Foto bij H45: Tips bij het ontbijt ~ Khana

Ik werd wakker van de douche die aansprong en ik hoorde Nick neuriën, waardoor ik even glimlachte. Hij had zich gisterenavond meteen terug naar man getransformeerd zodra hij niet meer op het eiland was. Enkel ik, Saida en Qasim hadden die transformatie gezien en Qasim had met open mond staan kijken. Spontaan begon ik te glimlachen aan die herinnering en besloot om me alvast aan te kleden, aangezien ik gisteren al had gedoucht voor het slapen. “Hey, goed geslapen?” hoorde ik Nick opeens vragen en ik zag hem de badkamer uitkomen. Hij had enkel een handdoek om zijn middel en ik schudde glimlachend mijn hoofd. “Ja ik heb goed geslapen… kon je geen kleren aan doen? Je bent hier niet alleen…”, antwoordde ik en hij trok een wenkbrauw op. “Waarom? Bevalt het zicht je niet?” vroeg hij toen plagend terwijl hij naar zijn lichaam gebaarde en ik antwoordde met een lichte grijns: “Welk zicht? Is er dan iets aan te zien?” Hij trok een zogenaamd diep beledigd gezicht, maar pakte toen zijn kleren en liep naar de badkamer. Voordat hij daarin verdween, zei hij nog: “Saida ging ons trouwens over een kwartiertje spreken in de eetzaal, als je wilt kun je er al heen gaan.” “Oké, tot zo meteen”, antwoordde ik en hij sloot de badkamerdeur achter zich.

“Een goedemorgen Nick”, zei Saida die bij mij aan tafel zat en ik keek op. Nick kwam naar ons toe en begroette Saida terug, waarna hij met een overvol bord bij ons kwam zitten. “Hebben jullie al gegeten?” vroeg hij verbaasd toen hij onze lege borden zag en ik knikte. “Ja, maar voor de info wou ik nog op jouw wachten”, zei ik en hij knikte even, waarna hij een broodje in zijn mond stopte. “Dus… Jullie willen nog steeds verder gaan?” vroeg Saida nog voor de zekerheid en Nick en ik knikten. “Ja, waar is het kampement? Moeten we nog ergens voor opletten?”, vroeg ik en Saida glimlachte opgelucht. “Dat is fijn om te horen. Het beste is dat jullie op dromedarissen reizen, aangezien zij het beste tegen die warme temperaturen kunnen. Ze kunnen wel heel koppig zijn, dus pas daar mee op…”, vertelde Saida en Nick zei toen plagend: “Oh maar dat is Khana ook, dat komt wel goed hoor.” Ik gaf hem een slag tegen zijn schouder en zowel Saida als Nick lachten even.

“Wat ook nog belangrijk is, is dat jullie de hemel in de gaten houden. Komende dagen gaat het helder weer blijven, dus dan kunnen jullie je goed oriënteren via de zon en de sterren. We weten niet precies hoe het komt, maar elke “moderne” vorm van oriëntatiemiddel begeeft het zodra je in de buurt van het kamp komt… vandaar dat ik jullie vraag om eerder op de hemel te letten en niet op jullie gsm’s of zo. Het kampement ligt in het noordwesten van hier, dit is de kaart”, zei ze en gaf ons de kaart, waarna ze verder ging: “Te voet zouden jullie er ongeveer anderhalve dag overdoen, dus ik geloof dat het met de dromedarissen iets sneller zal gaan. Ik ehm… weten jullie toevallig welke wezens in de woestijn leven?” vroeg Saida toen en Nick en ik keken elkaar even aan. Toen schudden we onze hoofden en ik antwoordde: “Ik heb ooit gehoord over serpopaarden, maar meer weet ik er ook niet over.”

Saida humde even en dacht na. “Voor zover we weten en voor zover het geregistreerd staat in onze database, lopen er in het Egyptische deel van de woestijn serpopaarden en woestijngeesten rond. De serpopaarden lijken op luipaarden, maar ze hebben een lange slangennek. Ze jagen op andere dieren, maar er zijn nog geen meldingen over dat ze ook mensen aanvallen. Voor de woestijngeesten moet je wel heel goed opletten. Ze staan bij ons bekend om onder het zand te bewegen, waardoor dromedarissen struikelen en vallen. Sommigen zeggen dat ze ook zandstormen veroorzaken, maar dat hebben we nog niet kunnen nagaan.”, vertelde ze peinzend en Nick en ik knikten. “Bedankt voor deze info, Saida”, zei Nick en Saida glimlachte.

“Ow ja, voor ik het vergeet”, zei ze toen ze al opstond. Ze haalde iets uit haar zakken en gaf het aan ons. Het waren een soort linten met Egyptische tekens op geborduurd en Saida legde uit: “Als jullie deze linten dragen, weten de meeste mensen dat jullie bij een aftakking van de overheid horen en dan worden jullie meestal wel met rust gelaten of zelfs geholpen. Dat kan misschien handig zijn als jullie je wat anders gedragen. Over een uurtje komen er enkele mensen met dit soort linten jullie ophalen voor het hotel, om jullie dan naar de dromedarissen te brengen. Ze zullen ook jullie spullen bewaren die jullie niet voor deze reis nodig hebben.” “Dankje Saida”, zei ik en ze nam toen met een glimlach afscheid, waarna ze verdween. “Zullen we onze spullen maar pakken?” vroeg ik toen aan Nick en hij knikte. “Ja, laten we dat doen”, antwoordde hij en we gingen terug naar onze kamer.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen