Foto bij H46: Woestijn in op dromedarissen ~ Nick

Ik zette mijn hoed wat schuiner en duwde mijn zonnebril nog eens omhoog. De zon scheen genadeloos op ons in en ik zuchtte diep. Mijn dromedaris maakte een protesterend geluid toen we weer over een duin moesten gaan, maar ik liet hem gewoon doorwandelen. Vanochtend hadden we 3 dromedarissen meegekregen om door de woestijn te reizen, 2 voor ons en 1 voor de extra spullen die we van Saida nog hadden meegekregen. Ik keek naar achteren en zag Khana half voorovergebogen op haar dromedaris zitten. Het was middag en de zon stond pal boven ons. “Gaan we pauzeren?” vroeg ik en Khana keek op, waarna ze knikte. “Ja, was er volgens die kaart hier een oase in de buurt?” vroeg ze en ik knikte. “Ja, normaal achter deze heuvel”, zei ik en ze kwam met haar dromedaris naast mij lopen. De reservedromedaris slenterde achter Khana aan en we kwamen aan op de top van de heuvel.

“Kijk, da… wat?” begon ik, maar zag hoe het water opeens begon te verdwijnen. Was het een fata morgana? “Het… het water!” zei Khana toen ontzet en opeens klonk er gelach om ons heen. Meteen kreeg ik een vreemd gevoel en zag het zand om ons heen bewegen, waardoor de dromedarissen paniekerige geluiden maakten terwijl we ze zo goed mogelijk in bedwang probeerden te houden. “Lekker pech hé! Fijne reis nog!” zei een stem lachend en ik zag vaag de contouren van een persoon in het zand verdwijnen. Mijn dromedaris steigerde en viel opeens opzij, waardoor ik er vanaf moest springen. Ik landde volop in het zand en hoestte even. “Nick, gaat het?” vroeg Khana bezorgd en ze sprong van haar dromedaris af. Ze liep naar me toen en hielp me opstaan, waarna ik het zand van mijn kleren begon te kloppen. “Ja, het gaat… Ik wist niet dat die woestijngeesten zo erg waren…”, zei ik toen en voelde een steentje tegen mijn hoofd botsen. Er klonk weer gelach en ik gromde geïrriteerd.

“Negeer ze, voor zover dat gaat. Neem je even mijn dromedaris over?” vroeg Khana toen en ik pakte de teugels over, waarna ze naar mijn dromedaris liep. Het dier draaide zijn hoofd naar haar en maakte een rochelend geluid, waardoor Khana meteen zijn hoofd wegduwde. Hij begon te spugen en ik sprong maar net op tijd weg, maar Khana’s dromedaris werd geraakt en spuugde terug. Wat een geweldige beesten toch… Ik trok de dromedarissen wat opzij en Khana controleerde mijn dromedaris even. “Ik denk dat hij gewoon erg geschrokken is, maar voor de rest ziet hij er nog prima uit”, zei ze uiteindelijk en stond op. De dromedaris bleef op zijn buik liggen en keek ons koppig aan. “Hier, ik krijg hem wel overeind”, antwoordde ik en gaf Khana de teugels terug. Ik ging op hem zitten en liet het zand onder de dromedaris omhoog komen, waardoor hij met een verbaasd geluidje overeind sprong. Khana’s dromedaris werkte wel wat makkelijker mee en ik vroeg: “Wat gaan we nu doen? Verder lopen?” “Ik denk het wel, laten we zover mogelijk geraken voordat het avond wordt”, antwoordde Khana en ik spoorde mijn dromedaris aan, waarna we weer verder gingen. Ik hoopte dat die woestijngeesten ons nu met rust gingen laten…

Toen het avond werd, leek de temperatuur nog sneller te dalen dan verwacht. Khana en ik zetten zo snel mogelijk de tent op en legden onze spullen binnen. “Brr, het is koud aan het worden”, zei Khana en trok snel een extra trui aan. Toen vroeg ze: “Gaan we een vuur maken? Of beter niet?” Ik schudde mijn hoofd en zei: “Ik denk beter niet, ik wil zo weinig mogelijk aandacht trekken.” Khana knikte en ik gooide haar een broodje toe. “Smakelijk”, zei ik en begon toen ook te eten. Nadien kroop Khana vrij snel in haar slaapzak en ik ging er ook maar in liggen. Zolang de dromedarissen geen geluiden maakten, moest het nog wel veilig zijn hier… Voor ik het echter wist, begonnen mijn oogleden toe te zakken en viel ik in slaap.

'De sterke wind liet mij wankelen en ik keek naar de woeste zee onder mij. Een donderslag klonk door de hemel en dat leek de start te zijn van een flinke regenbui, want het begon spontaan te stortregenen. De stenen onder mij werden nat en glibberig, maar toch bleef ik staan. In de verte golfde de zee woest op en neer en in die golven zag ik vaag een schip. “Nick! Ga daar weg, het wordt te gevaarlijk! We kijken wel op een andere plaats naar de Vliegende Hollander!” hoorde ik Khana achter mij roepen en ik draaide me om. Ze zat op haar knieën, zodat de wind minder vat op haar zou hebben en ik keek nog even terug naar de zee. Het schip bleef maar verdwijnen en verschijnen, maar Khana had gelijk: het werd te gevaarlijk, zeker voor haar. Ik draaide de woeste zee de rug toe en begon naar Khana te wandelen, maar opeens was er een sterke rukwind die mij liet wankelen. Ik zag Khana met grote ogen kijken en net voordat ik terug stabiel stond, duwde een tweede rukwind mij omver. Voor ik het wist, gleed ik naar de rand van de klif en viel naar beneden…'

Ik schoot overeind en hapte naar adem. Het tentzeil boven mij bewoog als woeste golven op en neer en meteen stond ik op. Khana was nog in heel diepe slaap en ik deed de tentflap open om te zien wat er was. Meteen vloog het zand in mijn gezicht en hoestend trok ik mijn hoofd weer naar binnen. “Khana, zandstorm!” riep ik toen naar haar en ze kwam geschrokken overeind, waarna ze even met haar hoofd schudde en vroeg: “Wat zei je?” “Zandstorm!” herhaalde ik en bond ondertussen een doek voor mijn mond. Ze trok grote ogen en ik hoorde toen een soort brul, gevolgd door het paniekerige geluid van onze dromedarissen. Khana vloekte en bond ook een doek voor haar mond, terwijl ik naar buiten ging. Ik probeerde eerst vat te krijgen op de storm, maar het lukte tot mijn frustratie niet. Natuurlijk, dit was Egypte… Hier lukte nooit iets als je het wou. Vaag hoorde ik gelach en ik had meteen door dat de woestijngeesten voor deze storm zorgden. Even verderop zag ik vaag de gestalten van onze paniekerige dromedarissen en ik slaagde erin om hun teugels vast te nemen. Toen zag ik Khana naar mij toe komen met een zeil en gebaarde dat we moesten gaan liggen. Met heel wat moeite lukte dit en hielp ik Khana met het zeil over ons en de dromedarissen te trekken, ieders aan een kant. Ik hoorde Khana vaag iets neuriën en de dromedarissen werden rustig. Hopelijk ging deze storm snel liggen…

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Ze hebben het niet gemakkelijk daar!😮

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen