Foto bij 15.

Dankjulliewel voor de kudo's! Heel lief(K)En elf abo's! Woehoe:)


Zingend staat Julian 's ochtends onder de douche.
"And if you have a minute, why don't we go
Talk about it somewhere only we know?
This could be the end of everything
So why don't we go
Somewhere only we know?" zingt hij uit volle borst mee. Hij roffelt een denkbeeldige drumsolo in de lucht en denkt aan Lana, die hij straks weer zal zien. Normaal heeft hij wat moeite om voor de vroege dagdiensten op te staan, maar vandaag stond hij meteen naast zijn bed toen de wekker ging. Hij stapt onder de douche vandaan, droogt zich af en trimt zijn baard. Als hij zijn tanden heeft gepoetst en after shave op heeft gespoten, loopt hij fluitend naar de auto. Hij is benieuwd hoe het zal zijn om haar weer te zien. Gisteren hebben ze elkaar veel ge'appt, over serieuze zaken maar ze hebben elkaar ook suffe gifjes gestuurd. Langzaam begint hij te geloven dat zij hem ook weleens leuk zou kunnen vinden.

"Goedemorgen!" Na de overdracht met zijn collega's loopt hij Lana's kamer op.
"Hee," glimlacht ze. De hartslagmonitor begint beduidend sneller te piepen.
"Betekent dat dat je het leuk vindt om me weer te zien?" vraagt hij op een ondeugende toon.
"Misschien..." Ze kijkt verlegen omlaag en bijt zachtjes op haar onderlip.
"Sorry, dat was flauw. Het is ook niet helemaal een eerlijke situatie zo, hè?" zegt Julian. "Hoe voel je je?" vraagt hij dan, op een serieuzere toon.
"Goed," knikt ze. "Ik ben minder duizelig en met eten gaat het ook goed."
"Mooi. Ik wil je nog even onderzoeken en als dat er goed uitziet, word je overgeplaatst naar de Verpleegafdeling Chirurgie. Ik weet niet precies hoe lang je daar nog moet blijven. Meestal is dat tot je zelfstandig uit bed kunt komen en bijvoorbeeld naar de wc kunt gaan, dus ik verwacht dat dat nog een paar dagen zal zijn. Okee, mag ik je operatiewond even zien?"
Lana knikt en slaat de deken weg. Dan tilt ze haar shirt op, zodat het verband op haar rechterzij zichtbaar wordt.
Zachtjes raakt Julian haar warme huid aan en verwijdert dan zo voorzichtig mogelijk het verband. Hij inspecteert de wond en zegt dan: "Dat ziet er goed uit!" Hij pakt een ander soort verband, een dunnere, en dekt de wond daarmee af. Daarna vraagt hij haar op haar zij te gaan liggen, zodat hij de bloeduitstortingen op haar rug kan bekijken. "Je rug is nu meer groen dan paars, dus dat gaat de goede kant op," grapt hij. "Wil je proberen om rechtop te zitten, om te kijken of dat lukt?"
Lana knikt. Julian slaat de dekens nu helemaal weg en helpt haar haar ingegipste enkel naar de rand van het bed te bewegen. Hij zet een stoel klaar en komt dan naast haar staan. "Okee, probeer nu heel rustig overeind te komen, dan help ik je daarna je benen over de rand te zwaaien."
"Okee," antwoordt Lana. Ze komt langzaam overeind door zich aan zijn handen omhoog te trekken. Haar gezicht vertrekt een beetje, maar het lukt, ze zit!
"Heel goed," moedigt Julian haar aan. "Ik help je met je benen." Voorzichtig draait hij haar ingegipste been en haar andere richting de stoel en laat ze op de zitting rusten. Lana zoekt ondertussen steun bij zijn schouder. "Je zit rechtop!" Trots kijkt hij haar aan.
"Yes!" Blij slaakt ze een zucht. Dan betrekt haar gezicht. "Ik word een beetje duizelig geloof ik."
"Okee, dan gaan we weer liggen. Ik help je," zegt hij, terwijl hij een arm om haar rug slaat. Behoedzaam laat hij haar trillende lichaam achterover zakken, tot ze weer met haar rug op de matras ligt. Dan legt hij haar benen ook weer op het bed en slaat de deken over haar heen.
"Gaat het weer?"
Dapper glimlacht Lana. "Ja, volgens mij wel. Dankjewel."
"Je lichaam moet weer wennen aan andere houdingen en beweging, maar het gaat vast snel beter. Op de andere afdeling zal er ook een fysio langskomen, maar ik zal doorgeven dat ze heel rustig moeten beginnen."
"Zo gek dat alles zoveel moeite kost..." zegt Lana zacht.
"Ja, maar je lichaam heeft ook een enorme klap gehad. En je bent drie keer geopereerd in anderhalve week tijd, niet te vergeten!"
"Ja, dat is waar. Ik ben gewoon niet gewend dat mijn lichaam niet precies doet wat ik wil."
"Dat komt vanzelf weer," verzekert Julian haar. "Verder wil ik zo de morfinepomp verwijderen en het infuus met de voedingsstoffen, want nu je zelf eet is dat niet meer nodig. En je de saturatiemeter en hartslagmonitor kunnen ook losgekoppeld worden."
Lana knikt. Terwijl Julian bezig is, werpt hij af en toe een blik op haar bleke gezicht. Hij hoopt van harte dat ze zich snel beter voelt. Het voelt frustrerend dat hij niet meer kan doen dan hij al doet, maar hij weet dat haar meeste verwondingen vooral veel tijd nodig hebben. Hij probeert grapjes te maken om haar af te leiden en dat lijkt te lukken.
"Zo, klaar!" Hij pakt haar dossier erbij en updatet het. "Ik geef door aan de verpleegafdeling dat ze je kunnen komen halen." Julian hangt haar dossier weer aan het voeteneinde en stopt zijn pen in het borstvakje van zijn witte jas. Hij doet een paar stappen naar voren, zodat hij haar hand aan kan raken en zoekt haar blik. Terwijl hij haar aankijkt, draait hij met zijn wijsvinger kleine rondjes over de zachte huid van de rug van haar hand. Op zachte toon zegt hij dan: "En nu ben ik ook niet meer je verantwoordelijke arts."
"Wat betekent dat?" vraagt Lana.
Julian haalt zijn schouders op. "Dat ik je bijvoorbeeld vanmiddag op kan komen zoeken, na mijn dienst?" antwoordt hij op vragende toon.
Lana glimlacht. "Dat zou ik heel leuk vinden."
"Mooi. Ik ook," lacht Julian, waardoor er kuiltjes in zijn wangen verschijnen. "Ik moet nog tot vier werken, maar daarna?"
"Klinkt goed. Ik heb toch geen andere plannen," grapt ze.
"Dan zie ik je dan." Julian geeft een kneepje in de zachte huid tussen haar duim en wijsvinger en loopt dan richting de deur.
"Dankjewel, voor alles," zegt Lana.
"Graag gedaan," knipoogt hij, voor hij de kamer verlaat.

Reacties (1)

  • Luckey

    hihi dat word heel erg leuk!!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen