Voor iedereen was het altijd vrij eenvoudig geweest. De hemel was boven en de hel was in de kelder. Daar zat niets tussenin. Dat veranderde echter toen het Vagevuur werd uitgevonden en plotseling ontstond er een nieuwe verdieping tussen de hel en hemel: een plek zonder heerser waar zielen heen gingen die niet slecht genoeg waren om voor altijd naar de hel te worden verdoemd, maar nog niet goed genoeg om naar de hemel te gaan ...


15e eeuw ~ vagevuur
Godyth werd wakker. Niet door haar ogen te openen of haar spieren te strekken. Ze had geen lichaam meer, ze zweefde gewoon een beetje rond, als een onzichtbare wolk boven een oneindige afgrond. Ze bleef gewichtloos drijven, weken, maanden, misschien zelfs tientallen jaren voordat ze haar bestemming bereikte. De tijd op deze plek was vrij onmetelijk.

Ze was ergens aangekomen, zonder voeten of grond om op te staan. Maar er was nu een ongelooflijke hitte en de zwarte afgrond die daar was geweest, werd plotseling gevuld met felle kleuren.
Het eerste wat ze op deze nieuwe plek hoorde, was een melancholische rapsodie. Ze begreep de woorden niet helemaal, maar ze klonken donker en verleidelijk. Verdoemenis had een behoorlijk talent voor poëzie en liederen. Gothrid luisterde aandachtig. Toen hoorde ze in de verte nog een stem. Ze zong iets heel anders, de woorden lief en vergevingsgezind, zoals gebeden. Zuivering. Ze was niet zo'n goede zanger als Verdoemenis, maar er zat wel hart in.
Godyth bleef maar drijven, balancerend tussen de geluiden, terwijl de stemmen aan haar ziel trokken.
Het was de vreemdste kakofonie dat ze ooit heeft gehoord.
Om Godyths ziel voor zich te winnen, zodat ze alleen oren voor haar lied zou hebben, schonk Zuivering haar een lichaam, zacht en mooi. Mensachtig. Ze reikte haar hand uit naar de hand vast die ze voor Godyth had gecreeert en trok haar dichterbij. Haar aanraking voelde luchtig aan op de menselijke huid.
Daarna probeerde Verdoemis haar te verleiden, zodat ze zou toegeven aan haar teksten. Dus schonk ze haar een krachtige geest, een die goed paste bij het nieuwe lichaam. En begon ze aan de andere arm van Godyth te trekken. De aanraking was heet en scherp, zoals staal, maar ze genoot behoorlijk van die pijn.

Godyth leek niet meer te drijven, maar ze was ook nog niet geland. Haar armen waren gespreid als een engel, maar haar lichaam voelde gekruisigd. Ze zat vast.
Godyth bleef gewoon zo wachten totdat de twee krachten haar uit elkaar zouden scheurden. Het duurde lang, eeuwen, maar nogmaals, de tijd op deze plek was behoorlijk onmetelijk. En toen werd ze wakker. Nogmaals. Op weer een compleet andere plek.

Engelse versie

Reacties (1)

  • Long

    Oh yes! Dit klinkt veelbelovend, ik kan niet wachten voor meer.*O*

    1 jaar geleden
    • Quapo

      Dankuh! Ik ben hard aan de slag.
      Ben ook bijna klaar met het boek nu dus dan kan ik ook lekker bezig!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen