HET VERLEDEN


June was niet iemand die erg van veranderingen hield. Zo'n eerste schooldag bracht al een hoop stress met zich mee – maar deze keer zou alles anders zijn. Haar vriendengroep was uit elkaar gevallen, ze had nu een vriendje én haar gezicht was bont en blauw. Jordy was vanochtend al vroeg naar haar toe gekomen om met make-up de blauwe en paarse plekken te camoufleren, maar haar oog was nog steeds dik en haar lip niet helemaal genezen.
      Ze vond het afschuwelijk. Het kon niet anders dan dat mensen een verband gingen zoeken: de verlegen June die voor de helft van de school onzichtbaar was, maar die nu opeens verkering had met een jongen die iedereen kende, én een flinke mishandeling ondergaan had. Dat was ook de reden geweest dat ze met Jordy naar school reed. Juan had haar willen ophalen met de motor, maar June was te bang voor de conclusies die men zou trekken. Op de een of andere manier voelde het beter als men eerst haar beurse gezicht zou zien en later pas zou ontdekken dat ze met Juan ging. Vanochtend hadden ze toch geen lessen samen.
      Pas gisterenavond had ze Jordy verteld wat er was gebeurd. Ze had het gewoon niet kunnen opbrengen om er wéér over te praten – ze wist dat haar vriendin zou gaan flippen en June had haar aan haar pols moeten vastgrijpen. Dat de jongens het hadden opgelost, had haar niks kunnen schelen – ze vond dat het ook háár taak was om Beth eens goed de waarheid te vertellen. June had haar gesméékt om Beth met rust te laten vandaag, maar Jordy had alleen boos haar kiezen op elkaar geklemd.
      Toen ze het schoolplein opreden, stond er al een grote menigte. June kreeg een naar voorgevoel – Juan had haar verteld dat hij vannacht de auto hierheen zou brengen, maar ze kon niet bedenken waarom dat zó veel bekijks zou trekken. Eigenlijk had ze geen behoefte om het te bekijken, maar Jordy haakte haar arm door die van haar en trok haar mee. Ze wurmden zich door het publiek heen totdat ze zicht op de anderen hadden.
      Jordy schoot in de lach. "Dude dit heeft ze zo verdiend!"
      June was zo erg in shock dat ze niets uit kon brengen. De jongens hadden de witte auto inderdaad beklad, maar hoe? Het leek wel een reclamewagen voor een of ander bordeel, het was vol geklad met geslachtsdelen en intieme daden. Ze keek recht tegen een gezicht aan dat sprekend op dat van Beth leek en een piemel in haar mond had. 'BEL ME VOOR EEN HETE NACHT' stond erboven geschreven, gevolgd door Beths nummer en naam.
      Tranen prikten in haar ogen. Dit was – dit was walgelijk. Ze rukte zich van haar vriendin los, beende weg en veegde wild langs haar ogen.
      'Wacht, June!'
      Ze voelde Jordy's hand op haar schouder maar schudde die direct van zich af. 'Nee. Ik wil alleen zijn.'
      Jordy keek haar verloren aan, maar dat kon haar niets schelen. Ze begreep het toch niet, ze had erom gelachen. Gauw versnelde ze haar tempo, zo stormde de trappen op wetend dat er op de bovenste etage vast nog niemand was. Tranen kropen langs haar wangen.
      Toen ze bovenaan de trap kwam, voelde ze zich nog veel ellendiger. Beth had dezelfde ingeving gekregen, ze zat op de bovenste trede en had haar armen om haar knieën geslagen en ze huilde. Shawna wreef troostend over haar rug.
      'Het spijt me,' snikte June. 'Beth het spijt me. Ik wist niet – ik wist niet dat ze dit zouden doen.'
      Beths schouders verstijfden toen ze haar stem hoorde. Langzaam keek ze op, haat brandde in haar tranende ogen. 'Val dood. Val verdomme dood June. Ik wist dat dit ging gebeuren, ik wist dat ze mijn leven net zo zouden gaan verzieken als dat van mijn zus! De hele school noemde haar een hoer, en nu noemen ze mij ook zo!'
      Ieder woord kwam er venijniger uit en de blik in haar ogen was zo beangstigend dat June de trapleuning stevig vastgreep, bang dat ze haar anders naar achteren zou duwen.
      June wist niet wat ze nog kon zeggen. Ze was ongelofelijk teleurgesteld in Juan, dat hij dacht dat iemand zó erg voor schutten zetten normaal was. Snikkend haastte ze zich langs de twee heen. Ze ving Shawna's vertwijfelde blik op, maar schudde stilletjes haar hoofd. Ze kon beter bij Beth blijven.
      June liep door naar het lokaal waar ze straks les had. Leunend tegen de muur probeerde ze haar ademhaling onder controle te krijgen voordat haar klasgenoten zouden opduiken. Ze was blij dat Juan en Jordy allebei een andere les hadden, ze had geen zin om een van hen te zien.
      'Hé, gaat het?' klonk opeens een onzekere stem achter haar.
      June draaide zich om en zag een jongen staan die ze nog nooit eerder had gezien. Vluchtig veegde ze langs haar wangen, maar het was overduidelijk dat ze gehuild had.
      Hij graaide in zijn rugzak en haalde er een pakje papieren zakdoekjes uit. 'Hier. Ik heb hooikoorts,' verklaarde hij.
      June wist er een bibberig glimlachje uit te persen en depte toen haar ogen en snoot haar neus. 'Sorry hoor,' mompelde ze. 'Niet de beste ochtend uit mijn leven.'
      Aarzelend keek de jongen haar aan. 'Wil je er iets over kwijt?'
      Ze haalde haar schouders op. 'Een uit de hand gelopen ruzie.' Ze slaakte een diepe zucht en besloot toen dat ze niet over zichzelf wilde praten. 'Ben je hier nieuw?'
      Hij knikte. 'Ja. Ik was al de hele ochtend gestrest dat ik te laat zou komen of het niet zou kunnen vinden, dus ik ben nu veel te vroeg.' Zijn glimlach zag er een beetje nerveus uit. 'Ik ben Erik.' Hij stak zijn hand naar haar uit.
      'June,' zei ze zacht terwijl ze zijn hand schudde.
      Zijn hippe bril vergrootte zijn bruine ogen, waar een vriendelijke blik in lag. Met zijn bruine krulletjes was het best een leuke jongen om te zien. Voordat ze verkering met Juan kreeg was ze vast in paniek geraakt van een beetje aandacht, maar de zenuwen bleven uit. Nu ze Emilio en Mateo met regelmaat had gezien, leken alle andere jongens opeens engeltjes. Ze herinnerde zich hoe verloren zij zich had gevoel tijdens de eerste schooldag – en eigenlijk alle schooldagen daarna totdat Jordy bij haar aan tafel was geschoven en had bedacht dat ze vriendinnen zouden worden. Waarschijnlijk was Erik niet zo'n sociale ramp als zij, maar evengoed kon het lastig zijn om je draai te vinden.
      'Ben je hier net komen wonen?' vroeg ze.
      'Nee ehm, ik moest van school wisselen.' Hij sloeg zijn ogen neer en kreeg een kleur op zijn wangen. Ze voelde aan dat hij er niet over wilde praten en dus drong ze niet aan. In plaats daarvan vroeg ze hoe zijn vakantie was geweest.
      Erik praatte best makkelijk, hij vertelde dat hij naar Texas was geweest en wat hij daar gezien en gedaan had. Meer mensen voegden zich bij hen, maar er was niemand met wie ze echt een klik had en ze was eigenlijk wel opgelucht dat ze even met Erik had gekletst. Toen de deur door de leerkracht werd opengedaan en ze naar binnen waren gelopen, keek hij haar vragend aan.
      'Vind je het goed als ik naast je kom zitten of verwacht je nog vrienden?'
      Ze schudde haar hoofd. 'Nee hoor. Dat zou ik wel leuk vinden.'
      Hij glimlachte naar haar, en op de een of andere manier vrolijkte zijn lach haar een beetje op. Ze gingen aan een tafeltje vlak bij het raam zitten en legden hun boeken op de tafel neer. Literatuur was een keuzevak, ze was er erg benieuwd naar.
      'Waarom heb jij het vak gekozen?' vroeg ze geïnteresseerd.
      Er schoot een blos over zijn wangen en hij krabde met zijn duimnagel aan een putje in de tafel. 'Het klinkt misschien een beetje lame, maar ik schrijf zelf... verhalen. Dus vandaar.'
      'Echt?' vroeg ze verwonderd. 'Dat is zo cool! Ik bedenk ook graag verhalen; ik teken strips.'
      Het was niet iets wat veel mensen wisten, maar weten dat iemand een soortgelijke hobby had maakte haar direct enthousiast.
      'Oh wat tof!' Hij grijnsde. 'Misschien moeten we onze talenten dan eens combineren. Wat voor genre doe je?'
      'Eh, romantische verhalen,' zei ze met een lichte blos. Over mijn vriendje en mij. Maar dat zei ze er maar niet bij. 'Maar iets anders lijkt me ook heel leuk, ik ben alleen niet zo goed in het verzinnen. Wat vind jij leuke genres?'
      'Ik werk nu aan een thriller, maar ik vind iets avontuurlijks –"
      'Opdonderen, brillemans,' onderbrak een ruwe stem hem.
      Met een ruk keek Erik op en ook June draaide haar hoofd opzij. Haar buik kromp samen toen ze Emilio zag staan, die de nieuwe jongen vuil aankeek.
      Toen Erik te verbijsterd was om te reageren, greep Emilio hem bij zijn kraag en trok hem overeind. 'Ben je fucking doof? Ik zei opdonderen.' Met een ruw gebaar veegde hij Eriks boeken van tafel.
      Met een rood hoofd raapte Erik ze op terwijl hij June een schichtige blik toewierp. Ze probeerde met haar ogen duidelijk te maken dat het haar speet, waarna hij aan de andere kant van de klas ging zitten.
      'Waar sloeg dat op?' vroeg June geïrriteerd. 'Zijn er niet genoeg andere plaatsen vrij?'
      'Niet naast jou.' Hij grijnsde naar haar. 'Wie was die knakker?'
      'Misschien had je hem dat moeten vragen in plaats van hem weg te sturen.'
      Emilio grinnikte. 'Dude je hebt echt een lesje bijdehand zijn van mijn homie gekregen hè? Ik was bang dat het een doodsaaie les naast je zou worden maar volgens mij valt dat best mee.' Hij ging iets breder zitten zodat zijn knie die van haar raakte. Geërgerd trok ze haar been opzij.
      Ze had écht geen zin om een hele les naast hem te gaan zitten, maar dat wist hij dondersgoed. Iets ervan zeggen had helemaal geen zin.
      'Heb je ons kunstwerk gezien? Fuck – ze jankte als een baby toen ze het zag.' Hij leunde naar achteren in zijn stoel en grijnsde breed. 'Kom op Junie, lach eens een beetje. Ben je niet blij dat ik die flapdrol heb weggejaagd? Je bent nu bezet meis, ik ga echt niet toestaan dat er een ander met m'n maat z'n meissie zit te sjansen – zelfs niet als het een nerd is.'
      'We waren gewoon aan het praten,' antwoordde ze. 'Als ik hem weg wil hebben dan zeg ik dat wel gewoon. Niet iedereen is zo'n opdringerige eikel als jij.'
      Haar woorden hadden geen enkele invloed op Emilio's irritante grijns. 'Ik doe gewoon mijn plicht als goeie vriend.'
      June trok een gezicht en keek de klas door. Tot overmaat van ramp zat Beth ook nog eens in hetzelfde lokaal, die haar aanstaarde alsof ze haar bloed nu wel kon drinken. Zuchtend wreef ze in haar ogen. Wat een rotochtend.
      'Wat doe je überhaupt in een literatuurklas?' vroeg ze zich af. 'Wat voor boeken lees je graag dan?'
      'Pornoblaadjes, daar houdt het wel op geloof ik. Dacht dat hier wel de grootste nerds zouden zitten, die kunnen wel een beetje seksuele opvoeding gebruiken.'
      Met een zucht keek June naar de leraar. Ging hij nog beginnen? Het was een nerveus typetje – en het leed geen twijfel dat hij Emilio's woorden had gehoord en een beetje begon te panikeren.
      Niet op hem reageren werkte niet echt, Emilio had geen gesprekspartner nodig om te praten. 'Ik heb een weddenschap met de jongens. Krijg van iedereen vijftig piek als ik deze klas zou gaan volgen, is bij mekaar toch een mooie vijfhonderd dollar. Moet ik het wel halen maar ach, ik zie hier genoeg stuudjes die mijn huiswerk kunnen gaan maken.'
      June staarde hem aan. 'Je kiest je vakken op basis van weddenschappen?'
      Hij haalde zijn schouders op. 'Het interesseert me allemaal toch geen moer, 't is allemaal even slaapverwekkend. Maar een beetje poen – dat kan geen kwaad.'
      June trok haar wenkbrauwen op. 'Hoe weet je zo zeker dat je dat geld krijgt? Je komt zelf ook je afspraken niet na, je zou een jurk aantrekken vandaag. Lekker veelzeggend zo'n weddenschap, als je de consequenties toch niet onder ogen durft te komen.'
      Hij kneep zijn ogen tot spleetjes. 'Denk je dat ik geen jurk dúrf aan te trekken?'
      'Dat heb je vandaag toch bewezen.'
      'Ik was het vergeten,' antwoordde hij met een grimmig gezicht.
      'Ja ja. Nou draag er morgen dan maar één.'
      'Best.'
      June richtte haar aandacht op de leerkracht, die eindelijk de moed had gevonden om te beginnen. Tegen Emilio zei ze de rest van de les niets meer.

. . .


Na de les zocht ze Erik op. Tijdens hun eerste gesprek hadden ze al ondervonden dat ze ook de tweede les met elkaar hadden en tot haar opluchting zag ze dat Emilio een andere kant op ging.
      'Sorry voor daarnet,' zuchtte ze terwijl ze haar tas wat hoger op haar schouder hees.
      'Is hij je vriendje ofzo? '
      June trok een gezicht. 'Nee, wel de beste vriend van mijn vriendje. Blijkbaar ziet hij het nu al zijn taak om alle jongens bij me weg te houden.'
      Later zou ze Juan wel zeggen dat hij Emilio daarop moest aanspreken, ze had écht geen zin om elke les naast hem te zitten. Hoewel ze op het moment überhaupt nog te boos was om tegen Juan te praten. Toen de pauze aanbrak, ging ze dan ook niet naar zijn vriendengroep toe, zelfs niet toen ze zag dat Jordy bij hen was. Samen met Erik ging ze een heel eind bij hen vandaan vandaan zitten, met haar rug naar het groepje toe.
      'Wat is er eigenlijk met je gezicht gebeurd?' vroeg Erik na een tijdje. Het had hem bijna de hele ochtend gekost om de moed te verzamelen haar die vraag te stellen.
      June maakte haar pakje drinken open en stak het rietje tussen haar lippen. Het stak een beetje. 'Het is een lang verhaal. En –'
      De stoel naast haar werd naar achteren getrokken en Juan plofte naast haar neer. 'Waarom zit je hier?' Argwanend schoten zijn ogen naar Erik toe.
      'Erik is nieuw.'
      'En jij moet hem per se in je eentje gezelschap houden?'
      'Ja. Voordat Emilio hem weer op de grond probeert te smijten.' Ze scheurde de verpakking van haar snack open.
      'June...' Zuchtend gleed zijn hand naar die van haar, maar ze trok hem weg.
      'Ik vind het walgelijk wat je met die auto hebt gedaan. Je zou hem alleen wat bekladden niet...' Ze schudde radeloos haar hoofd. 'Ik zag haar huilen. Ze haat me nou nog meer. En zelfs Shawna...'
      'Jordy vond dat ze het verdiend had,' hield Juan koppig vol. 'En ik ook. Kom op June, waarom mag zij niet huilen en jij wel? Ze heeft je hartstikke toegetakeld. Je hebt me in tranen verteld hoe ze vertelde dat ze hoopte dat mijn broer je zou verkrachten en dat je je polsen zou doorsnijden. Welke vriendin zegt nu zoiets?! Echt – wanneer hou je op met haar te beschermen?'
      June kromp iets in elkaar toen ze die woorden hoorde. Plotseling herinnerde ze zich weer dat Erik bij hen aan tafel zat. Wat moest hij wel niet denken? Ze durfde hem niet meer aan te kijken.
      Met een zucht stond Juan op. 'Zoek het dan ook maar uit. Ik heb er geen spijt van. Vraag je zelf maar eens af wat je wel had gedaan als je mij was. Ik heb het zonder geweld op proberen te lossen, maar blijkbaar is het nooit goed genoeg wat ik voor je doe.'
      June staarde naar het tafelblad terwijl ze hoorde hij van haar wegliep. Tranen brandden in haar ogen. Ze had zich heel wat voorstellingen van de eerste schooldag gemaakt – maar ze had niet gedacht dat ze ruzie met zo ongeveer iedereen zou hebben. Hoewel ze nog nooit gespijbeld had, voelde ze zich echt ziek.
      'Sorry,' zei ze zacht. 'Ik voel me niet lekker.'
      Ze zou gewoon zeggen dat ze nog een hersenschudding had. Zonder nog iets te zeggen, stond ze op van de tafel en haastte zich de aula uit.

. . .


Juan had zich de eerste schooldag heel anders voorgesteld. In elk geval niet dat June ergens boos aan een tafel zou gaan zitten met een wildvreemde gast. Hij merkte dat zijn vrienden hem vragend aankeken, maar hij deed net alsof hij dat niet zag terwijl hij twee boterhammen naar binnen werkte.
      Iedereen had het een prachtige actie gevonden. Het meeste werk kwam van Emilio, zijn broer en Riley – de laatste had hem verbaasd met haar tekentalent – en eerlijk gezegd was het lang geleden dat ze zo hard gelachen hadden als ze afgelopen weekend hadden gedaan. Het was allemaal iets grover uitgepakt dan hij had verwacht, maar iedere keer als hij een blik op Junes gezicht wierp dan vond hij zijn actie alleen maar gerechtvaardigd. Waarom zag ze dat zelf niet in? Natuurlijk – hij had geweten dat ze het niet leuk zou vinden, maar hij had niet verwacht dat ze niet eens meer bij hem zou komen zitten.
      Met nog steeds een chagrijnig gezicht liep hij naar de volgende les toe. Hij had haar de aula al zien verlaten, maar hij had geen zin om als een braaf hondje achter haar aan te lopen. Hij zag haar wel tijdens de les.
      Toen hij echter in zijn vaste hoek schoof en Emilio naast hem ging zitten, was ze er nog niet. Jordy ging in de bank voor hen zitten en hield een plek voor haar vrij, maar toen de les begon was ze er nog steeds niet. Hij kon zich niet herinneren dat ze ooit te laat was gekomen, afgezien van de keer dat ze samen te laat waren geweest, en hij wierp een ongedurige blik op zijn telefoon. Geen berichtje. Hij boog zich voorover.
      'Weet jij waar ze is?' vroeg hij gespannen aan Jordy.
      Ook zij checkte haar telefoon, daarna schudde ze haar hoofd. Juan beet op zijn lip en keek met een naar voorgevoel de klas door. Geschiedenis was geen nieuw vak, dus dat betekende dat hij dezelfde mensen als vorig jaar kon verwachten.
      'Beth is er ook niet,' concludeerde hij hardop. Direct kromp zijn buik samen. Oh nee – wat als dat gestoorde wijf June wéér iets had aangedaan. Als het wéér door hem kwam? Plotseling misselijk kwam hij overeind en wurmde zich tussen Emilio en de muur door.
      'Wat gaat u doen, meneer Ortiz?' De leerkracht zijn introductie al begonnen was, maar Juan maalde er niet om. 'Meneer Ortiz?'
      Juan negeerde de man en beende naar de deur toe. Snelle voetstappen volgden hem, waarna de docent dezelfde vraag ook aan meneer Sanchez adresseerde. Zodra de deur achter hem dichtviel begonnen de muren om hem heen te tollen. Weer zag hij flitsen van June's verwondingen, aangevuld met gruwelijkere fantasieën, haar bloedende lichaam ergens langs de weg, en...
      'Hé, we vinden haar wel.' Het waren Jordy's zachte armen die om hem heen gleden en hem stevig vasthielden. 'We vinden haar heus wel. Kom op Juan, geen reden voor paniek. Misschien zijn de twee gewoon met elkaar aan het praten.'
      Een steek trok door zijn buik en deed hem zijn ogen dichtknijpen. Wat de twee ook aan het doen waren – hij wist honderd procent zeker dat ze niet aan het praten waren.
      Juan draaide zich van haar weg omdat hij zich schaamde door een meisje gerustgesteld te moeten worden. Zijn hoofd was echter een chaos, hij had geen flauw idee wat hij moest doen.
      Jordy drukte haar telefoon tegen haar oor en Juans hart schonk in zijn schoenen toen June niet opnam.



Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Dadelijk is er niks aan de hand maar was der telefoon leegxD
    xD

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God. Dat is echt gewoon het enige wat ik kan denken.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    My God June is wel een moeilijk mens zeg.. arme Juan

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen