderweg in de auto heeft hij nagedacht over wat hij zou zeggen tegen collega's, maar hij heeft niets kunnen bedenken. Gelukkig staat er een verpleegster die hij nog niet eerder heeft gezien bij de balie. Hij meldt zich aan als bezoek voor Lana ten Kate, vertelt dat hij de weg weet en dan kan hij doorlopen.

"Hee," begroet hij Lana, zodra hij binnenkomt.
"Hee," verrast kijkt ze hem aan. "Je bent echt gekomen."
"Natuurlijk."
"En je hebt andere kleren aan." Ze laat haar blik over zijn lichaam glijden en bekijkt zijn spijkerbroek en donkerblauwe overhemd. Julian lacht, trekt een stoel bij het bed en gaat zitten.
"Klopt, je hebt me natuurlijk alleen nog maar in mijn werkkleding gezien." Bezorgd kijkt hij naar Lana. Ze ziet er heel bleek en moe uit en heeft een bakje vast.
"Ben je nog zo misselijk?" vraagt hij, wijzend naar het bakje.
"Ja. Wel veel minder dan eerst gelukkig."
"Drie operaties zo kort na elkaar en dan in combinatie met de spanning voor vandaag... Het is niet zo gek dat je lichaam zo reageert."
"Nee, dat is waar." Ze strijkt een haarpluk achter haar oor en hij ziet dat haar vingers trillen.
"Je voelt je vast snel weer beter, zeker na een nachtje slapen."
"Ik hoop het," glimlacht ze zwakjes. "Hoe was je dag?" vraagt ze dan, in een doorzichtige poging het gespreksonderwerp te veranderen.
"Prima." Julian vertelt over zijn sportschoolbezoek en de biertjes met Daan op het terras.
"Klinkt als een chille dag," glimlacht Lana.
"Nouja, stiekem maakte ik me wel een beetje zorgen om jou, hoor," bekent Julian. Gespannen kijkt hij haar aan om haar reactie te peilen.
"Echt?" verrast kijkt ze hem aan.
"Ik hoorde maar niks."
"Nee, ik was geloof ik pas tegen zessen terug op mijn kamer."
"Was je al die tijd nog op de uitslaapkamer?" vraagt Julian verbaasd.
"Ja, ik mocht nog niet terug omdat ik niet helder was en me heel slecht voelde."
"Vandaar."
Hij ziet dat het gesprek haar vermoeid heeft.
"Wil je slapen?" vraagt hij.
"Dat heb ik vanmiddag al geprobeerd, maar het lukt niet... Heel stom, want ik ben echt zo moe," antwoordt ze gefrustreerd.
Julian denkt even na. "Okee, raar voorstel, maar zal ik je iets voorlezen? Dat werkt echt."
Lana kijkt hem aan. "Eeehm, okee. Dat kunnen we proberen."
"Heb je hier nog een boek liggen?" Zoekend kijkt hij om zich heen.
"Ja, in mijn nachtkastje."
Julian haalt Het smelt van Lize Spit tevoorschijn. "Weet je nog waar je was, of zal ik bij het begin beginnen?"
"Geen idee... Dus het begin graag."
Hij slaat het boek open en begint voor te lezen. Lana heeft haar gezicht zijn kant op gedraaid en kijkt hem aan. Voorzichtig steekt hij zijn hand uit en streelt met zijn vingers over haar hand. De hartslagmonitor gaat even iets sneller piepen, maar ze trekt haar hand niet terug en Julian blijft gewoon voorlezen, alsof er niets aan de hand is. Hij praat een beetje langzamer dan hij normaal zou doen en merkt dat het effect heeft. In het begin ligt Lana hem nog aan te kijken, maar langzaam zakken haar ogen dicht. Als hij aan haar ademhaling hoort dat ze in slaap is gevallen, leest hij voor de zekerheid nog een paar minuten langer door. Dan legt hij voorzichtig het boek op het nachtkastje. Hij pakt het bakje uit haar andere hand en legt dat erbovenop. Tenslotte drukt hij heel voorzichtig een kus op haar slaap en fluistert "slaap lekker, Lana". Dan sluipt hij de kamer uit en trekt de deur zachtjes achter zich dicht.

Reacties (1)

  • Luckey

    Zo lief stukje!!
    Ik vind ze zo leuk samen!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen