Naar aanleiding van deze prompt:

Your OTP has recently had a child (whether adoption, surrogacy, etc.) and wants time alone this Valentine’s Day. Person A decides that this would be the perfect time to get intimate with Person B, and sets up a romantic rendezvous for them. Just before they do the deed, Person B hears the doorbell and goes to check the door in their underwear. Turns out Person C can’t even handle their child and decides to return them back.

Het was bijna Valentijnsdag in New Orleans. En normaal gesproken deed Esmée Morgan er maar weinig aan. Maar dit jaar was anders. Ze had zes maanden geleden een baby gekregen en was daar druk mee in de weer geweest. Ze hield van de kleine Caro. Ze was het liefste meisje wat ze ooit had gezien. Maar ze was moe en wilde een dagje alleen met haar man.
Klaus Mikaelson was een fantastische man geweest. Voor na en tijdens de bevalling. Hij was geweldig voor Esmée en nu ook voor Caro. Maar sinds de baby er was, bleef er weinig van hun seksleven over.
Esmée wist dat Klaus hier af en toe mee zat. En besloot op Valentijnsdag een dagje voor hen twee te regelen. Ze had geregeld dat Lieke op Caro zou pakken, ook al vond Lieke dat wel een beetje eng. Ze had nog nooit op een kind gepast, vooral niet een van een halfjaar oud.
Maar voor Esmée en Klaus wilde ze het graag doen.

En dus zat Esmée thuis te wachten totdat Klaus terug kwam van een bespreking met een paar vrienden. Omdat ze nooit iets aan Valentijnsdag deden, was hij deze dag ook weg gegaan. Niets vermoedend wat Esmée van plan was.
Naarmate de tijd verstreek, hoe grappiger Esmée het vond. In de tussentijd las ze een boek, kijk een aflevering van haar favoriete serie en appte af en toe met Lieke of alles goed ging. Tot nu toe wel, was haar antwoord telkens. Daarna had ze Klaus' favoriete outfit aangetrokken. Het zwarte, strakke lingerie setje wat hij voor haar had gekocht.
Rond half zeven kwam Klaus thuis. Hij neuriede een liedje, duidelijk vrolijk.
“Esmée?” riep hij door de compound. Esmée stond boven aan de trap.
“Hier, schat.” riep ze.
Klaus keek op en meteen zag Esmée zijn blik veranderen.
“Oh, oké.” grijnsde hij.
Terwijl hij binnen enkele seconden naast haar stond. Hij trok haar tegen zich aan, kuste haar.
“Als ik dit had geweten had ik eerder thuis gekomen.” mompelde hij tegen haar lippen aan.
“Het moest ook een verrassing zijn, hè.” antwoordde ze.
“Hmmm,” dacht hij na. “maar je deed toch niet aan Valentijnsdag?”
“Voorheen niet. Maar nu met Caro..”
“Wil je ook even tijd alleen.” gokte hij.
Ze drukte haar lippen op de zijne en pakte zijn hand vast.
“Laten we naar onze kamer gaan.”
Toen pas merkte hij dat het wel erg stil was in de compound.
“Is iedereen weg?” vroeg hij verbaasd.
“Voor ons geregeld. Jouw familie is natuurlijk de liefste. Ze wilde mij maar al te graag helpen. Ze weten hoe de afgelopen maanden zijn geweest.” legde ze uit.
Een glimlach ontstond op Klaus zijn gezicht. Ze had dit allemaal voor hem geregeld en natuurlijk had zijn familie daarmee geholpen.
“En waar is Caro?” vroeg hij, terwijl hij Esmée volgde naar hun kamer. De grootste in het hele huis.
“Bij Lieke.”
“Lieke?”
Esmée begon te lachen.
“Ja, heb je er geen vertrouwen in?” vroeg ze lachend.
“Een beetje, denk ik.” lachte hij, waarna hij zijn schouders ophaalde.
“Don't worry. Het komt heus wel goed Klaus.” stelde Esmée hem gerust.
Ze drukte een snelle kus op zijn lippen, voordat ze hem op het bed duwde. Zo snel als hij kon, en dat was best snel, begon hij alles uit te trekken. Eenmaal klaar pakte hij Esmée weer vast en zoende haar vurig. Als hij haar zoende, zat het vol passie. Esmée genoot van de intimiteit. Ook al had ze dat een tijdje willen vermijden. Nu, echter, merkte ze dat het ook wel had gemist.
Ze voelde de knoopjes van haar setje een voor een los gaan en net toen het op de grond viel, ging de deurbel.
Klaus keek geirriteerd op.
“Is dit nog een verrassing?” vroeg hij.
Maar Esmée wist ook niet wie het was. Ze had iedereen weggestuurd.
“Ik weet het niet, Nik. Ik ga wel even kijken.” zuchtte ze, waarna ze overeind klom en de kamer uit liep. Ze liep de trap af richting de enorme deuren van de compound. Ze opende deze, op een kier. Ze stond immers nog in haar setje. Daar had ze trouwens ook wel beter over na kunnen denken.
“Lieke?” zei ze verbaasd. Want voor haar stond Lieke, met Caro in haar handen.
“Sorry, Es. Ik kan dit niet.” zei ze schuldig.
“Wat niet?”
Ze moest eerlijk zijn, ze was geirriteerd door Lieke.
“Caro blijft maar huilen en ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb dit nog nooit gedaan. En niemand neemt op. Ik wil Elijah niet wakker maken. Ik..”
“Stop, het is al goed.” zei Esmée snel. Al had ze op zijn minst Elijah wakker kunnen maken.
“Weet je het zeker?” vroeg ze zachtjes.
“Ga maar naar huis. Alles komt goed. Dankje voor het proberen.”
Ze glimlachte naar Lieke, liet merken dat alles goed zou komen. Nadat Lieke eindelijk had toegestemd dat ze maar beter naar huis kon gaan deed Esmée de deur dicht. Ze keek naar Caro. Haar lieve, kleine Caro. Ze lachte terug naar Esmée.
“Es? Alles oké?” vroeg Klaus, die boven stond te wachten in zijn boxershort.
“Ja, al gaat het denk ik vanavond niet meer worden wat we wilde doen..” zuchtte ze.
Ze kwam te voorschijn en Klaus zag Caro meteen. Hij rolde met zijn ogen, maar kwam toch naar beneden om Caro over te nemen.
“Hallo lieverd. Hallo meisje.” zei hij zachtjes en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Caro's ogen twinkelde van blijdschap. Dat gebeurde vaak als ze haar vader zag.
“Wat is er gebeurd?” vroeg hij, terwijl hij met zijn vrije arm Esmée tegen zich aantrok.
“Caro bleef maar huilen en kon niet slapen, denk ik.” legde ze uit.
“Was Elijah bij Lieke?” vroeg hij toen.
“Ja, maar hij lag te slapen en ze wilde hem niet wakker maken. Ik weet het allemaal niet. Maar Caro moet slapen..”
Klaus drukte een kus op Esmée haar kruin.
“Het komt nog wel, oké. Maak je geen zorgen. Ik kan wachten.”
Esmée begon te lachen.
“Gelukkig. Ik kan nu niet... met Caro..”
“Ik weet het. Ik vind het ook raar als Caro naast ons ligt, om het dan te doen.” reageerde Klaus.

Hij nam Esmée en Caro mee naar boven. Esmée keek vanonder de dekens naar Klaus die Caro in slaap wiegde en haar daarna stilletjes weglegde in haar wieg.
Hij draaide zich om, armen over elkaar en keek Esmée aan.
“Ik hou van je, dat weet je toch?” zei hij toen.
“Natuurlijk, Klaus. En ik hou ook van jou.”
“En je weet dat het geen haast heeft toch. Dat ik kan wachten?”
“Ja, dat weet ik schat.”
Hij knikte langzaam. Daarna liep hij naar haar toe en kroop naast haar.
“Ik vind het wel heel lief wat je hebt gedaan voor mij. Voor ons, bedoel ik.” zei hij, terwijl hij zachtjes zijn lippen over haar haar bewoog. Hij snoof haar geur op, ze rook altijd zo lekker.
Esmée keek hem zwijgend aan. Ze schrok op door een grote zucht van Caro en begon toen te lachen.
“Ik ben toch wel blij dat ze terug is. Heb jij dat ook?” vroeg ze toen aan Klaus.
Klaus knikte. “Natuurlijk. Ze hoort bij ons.”
“Ik houd van ons.” fluisterde Esmée, waarna ze Klaus kuste.
Klaus aaide zachtjes over haar wang en knikte.
“Ik ook, Esmée. Ik houd ook van ons.”

Reacties (5)

  • AckIes

    HET EINDE IS ZO CUTE THO I LOVE IT AHSHDHDJ

    1 jaar geleden
  • AckIes

    Die gif is leef(blush)

    1 jaar geleden
  • Long

    but let's be honest ik zou een kind echt terug brengen als het teveel huilt tbh

    1 jaar geleden
    • Buckley

      Dit is precies waarom ik het ook zo schreef, HAHAHA.

      1 jaar geleden
    • Long

      verdomme HAHAHAHAHA love it

      1 jaar geleden
    • AckIes

      Ik voel dit zo erg HAHAHA

      1 jaar geleden
  • Long

    ALSO ME AND ELIJAH I LOVE THE BAE WOW EN ES DIE KLAUS NIK NOEMT IS ALWAYS LEEF I LOVE IT

    1 jaar geleden
  • Long

    🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺

    me bc of the ending bc same

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen