Foto bij Chapter 11

Avery Autumn Lagorio

Avery, elf jaar, 24 december

Het is kerstavond. Mijn moeder staat voor me en kijkt met een kritische blik naar de smaragdgroene jurk die ze voor me uitgekozen heeft. Hoewel ik nog niet de rondingen heb die het juiste accent zouden hebben gelegd op de jurk, vindt mijn moeder het toch belangrijk dat ik er één draag om een goede indruk op ons bezoek te maken.
“Perfect,” zegt ze na nog een rondje om me heen te hebben gedraaid. “Het haalt de Slytherin in je naar boven.”
Ik weet niet of ik het me verbeeld, maar ik meen dat haar opmerking sarcastisch klinkt. Als ik haar aankijk en probeer te achterhalen of dit ook zo is, kijkt ze de andere kant op. Ze heeft mijn lange haar met een paar spelden opgestoken en met een spreuk de losse plukken bewerkt zodat ze in nette, perfecte krullen langs mijn gezicht hangen.
De jurk is lang en komt tot op mijn voeten. Het borststuk is van groene diamanten gemaakt, de rest hangt als glanzend satijn langs mijn lichaam naar beneden, net alsof een groene waterval naar beneden valt. De jurk heeft groene driekwart mouwen die losjes langs mijn bovenarmen hangen, het gedeelte op de rug is met een ritssluiting tot aan mijn nek dichtgeritst.
Mijn moeder heeft speciaal voor deze gelegenheid schoenen met een hak uitgekozen, maar gelukkig niet zo hoog dat ik van de trap zal vallen als ik naar beneden probeer te lopen. De zijkanten zijn versierd met dezelfde soort diamanten waar het borststuk van mijn jurk ook mee versierd is.
En ik zou me er ook in thuis hebben gevoeld, ware het niet dat zowel de pracht als de praal van de jurk niet bij mijn afdeling past. Ik slik het nare gevoel in mijn binnenste weg, vooral als ik denk aan de commentaar die mijn moeder me net heeft gegeven. Ik kan het niet helpen dat ik haar er soms van verdenk dat ze meer weet dan dat ze prijsgeeft. Maar als dat echt zo is, zou ze dat dan niet allang nagecheckt hebben?
Ik hoor luide stemmen beneden en zie dat mijn moeder me aankijkt met een strenge blik.
“Houd je mond en spreek enkel wanneer je iets gevraagd wordt. Je geeft beleefd antwoord en dit met een lach. Het is de bedoeling dat we een goede indruk op ze maken, want dit diner kan wel eens je toekomst beïnvloeden.”
Ik heb geen idee wat ze daarmee bedoelt, maar ik knik snel om van haar strenge blik af te zijn en loop dan met een zacht, inwendig zuchtje achter haar aan. Hoewel de hak klein is, doen mijn voeten nu al pijn als ik behoedzaam de trappen afdaal om te voorkomen dat ik zal vallen.
“Ah, Silvester en de prachtige Ariana, wat een eer om eindelijk kennis te maken met elkaar! Dit is mijn zoon Lander.”
Ik ben niet verbaasd als ik Lander en zijn ouders voor me zie staan. Hij werpt snel een blik op me en laat zijn blik over mijn lichaam glijden, waarbij hij kort fronst als hij mijn jurk ziet. Zijn blik schiet van mijn broer naar mij en een geniepige grijns verschijnt om zijn lippen als hij begrijpt wat er gebeurd moet zijn.
Ik slik. Dit kan volgens mij niet lang goed gaan.
Mijn moeder geeft me een zacht zetje en ik stap naar voren, waarna ik als een boer met kiespijn lach naar de ouders van Lander.
“Silvio, Morgana, dit zijn mijn zoon Steven en mijn dochter Avery.”
Ik steek mijn hand naar ze allebei uit en zodra ik de hand van Lander’s vader heb geschud, grijpt de moeder van Lander mijn hand stevig vast.
“Oh, wat een prachtige jongedame. En wat een mooie jongeheer. Jullie hebben het getroffen, Ariana.”
Er verschijnen kuiltjes in haar wangen als ze eerst naar mij en dan naar mijn moeder lacht en ik vind het moeilijk om haar niet aardig te vinden. Ze geeft een warme indruk, maar ik durf te wedden dat dat gaat veranderen als ze te weten komt in welke afdeling ik werkelijk ingedeeld ben.
We lopen naar de tafel en gaan dan zitten. Op de lange tafel staan verschillende dampende schalen waar gebakken, krokante aardappels, een grote kalkoen, een kreeft, sla en diverse andere gerechten zich bevinden. Mijn moeder heeft onze huiself duidelijk opgejaagd om er iets van te maken en hoewel ik honger krijg bij het zien van het lekkere eten, kan ik het niet voorkomen dat ik medelijden voel met onze huiself.
Iedereen schept op voor zichzelf en even klinkt er niks anders dan het gerinkel van bestek, het schapen van glazen over de tafel en het zachte kauwen en gesmak dat hoort bij het eten.
“Dus, Avery, wat zijn je plannen als je gaat afstuderen?” vraagt Morgana aan me nadat ze haar eten heeft doorgeslikt.
Ik doe net alsof ik heel druk ben met kauwen terwijl ik razendsnel over een antwoord nadenk dat mijn ouders goed zouden keuren. Om eerlijk te zijn, ben ik daar nog niet mee bezig geweest.
“Een positie binnen the Ministry of Magic lijkt me wel op zijn plaats,” zeg ik beleefd en tegelijkertijd met de air die een Slytherin zou moeten hebben.
“Dat zijn ambitieuze plannen,” zegt Silvio, maar wel gevolgd door een goedkeurend knikje. “En jij, jongen?”
“Ik wil bakken met geld verdienen als Seeker van het beste Quidditch team dat er bestaat,” zegt Steven met een grijns.
“Mooi, mooi. Ik zie dat de ambitie er is. Ik weet zeker dat als jullie hard werken, jullie die dromen kunnen waarmaken. Maar haal niet te goede punten, anders zien de anderen jullie dadelijk nog aan voor Ravenclaws,” zegt Silvio met een zuinig gezicht.
“Ravenclaws!” tiert mijn vader. “Het grootste uitschot dat er is, als je het mij vraagt. Hun arrogantie is gebaseerd op het aantal vragen dat ze juist kunnen beantwoorden. Ze moeten overal bovenuit kunnen schieten, moeten overal een antwoord op kunnen hebben. Ze denken dat ze hun toekomst kunnen bepalen door het aantal boeken dat ze kunnen verslinden. Zij baseren hun kennis enkel op boeken en niet op de praktijk.”
Silvio knikt plechtig, alsof hij vindt dat mijn vader gelijk heeft. Ik houd mijn gezicht naar beneden gericht omdat ik het gevoel heb dat het bloed uit mijn gezicht weggetrokken is. Ik dacht altijd dat mijn vaders grootste hekel uitging naar Gryffindor of Hufflepuff, maar niets is minder waar.
Hoe erg zou ik de klos zijn als mijn vader ontdekt dat de afdeling waar hij de grootste hekel aan heeft, de afdeling is waar ik ben ingedeeld? En om het nog erger te maken, zie ik Lander met een geamuseerde grijns naar achteren leunen in zijn stoel terwijl hij naar mij kijkt.
En dan weet ik het opeens heel zeker. Dit geheim gaat niet meer lang een geheim blijven. Niet met Lander in de buurt.

Reacties (2)

  • Uzbeki

    Ga snel verder plsss

    1 jaar geleden
  • Teal

    Ohhhhh ships

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen