Foto bij 14.

En weer een hoofdstuk uit het perspectief van Lana. Vinden jullie dat leuk om te lezen of liever niet?


Verward kijkt Lana om zich heen. Ze heeft voor het eerst sinds het ongeluk weer een nacht aan één stuk door geslapen en wordt helemaal gedesoriënteerd wakker. Dan ziet ze het bakje en het boek op haar nachtkastje liggen en komt alles van de avond ervoor weer terug. Ze glimlacht bij de herinnering aan Julian die haar op kwam zoeken toen ze zich zo rot voelde. Ze reikt naar haar telefoon en typt een berichtje: Dankjewel voor gisteravond. Echt heel lief van je! X

Op dat moment komt een ziekenhuismedewerkster met een maaltijdkar haar kamer binnen.
"Goedemorgen mevrouw Ten Kate! Uw ontbijt."
"Goedemorgen," antwoordt Lana verbaasd. "Klopt dat? Normaal krijg ik geen eten."
De medewerkster kijkt op haar lijst. "Ja, hier staat van wel. Alstublieft," zegt ze, terwijl ze een dienblad met yoghurt, een plastic bakje met gesneden fruit aanreikt en bestek aanreikt.
"Okee, bedankt," antwoordt Lana terwijl ze het aanpakt.
"Ah heel goed, je hebt je ontbijt al gekregen," klinkt de vrolijke stem van de vrouwelijke arts die binnenwandelt.
"Ja, mag ik weer eten?" vraagt Lana hoopvol.
"Dat wilde ik je net komen vertellen. Je darmoperatie is nu een week geleden dus dat betekent dat je voorzichtig weer wat mag eten. Ik raad je aan om kleine porties te nemen en te kijken hoe je je daarbij voelt. Je krijgt ook nog steeds voedingsstoffen via het infuus en ik stel voor dat we dat nog even zo laten. Als het eten dan toch niet goed valt, hoef je niet opnieuw aangesloten te worden en ten tweede kun je de reserves wel gebruiken volgens mij. Dokter Bosveld is je behandelend arts toch?"
Lana knikt.
"Mooi. Dan wil ik je graag vandaag nog hier op de afdeling houden en bespreek ik morgen met hem hoe het gaat. Hij beslist dan over je verdere behandeling."
"Okee, bedankt!"

Als de arts de kamer uitloopt, bekijkt Lana haar telefoon. Haar hart maakt een sprongetje als ze ziet dat Julian geantwoord heeft:

Julian 07:38: Heel graag gedaan. Lekker geslapen? En voel je je al wat beter? X
Lana 07:45 Ja heel goed, en jij? Voel me echt een stuk beter dan gisteren.
07:47 Haha ze hebben net ontbijt gebracht! Mag weer eten, yesss
Julian 07:48 Mooi! Eet smakelijk!

Voorzichtig neemt Lana een hap yoghurt. Het voelt gek om weer iets in haar mond te hebben en de smaak lijkt veel intenser dan normaal. Genietend neemt ze nog een hap. Het fruit smaakt al net zo lekker. Gek, ze had helemaal niet door dat ze het zo miste, maar het is fantastisch om weer te kunnen eten. Het maakt dat ze zich weer een beetje normaler voelt.

Tegen het einde van de ochtend gaat de deur langzaam open en steekt een blij gezicht met krullen haar hoofd om het hoekje.
"Anna!"
"Lana!" Anna, een bleek meisje met veel sproeten en een rode bos krullen, rent naar haar toe en slaat haar armen om haar heen.
"En Lil!" Lana ziet nu pas dat er nog een tweede meisje achteraan komt. Ze is getint en heeft steil, zwart haar en grote, donkere ogen. Ook Lilian geeft haar een voorzichtige, maar welgemeende knuffel.
"Wat fijn om jullie weer te zien! Ik wist helemaal niet dat jullie zouden komen."
"We hebben met je moeder overlegd, want we wilden je zo graag zien. Hoe gaat het? Wat een hoop apparaten en slangetjes en dingen zeg," ratelt Anna.
"Redelijk," glimlacht Lana. "Ik ben gisteren weer geopereerd en voelde me daarna echt zo verschrikkelijk. Heel duizelig en misselijk... Maar vandaag gaat het alweer wat beter."
"Jeetje. Hoe vaak ben je nu geopereerd?" vraagt Lilian bezorgd.
"Drie keer. Maar volgens mij is het nu voorlopig klaar."
"En je moeder zei iets over je enkel... Hoe is het daarmee?" vraagt Anna.
"Daar konden ze nog niets over zeggen. Ze hebben gisteren de breuken gezet met plaatjes en schroeven en hem weer ingegipst. Nu is het een kwestie van zes weken wachten en dan maken ze nieuwe röntgenfoto's. En als alles goed is, kan ik dan met de fysio op gaan bouwen. Maar ze kunnen nog niet zeggen of ik er alles weer mee zal kunnen..." Lana zwijgt.
Anna knijpt zachtjes in haar hand. "Het komt vast goed," zegt ze zacht.
"Hee, maar hoe is het op school? Hoe is de nieuwe docent Moderne dans?" vraagt Lana nieuwsgierig.
Lilian en Anna brengen haar op de hoogte van alle ontwikkelingen op de Dansacademie, inclusief roddels over klasgenoten. Ze lachen en Lana vergeet zelfs even de pijn.
Dan licht haar telefoon op en Anna werpt er automatisch een blik op.
"Oeh, wie is Julian?" vraagt ze en kijkt naar Lana. "Je bloost! Wat is dit? Je ligt in het ziekenhuis, waar heb je hem leren kennen? En waarom weten wij hier nog niets van?"
"Het is niks," zegt Lana snel. "Hij is eeeehm... Okee, dit klinkt misschien een beetje gek, maar hij is mijn arts."
"Maar waarom appt hij je dan?"
Lana glimlacht en schudt haar hoofd. "Weet ik niet?" zegt ze vragend.
"Mag ik zijn foto zien?" vraagt Anna nieuwsgierig. Terwijl Lana het bericht ontgrendelt (Vermaak je je een beetje vandaag? Krijg je nog bezoek?), opent ze zijn whatsapp-profielfoto. Daarop kijkt hij lachend de camera in, met een soort hondentasje in op zijn rug.
"Wauw! Lana, is hij model ofzo?" roept Anna verbaasd uit.
"Oeh," zucht Lilian als ze Julians foto ziet. "Heel knap."
"Mag ik nog eens zien?" Anna bekijkt de foto nog wat beter. "Die armen!" zwijmelt ze verder. "Hoe ging het dan? Kwam hij je kamer binnenwandelen en vroeg hij om je nummer?"
Lana lacht. "Nee, eigenlijk is hij degene die me de eerste twee keer geopereerd heeft. En hij is echt zo lief... Ik was best wel bang voor gisteren, maar hij had vrij dus hij zou niet in het ziekenhuis zijn. Dus toen hebben we nummers uitgewisseld, zodat ik kon laten weten hoe het gegaan was."
"Zo cute. Dat doet hij vast niet met alle patiënten."
"Ik weet het niet... Daarvoor heeft hij me ook al een paar keer in een rolstoel getild om naar de binnentuin te kunnen gaan, en toen zei ik ook dat het zo'n goede service van hem was. "Dat doe ik niet voor iedereen," zei hij toen. En weten jullie wat het allerliefste is?" Lana kijkt haar vriendinnen aan. "Gisteravond is hij hierheen gekomen, terwijl hij vrij was, omdat ik me zo kut voelde, en toen is hij bij me gebleven tot ik in slaap viel."
"Oh mijn God... Hij klinkt perfect!" zucht Anna.
Lana glimlacht. "Ja, ik weet het... Maar het voelt zo gek, hier in het ziekenhuis. Ik bedoel, hij is mijn arts. En kijk hoe ik erbij lig!" Met een theatraal gebaar wijst ze op alle infuusslangen in haar armen. "Niet echt een romantische setting, of wel?"
"Ach, het maakt toch niet uit waar je elkaar leert kennen?" vraagt Anna. "Zo te horen kan het hem niet echt iets schelen."
"Ik weet niet... Ik probeer niet te veel te verwachten," zegt Lana.

Ze kletsen nog even verder over andere zaken die hen bezighouden, tot Lilian zegt: "Kom An, we moeten gaan." Ze wenkt Anna. "We hebben je moeder beloofd dat we niet te lang zouden blijven," legt ze dan aan Lana uit.
"Okee. Ik vond het echt superleuk dat jullie er waren!" Lana knuffelt de meisjes ten afscheid.
"Fijn om je weer te zien. En houd ons op de hoogte van alles met Julian!"
"Tot snel!" En dan zijn ze weer verdwenen. Glimlachend pakt Lana haar telefoon om Julian te antwoorden.

Reacties (1)

  • Luckey

    Leuk voor dat haar dat der vriendinnen langs kwamen!
    Die meteen de hele situatie al weten 😂

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen